II SA/Rz 1653/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 1-5, art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 37.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 199 – zwanej dalej "u.p.z.p.") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...] znak: [...] ustalającą dla M. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego polegającą na dobudowie tarasu na działce nr ewid. 249 położonej w miejscowości Ł., gm. [...] Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla wymienionej wyżej inwestycji toczyło się na wniosek M. P. złożony w dniu [...] kwietnia 2014 r. Po jego rozpoznaniu i przeprowadzeniu postępowania, w tym uzyskaniu stosownych uzgodnień Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego polegającą na dobudowie tarasu na działce nr ewid. 249 położonej w miejscowości Ł., gm. [...] - wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że na terenie objętym wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ma obowiązku jego sporządzenia. Wniosek złożony przez inwestora zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowane zamierzenie spełnia warunki w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1. Łącznie spełnione zostały warunki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, nie wpływa niekorzystnie na stan środowiska. Projekt decyzji uzyskał stosowne uzgodnienia tj. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...], Zarządem Melioracji Wodnych, Starostą [...], Powiatowym Zarządem Dróg. Projekt decyzji sporządzony został przez uprawnioną osobę. Stronom zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania. Dodatkowo Burmistrz wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania K. K. (strona postępowania) oraz J. P. (podający się za pełnomocnika K. K.) wnieśli szereg pisemnych zastrzeżeń odnośnie planowanej inwestycji. Wszystkie zastrzeżenia i zarzuty wyżej wymienionych osób poddał analizie i uznając je za nieuzasadnione udzielił stosownych wyjaśnień. Odwołanie od tej decyzji złożyli K. K. i J. P. W jego uzasadnieniu zarzucili "niewłaściwe, nieprawne i niezasadne" wydanie decyzji. Odwołujący podnieśli szereg zarzutów, w tym dotyczący nieprawidłowego podpisania decyzji (w ich ocenie winna ona zostać podpisana przez samego Burmistrza), niewłaściwego sposobu prowadzenia postępowania. Podnieśli zastrzeżenia co do samego rodzaju zabudowy i podali, że działka nr 249 jest częścią działki 248, płacą za nią podatki. Niezachowane zostały wymagane odległości od drogi nr 475, zaś sama dobudowa będzie zlokalizowana na osuwisku a inwestycja wpływa niekorzystnie na stan środowiska. Podkreślili swój sprzeciw wobec planowanego przedsięwzięcia, gdyż inwestor nie posiada prawa do terenu, nie włada nim i rażąco narusza prawo własności K. K. Po rozpoznaniu odwołania K. K. (odwołanie J. P. zostało wyłączone do odrębnego rozstrzygnięcia), powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powołując się na art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wskazało, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. a organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Kolegium podkreśliło, że organ I instancji wszczynając postępowanie administracyjne powiadomił o tym osoby, które uznał za strony postępowania i przed wydaniem decyzji poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Spełnione zatem zostały wymogi określone w art. 61 § 4 i art. 10 § 1 K.p.a. Przeprowadzona została analiza urbanistyczna w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Zdaniem SKO zakres i szczegółowość analizy są wystarczające dla zakresu planowanej inwestycji polegającej na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego tarasu. Projekt decyzji sporządzony został przez uprawnioną osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Projekt zawiera wyniki analizy i posiada stosowne uzgodnienia. Wydana decyzja zawiera wszelkie, wymagane przepisami prawa elementy składowe. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu SKO uznało je za chybione. Wyjaśniło, że decyzja została podpisana przez upoważnioną przez Burmistrza [...] osobę. Jako niemające wpływu na rozpatrywaną sprawę Kolegium uznało pisma odwołującej kierowane do innych urzędów czy instytucji. Jako bezzasadny oceniło także zarzut jakoby działka nr 249 stanowiła część działki nr 248. Z akt sprawy wynika bezspornie, że współwłaścicielami działki nr 249 są M. P. i M. P. i graniczy ona z działką 248/1 własności K. K. Natomiast jako przedwczesne organ ocenił zarzuty dotyczące niezachowania odległości planowanej inwestycji od granicy działki czy drogi. Te szczegółowe rozwiązania techniczne planowanej inwestycji oraz jej lokalizacja będą przedmiotem badania przez właściwe organy administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Również jako nieuzasadnione Kolegium uznało pozostałe zarzuty odwołania jako niepoparte żadnymi dowodami. Wyjaśniono, że inwestycja polegająca na dobudowie tarasu nie jest inwestycją która może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie podlegają rozstrzygnięciu sprawy własnościowe działek czy terenu objętego planowaną inwestycją. Wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza praw własnościowych czy uprawnień osób trzecich. Wydanie takiej decyzji nie jest także uzależnione od zgody właścicieli sąsiednich działek. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła K. K. oraz J. P. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżących kwestionowana decyzja jest "niewłaściwa, nieprawna i niezasadna", w sposób rażący narusza prawa obywatelskie i prawa własnościowe. Zaskarżone decyzje łamią prawo, wykraczają poza granice prawa, naruszają ustawy i rozporządzenia. Skarżący zakwestionowali sposób prowadzenia postępowania. Ich zdaniem ustalony stan faktyczny jest niezgodny z rzeczywistością. Podkreślili, że w toku postępowania skierowali szereg pism zawierających zarzuty, które przez SKO nie zostały uwzględnione. Ich zdaniem Burmistrz przesłał do organu odwoławczego tylko te ze sformułowanych przez nich pism, które mu "odpowiadały". W dalszej części skargi podtrzymali zarzuty dotyczące braku po stronie inwestora prawa do władania działką nr 249, która w całości wchodzi w skład działki 248, stanowiącej własność K. K. a którą to "krok po kroku" próbuje się pozbawić prawa własności". Wyjaśnili, że ta część działki na której planuje się przedmiotową inwestycję, stanowi własność K. K.. Wskazali na spór odnośnie przebiegu granicy pomiędzy działkami. Wbrew twierdzeniom organów J. P. jest stroną postępowania a świadczy o tym pismo z [...] maja 2014 r. skierowane do Burmistrza [...], które nie zostało dołączone do akt sprawy. J. P. posiada notarialne upoważnienie K. K. a zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny. Sam fakt zamieszkiwania i wspólnego decydowania powoduje, że jest on "osobą prawną do występowania w imieniu K. K.". Zdaniem skarżących SKO nie miało podstaw do "odrzucenia odwołania J. P.". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i powołało się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2015 r. uczestniczka postępowania M. P. zawnioskowała o oddalenie skargi przychylając się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Dodatkowo wyjaśniła, że wszelkie roszczenia skarżących są wynikiem choroby psychicznej J. P., który od wielu lat nęka sąsiadów i wszczyna nieuzasadnione postępowania sądowe i administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, zwana dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na decyzje administracyjne. Sąd rozpoznający skargę na decyzję dokonuje jej oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Nadto, jak wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Oceniając zaskarżoną decyzję w omówionym zakresie, tj. w aspekcie jej legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego usunięcie tej decyzji z obrotu prawnego. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga K. K. podlegała oddaleniu. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1568 ze zm., zwanej dalej rozporządzeniem.) Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego interesu publicznego i osób trzecich oraz ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych podmiotów. Z kolei z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Decyzję taką wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po dokonaniu wymaganych przepisami art. 53 ust. 4 u.p.z.p. uzgodnień i uzyskania uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, na podstawie projektu opracowanego przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Natomiast według art. 56 i 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. W razie zatem spełnienia ustawowych warunków strona wnioskująca ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści, zaś ewentualna odmowa przez organ prowadzący postępowanie ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenów pozbawionych planu miejscowego możliwe jest wyłącznie w razie łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1 – 5, tj. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej wykorzystania terenu (pkt 1), teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 4), decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Natomiast sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określa wskazywane wyżej rozporządzenie z dnia 24.08.2003 r. W pierwszej kolejności organ wyznacza wokół działki budowlanej planowanej inwestycji obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia wymaga wyznaczenia granic obszaru analizowanego na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren inwestycji i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, przy uwzględnieniu wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznacza się linię nowej zabudowy. Określenie pozostałych parametrów zabudowy także wymaga uwzględnienia rodzaju planowanej zabudowy, a wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną powinny stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2014 r., którą ustalono na wniosek M. P. sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego poprzez dobudowę tarasu na działce nr ewid. 249 położonej w miejscowości Ł., gm. [...], nie narusza prawa materialnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo wymagały stosowania środków określonych przepisami P.p.s.a. Postępowanie przeprowadzono w sposób gwarantujący stronom czynny w nim udział a w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji rozpatrzono podnoszone przez skarżącego uwagi i zastrzeżenia. Decyzje zawierają również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (która w myśl art. 28 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane wymaga pozwolenia na budowę), w świetle regulacji zawartej w cyt. wyżej art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Działka przeznaczona na realizację planowanej inwestycji, tj. działka nr 249 znajduje się na terenie, na którym brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka posiada dostęp do drogi publicznej (przez istniejący zjazd z drogi powiatowej urządzonej na działce nr 475, bezpośrednio na działkę). Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), tj. [...] Okręgowej Izby Architektów. W toku postępowania z zachowaniem warunków określonych przepisami art. 53 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 3 i 9 rozporządzenia przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. – wyznaczając granice obszaru analizowanego na kopii mapy w skali 1:1000 – a wyniki tej analizy (zawierające część tekstową i graficzną) stanowią załącznik nr 2 decyzji wydanej w dniu [...] września 2014 r. Ustalone tą decyzją warunki zabudowy wynikają z powyższej analizy, uzyskano wymagane prawem uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych ze Starostą [...], z Marszałkiem Województwa [...], Powiatowego Zarządu Dróg w [...] oraz ze względu na położenie terenu inwestycji w granicach Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. W tej ostatniej kwestii w decyzji wskazano, że właśnie ze względu na położenie działki w tym terenie obowiązuje nakaz zachowania szczególnej dbałości o gabaryty i formę architektoniczną (harmonizującą z otoczeniem), pozostawić w dotychczasowym sposobie zagospodarowania tereny, które nie zostaną zajęte pod projektowaną zabudowę i elementy infrastruktury towarzyszącej, zaniechana zostanie ingerencja w zieleń wysoką i średnia występującą wzdłuż cieków wodnych stanowiącą ich naturalną obudowę biologiczną. W kwestionowanej decyzji określono także wymagania niezbędne dla ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Podkreślono bowiem, że projektowania inwestycja nie może powodować naruszenia interesów osób trzecich w zakresie zagospodarowania i użytkowania terenów sąsiednich zgodnie z przepisami szczególnymi, w tym m. in. ograniczenia dostępu do drogi publicznej, pozbawieniem dostępu do światła. Skoro więc, w świetle materiału zebranego w sprawie, zostały łącznie spełnione warunki określone przepisami art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji było prawidłowe i nie narusza prawa. Sad nie znajduje żadnych podstaw do uznania, że decyzja Burmistrza [...], jak i utrzymująca ją w mocy skarżona decyzja z dnia [...] października 2014 r. naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa była na wstępie niniejszych wywodów. Odnosząc się do zaś do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą, wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy jest początkowym etapem procesu inwestycyjnego. Ma ona wstępny i ogólny charakter i nie przesądza o obowiązku prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu. Określa jedynie czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa i na jakich warunkach. Innymi słowy, wbrew obawom skarżącej, zaskarżona decyzja nie przesądza o lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Rozstrzygnięcie o konkretnym usytuowaniu projektowanej inwestycji podejmuje zawsze dopiero organ architektoniczno – budowlany, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Słusznie także zauważyło SKO, że decyzja organu I instancji została prawidłowo podpisana a Burmistrz [...] nie miał obowiązku jej "osobistego" podpisania. Osoba podpisująca się pod decyzją posiadała wymagane prawem upoważnienie. Prawidłowe także było stanowisko organu, że zarzuty jakoby działka nr 249 stanowiła część działki nr 248 należącej do skarżącej są bezzasadne. Z akt sprawy bezspornie wynika, że działka nr 249 stanowi współwłasność M. P. i M. P., natomiast skarżąca K. K. jest właścicielką działki 248/1, graniczącej z działką nr 249. Jak wskazał organ decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi bowiem praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dopiero na etapie uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno – budowlany bada prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaznaczyć należy, że w przypadku łącznego spełniania warunków z art. 61 u.p.z.p. oraz ustalenia, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy terenu (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 u.p.z.p.). Przy czym wydanie takiej decyzji nie jest uzależnione od zgody właścicieli działek sąsiednich. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącej organ prawidłowo przeprowadził postępowanie, prawidłowo też ustalił krąg stron postępowania i zapewniając czynny udział w tym postępowaniu. Nadto udzielał odpowiedzi na każde z pism skarżącej. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.