II SA/Rz 1662/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi E. S. i L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy Zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2015 r. wezwano E. S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na opisaną w sentencji postanowienia decyzję SKO [...]. W dniu 29 stycznia 2015 r. E. S. zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy. Z zachowaniem 7-dniowego terminu skarżąca wniosła "zażalenie" na ww. postanowienie. Z informacji uzyskanych od E. S. wynika, że gospodarstwo domowe tworzy wraz ze swoim synem i synową, z którymi zamieszkuje budynek mieszkalny o powierzchni 80 m2. Na comiesięczne dochody rodziny składa się emerytura wnioskodawczyni w wysokości 1 041 zł oraz wynagrodzenie za pracę syna i synowej odpowiednio w wysokości 2 588 zł i 1 680 zł, łącznie: 5 309 zł. Na comiesięczne koszty utrzymania składają się następujące kwoty: 250 zł (koszty opału), 600 zł (wyżywienie), 150 zł (leki), 350 zł (opłaty za media). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa"), od postanowień referendarza sądowego wydanych w przedmiocie prawa pomocy przysługuje do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia takiego postanowienia. Stosownie zaś do art. 260 Ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie pomimo, że zawodowy pełnomocnik skarżącej pismo z dnia 29 maja 2015 r. zatytułował jako "zażalenie" i skierował je do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem WSA w Rzeszowie, Sąd przyjął, że wolą skarżącej było wniesienie środka zaskarżenia od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 maja 2015 r. i uznał, że pismo to stanowi sprzeciw od ww. postanowienia. Skarżąca ubiegając się o zwolnienie od kosztów sądowych w części domaga się zgodnie z art. 245 § 3 Ppsa przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy leży po stronie wnioskodawcy – jest on zobligowany do pełnego i wyczerpującego przedstawienia swojej sytuacji rodzinnej i bytowo – materialnej, w sposób umożliwiający ocenę zasadności złożonego wniosku. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie Sądu uzależnione jest od tego, co zostało wykazane przez wnioskodawcę. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że analiza wniosku skarżącej nie pozwala na przyjęcie, że wykazała on niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca tworząc gospodarstwo domowe ze swoim synem i synową, i dysponując comiesięcznymi dochodowymi w wysokości 5 309 zł jest zdaniem Sądu w stanie na obecnym etapie postępowania uiścić opłatę sądową z tytułu wpisu od skargi w wysokości 500 zł. Jak sama bowiem podała, deklarowane comiesięczne wydatki wynoszą 1 350 zł, a zatem po ich uregulowaniu rodzina wnioskodawczyni dysponuje kwotą umożliwiającą uiszczenie wpisu od skargi. Co również istotne, pomimo jasnego i czytelnego wezwania wystosowanego przez referendarza w dniu 9 kwietnia 2015 r., skarżąca nie udzieliła na nie odpowiedzi. Wezwaniu nie uczyniła również zadość we wniesionym sprzeciwie i nie podała dodatkowych informacji. To zaś nie pozwala na przyjęcie, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, Sąd postanowił odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym przez stronę zakresie.