II SA/Rz 1655/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej -skargę oddala- II SA/Rz 1655/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o utracie przez A.J. statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 września 2014 r. na okres 120 dni. Powodem wydania decyzji było niestawiennictwo bezrobotnego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] (dalej: "PUP w [...]") w wyznaczonym na dzień 5 września 2014 r. terminie i brak powiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, co stanowi podstawę pozbawienia statusu bezrobotnego z art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 674, ze zm., dalej: "u.p.z."). W odwołaniu od tej decyzji A.J. podał, że nie dopełnił obowiązku stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 5 września 2014 r. ponieważ starał się wówczas o pracę i całą swoją aktywność skoncentrował na kompletowaniu niezbędnych dokumentów poświadczających posiadane przez niego uprawnienia oraz przebieg dotychczasowego zatrudnienia. W jego ocenie organ nie poinformował go jednak należycie o niezwykle rygorystycznych skutkach niestawiennictwa, czym naruszył przepis art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej powołał art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 lit. a) u.p.z. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; dalej: "k.p.a."). Wojewoda wskazał, że odwołujący nie dopełnił obowiązku stawienia się w dniu 5 września 2014 r. w urzędzie pracy i w terminie 7 dni nie powiadomił o przyczynach swojej nieobecności, co obligowało organ I instancji do wydania decyzji o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej na 120 dni. Wyjaśnienia wskazujące na przyczyny przeoczenia terminu stawiennictwa zawarł dopiero we wniesionym odwołaniu, jednakże odwołanie to nie mogło zostać uwzględnione. Niezgłoszenie się w urzędzie pracy wskutek przeoczenia spowodowanego załatwianiem spraw indywidualnych nie stanowi okoliczności, na które skarżący nie miał wpływu, a wręcz potwierdza, że nie dochował on należytej staranności, co do obowiązków osoby bezrobotnej. O konsekwencjach niestawienia się w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia organu o przyczynach niestawiennictwa A.J. został poinformowany w dniu rejestracji, o czym świadczy fakt własnoręcznego podpisu złożonego pod "oświadczeniem bezrobotnego", a zatem brak było zatem podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A.J.wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji. Zdaniem skarżącego organ nie informował należycie i wyczerpująco o restrykcyjnych przepisach stanowiących podstawę pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Ponadto poprzez niepowiadomienie go o fakcie wszczęcia postępowania organ uniemożliwił mu wypowiedzenie się w sprawie i złożenie dokumentów usprawiedliwiających niestawiennictwo w urzędzie pracy. Powyższe nieprawidłowości stanowią w jego ocenie naruszenie przepisów art. 7- 9, art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. i winny skutkować uchyleniem zaskarżonych rozstrzygnięć. W dniu 5.09.2014 r. skarżący odbył bowiem rozmowę kwalifikacyjną w sprawie zatrudnienia w biurze pośrednictwa nieruchomości. Tym samym nie tylko biernie wyrażał swoją gotowość do pracy, ale czynnie podejmował starania na rynku pracy w celu jej zdobycia. Okoliczności te winny stanowić podstawę do uznania niestawiennictwa skarżącego w urzędzie pracy za w pełni usprawiedliwione, a zaniechanie zawiadomienia go o wszczęciu postępowania w sprawie przed wydaniem decyzji skutkował wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. .j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził opisanych wyżej naruszeń prawa w stopniu określonym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej przez A.J. decyzji stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w dacie orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity ogłoszony w Dz. U. z 2015 r., poz. 149) – "u.p.z.", zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Dla zastosowania tego przepisu konieczne jest zatem zaistnienie obu przesłanek w nim wskazanych, tj. niestawienie się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy oraz brak powiadomienia o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w terminie 7 dni od dnia, w którym bezrobotny miał stawić się. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu został wyznaczony kolejny termin stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], gdzie był zarejestrowany jako bezrobotny, na dzień 5.09.2014 r. Informacja o tym terminie została skarżącemu przekazana, co potwierdził własnoręcznym podpisem na karcie "Stawiennictwo w urzędzie pracy i propozycje przedłożone bezrobotnemu/poszukującemu pracy". Bezspornym jest, że skarżący w wyznaczonym dniu nie stawił się w urzędzie pracy, nie poinformował też do 12.09.2014 r. – tj. w czasie wskazanym w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy (do 7 dni) o przyczynie niestawiennictwa. Wyjaśnienie przyczyn niestawiennictwa zawarł w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które złożył 8.10.2014 r. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organy i nie budzi wątpliwości. Wskazuje też jednoznacznie na konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 33 ust. 4 u.p.z., który nakazuje staroście pozbawienie statusu bezrobotnego osoby, spełniającej przesłanki określone w pkt 4 (starosta "pozbawia"). Decyzja z art. 33 ust. 4 u.p.z. ma bowiem obligatoryjny charakter i nie daje organowi możliwości zastosowania tzw. uznania administracyjnego. Prawidłowo również Prezydent Miasta [...] pozbawił skarżącego stanu bezrobotnego na okres 120 dni, stosując w tym zakresie art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 ppkt a), jako że było to jego pierwsze niestawiennictwo. Sąd uznał zatem, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają norm prawa materialnego, natomiast pewne uchybienia miały miejsce w prowadzonym postępowaniu, a dotyczą naruszenia art. 10 k.p.a. Sformułowana w nim zasada czynnego udziału stron oznacza prawo strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania i obejmuje m. in. prawo strony do zgłaszania dowodów i wypowiadania się przed wydaniem decyzji. W aktach sprawy brak jest powiadomienia skarżącego o możliwości zaznajomienia się z materiałami sprawy oraz zgłoszenia ewentualnych uwag i wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji zarówno I, jak i II instancji, co wskazuje na niewątpliwe naruszenie tego przepisu. Sąd uznał jednak, że naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tym samym stanowić przyczyny uchylenia decyzji. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest bowiem skuteczny, o ile skarżący wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18.05.2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157, uchwała składu 7 sędziów NSA z 25.04.2005 r., ONSAiWSA 2005/4/66). Uznając naruszenie art. 10 k.p.a. w kontrolowanej sprawie za nie mogące mieć istotnego wpływu na jej wynik, Sąd wziął pod uwagę, że wskazywane w skardze "odpowiednie wnioski usprawiedliwiające niestawiennictwo w urzędzie spowodowane czynną aktywnością na rynku pracy zmierzającą do jej podjęcia" dotyczyły w istocie usprawiedliwienia przyczyny niestawiennictwa w PUP w [...] i niepoinformowania o tym w terminie 7 dni. Stosowne pismo mające stanowić takie usprawiedliwienie, sporządzone przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie obrotu nieruchomościami – M.K., stwierdzające, że A.J. 5.09.2014 r. prowadził rozmowy w sprawie zatrudnienia, a następnie uzupełniał swoje CV, zostało dołączone do skargi. Okoliczność stwierdzona w tym piśmie była przedmiotem rozważań organu odwoławczego, a zatem naruszenie art. 10 k.p.a. nie wpłynęło w żaden sposób na wynik sprawy. Nie znajduje natomiast potwierdzenia zarzut naruszenia rat. 9 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. – tj. brak należytego poinformowania strony o skutkach niestawiennictwa w PUP w [...]. Informacja o konsekwencjach niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia o tym w okresie 7 dni została zawarta w treści "Oświadczenia bezrobotnego", który to dokument został podpisany przez skarżącego w dniu 7.02.2011 r. i znajduje się w aktach sprawy. Mając wszystkie przedstawione okoliczności na uwadze, Sąd uznał, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie zawierają uchybień skutkujących wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego, w konsekwencji czego Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.