II SA/Rz 1659/14

z dnia 9 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Skuteczne wniesienie skargi na decyzję administracyjną wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana: "Ppsa". Należy do nich m.in. zachowanie terminu ustawowego, o którym mowa w art. 53 § 1 Ppsa. Zgodnie z powołanym przepisem, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Czyni się to za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, a organ ten następnie przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 1 i § 2 Ppsa). O terminie wniesienia skargi decyduje data jej wniesienia (lub nadania) do właściwego organu. Jej wniesienie z uchybieniem terminu stanowi kwalifikowane uchybienie uniemożliwiające nadanie sprawie sądowoadministracyjnej prawidłowego biegu i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa wymaga od Sądu jej odrzucenia. Przedmiotem skargi P. S. jest opisana w sentencji decyzja, którą doręczono i wydano adresatowi w dniu 23 października 2014 r. Wymieniona skarga została natomiast nadana przez skarżącego w placówce pocztowej w dniu 25 listopada 2014 r. Ustawowy termin do dokonania tej czynności upływał z dniem 22 listopada 2014 r., a wobec tego, że była to sobota, uległ on - w myśl art. 83 § 2 Ppsa, wydłużeniu do dnia 24 listopada 2014 r. (poniedziałku, jako najbliższego dnia następującego po dniach wolnych od pracy). Tym samym wniesienie skargi dopiero w dniu 25 listopada w świetle art. 85 Ppsa uznać należało za czynność bezskuteczną, a samą skargę za niedopuszczalną. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.