II SA/Rz 1653/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - postanawia – odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 1-5, art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 37.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm., na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 199 – zwanej dalej "u.p.z.p."), po rozpoznaniu odwołania złożonego przez K. K., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...] znak: [...] ustalającą dla M. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego polegającą na dobudowie tarasu na działce nr ewid. 249 położonej w miejscowości Ł., gm. U. Wspólną skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyli K. K. oraz J. P. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ich zdaniem kwestionowana decyzja jest "niewłaściwa, nieprawna i niezasadna", w sposób rażący narusza prawa obywatelskie i prawa własnościowe. Skarżący zakwestionowali sposób prowadzenia postępowania w tym ustalenie stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością. W ich ocenie inwestor nie posiada prawa do władania działką nr 249, która w całości wchodzi w skład działki 248, stanowiącej własność K. K.. Wbrew twierdzeniom organów J. P, jest stroną postępowania a zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny. Sam fakt "zamieszkiwania i wspólnego decydowania" powoduje, że jest on "osobą prawną do występowania w imieniu K. K.". Zdaniem skarżących SKO nie miało podstaw do "odrzucenia odwołania J. P.". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i powołało się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga J. P. podlega odrzuceniu. Na wstępie podkreślenia wymaga, że skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego uzależnione jest m.in. od istnienia po stronie podmiotu wnoszącego skargę legitymacji do jej złożenia. Kwestię tę reguluje art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a."), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 cyt. artykułu). Z powyższego wynika więc, że legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem przez skarżącego interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku - wyrok NSA z 3.06.1996 r., sygn. akt II SA 74/96, publ. ONSA 1997 nr 2, poz. 89). Interes prawny istnieje zatem wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 22.02.1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, publ. www.orzeczenia .nsa.gov.pl). Wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (por. wyrok NSA z dnia 4.02.1998 r., sygn. SA/Bk 947/96, LEX nr 31892, postanowienie NSA z dnia 19.05.1998 r., I SA/Łd 78/98, LEX 36198). W postanowieniu z dnia 13.06.2007 r., sygn. II FSK 1337/06 (LEX nr 384145) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że odrzucenie skargi uznać należy tylko wtedy za dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, np. skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku tej legitymacji. Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że J. P. nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Po jego stronie zachodzi oczywisty brak legitymacji do wniesienia skargi. J. P. nie był bowiem stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Z nadesłanych to tut. Sądu akt administracyjnych oraz z treści samej skargi nie wynika by posiadał on prawem chroniony interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji uprawniający go do wniesienia skargi w imieniu własnym, znajdujący swoje umocowanie w przepisach prawa materialnego. Z zalegających w aktach administracyjnych wypisów z ewidencji gruntów jednoznacznie wynika, że jedyną właścicielką działki nr 248/1 jest K. K. Zatem to jej przysługiwał status strony w postępowaniu administracyjnym, to ona legitymuje się interesem prawnym. Z akt sądowych wynika także, że K. K. i J. P. żyją w konkubinacie. Zatem w okolicznościach sprawy można mówić o posiadanym przez J. P. interesie, ale jedynie faktycznym. Z faktu "wspólnego zamieszkiwania" nie można jeszcze wywodzić istnienia interesu prawego. J. P. jako podmiot niemający do wskazanej nieruchomości żadnych praw rzeczowych, nie ma także żadnych przyznanych przepisem prawa uprawnień lub obowiązków dotyczących postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z uwagi na stwierdzony brak legitymacji J. P. do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, Sąd odrzucił jego skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 P.p.s.a.