II SA/Rz 1676/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do przedłożenia pełnomocnictwa -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest wydane na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 162 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) postanowienie Dyrektora Izby Celnej (dalej: Dyrektor IC) z dnia [...] października 2015 r. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia i akt administracyjnych sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wymierzył P. P. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie Casino Games nr [....] poza kasynem gry, tj. w Barze [...] firmy [...] przy ul. [...] w K. Odwołanie od tej decyzji wniósł P. P., działający przez adw. Ł. B. Z uwagi na brak pełnomocnictwa, Naczelnik UC pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r., pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, wezwał P. P. do jego uzupełnienia poprzez przedłożenie w terminie 7 dni oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa wraz z dowodem opłaty skarbowej z tego tytułu. Wezwanie zostało doręczone P. P. [...] kwietnia 2015 r. [...] kwietnia 2015 r. akta sprawy zostały przez Naczelnika UC przekazane Dyrektorowi IC, który [...] maja 2015 r. skierował do pełnomocnika odwołującego ponowne wezwanie do uzupełnienia w w/w zakresie braku formalnego odwołania, pod rygorem jego pozostawienia bez rozpatrzenia (stosownie do art. 169 § 1 i 2 O.p.). Wobec doręczenia wezwania wskazanemu adwokatowi [...] maja 2015 r. i jego niewykonania w terminie 7 dni od dnia otrzymania, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] Dyrektor IC pozostawił odwołanie od decyzji Naczelnika UC z dnia [...] marca 2015 r. bez rozpatrzenia; postanowienie to zostało doręczone P. P. [...] czerwca 2015 r. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. skierowanym do Dyrektora IC adw. Ł. B. zwrócił się o przywrócenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa. Wskazał na wezwanie Naczelnika UC z dnia [...] kwietnia 2015 r. do jego przedłożenia oraz wyjaśnił, że z powodu trudności w zakresie skontaktowania się ze skarżącym, "bez uzasadnionej zwłoki dokonuje czynności i wnosi o jej dopuszczenie oraz zatwierdzenie czynności dokonanych w ramach pełnomocnictwa". Jako załącznik zostało dołączone stosowne pełnomocnictwo z dnia [...] kwietnia 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. podjętym na podstawie art. 163 § 1 w zw. z art. 162 § 1, 2 i 4 O.p. Dyrektor IC odmówił przywrócenia terminu do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania P. P. w sprawie z odwołania od decyzji Naczelnika UC z dnia [...] marca 2015 r. o wymierzeniu kary pieniężnej. W uzasadnieniu wskazał, że dla przywrócenia terminu na podstawie art. 162 O.p. konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, tj. uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o jego przywrócenie w określonym terminie (7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi), uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz dokonanie czynności dla której termin był przewidziany. W ocenie organu adw. Ł. B. nie wypełnił wszystkich przesłanek przywrócenia uchybionego terminu. Mimo doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych w dniu [...] maja 2015 r. nie wykonał go, nie poinformował także organu o wystąpieniu jakichkolwiek trudności w jego realizacji. Dopiero [...] czerwca 2015 r. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa. Dyrektor IC wskazał, że wezwanie Naczelnika UC na które powołał się adwokat w uzasadnieniu wniosku, zostało skierowane do P. P., natomiast wezwanie kierowane do niego zostało mu doręczone [...] maja 2015 r. Z argumentacji pełnomocnika wynika jednak, że P. P. po odebraniu wezwania Naczelnika UC poinformował go o braku pełnomocnictwa w sprawie. W tej sytuacji przyczynę w postaci trudności w skontaktowaniu się ze skarżącym nie można uznać za uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi. Wnioskodawca nie wskazał też żadnych konkretnych okoliczności (informacji, dokumentów), które uzasadniają żądanie przywrócenia terminu. Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczna przesłanka do ewentualnego jego przywrócenia, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. W odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron należy przyjąć, że osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria. Trudno dać wiarę twierdzeniom adw. Ł. B. o trudnościach w skontaktowaniu się ze skarżącym, gdyż jako profesjonalny pełnomocnik sporządzając w dniu [...] kwietnia 2015 r. odwołanie od decyzji Naczelnika UC z dnia [...] marca 2015 r. powinien być w posiadaniu pełnomocnictwa P. P. Tym samym przyczyna ta nie uprawdopodabnia braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminowi do przedłożenia pełnomocnictwa. Treść uzasadnienia żądania przywrócenia terminu nie pozwala także na ocenę, czy wniosek został złożony z zachowaniem ustawowego terminu, gdyż wnioskodawca nie wskazał, kiedy ustała przyczyna jego uchybienia. W zażaleniu adw. Ł. B. zarzucił postanowieniu Dyrektora IC z dnia [...] lipca 2015 r. naruszenie art. 162 O.p., podnosząc, że spełnił skutecznie wszystkie warunki do przywrócenia terminu do przedłożenia pełnomocnictwa, w tym wykazał brak winy w uchybieniu terminu. Z powodu trudności w skontaktowaniu się ze skarżącym, bez uzasadnionej zwłoki dokonał żądanej czynności. Nie miał wpływu na to, że skarżący nie dostarczył mu w terminie podpisanego dokumentu pełnomocnictwa. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. Wyjaśnił, że dla analizy przesłanek zastosowania instytucji przywrócenia terminu w niniejszej sprawie istotna jest przyczyna uchybienia terminowi i dzień jej ustania. O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że jego dochowanie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Dyrektor IC wskazał, że opisane okoliczności powołane we wniosku o przywrócenie terminu i zażaleniu nie uzasadniają braku winy w dochowaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania, a wręcz świadczą o tym, że niedochowanie terminu nastąpiło wskutek braku szczególnej staranności pełnomocnika strony w prowadzeniu sprawy. Trudno dać wiarę twierdzeniom o trudnościach w skontaktowaniu się ze skarżącym, gdyż sporządzając odwołanie w dniu [...] kwietnia 2015 r., powinien być w posiadaniu pełnomocnictwa. Z daty jego udzielenia wynika ponadto, że na ten dzień był w jego posiadaniu, stąd brak jego przedłożenia wraz z odwołaniem nie mogło wynikać z trudności w skontaktowaniu się z mocodawcą. Pełnomocnictwo to opatrzone jest pieczęcią Kancelarii a w jego treści wskazane jest jego przyjęcie przez adwokata oraz przeniesienie na substytutów, co świadczy o przygotowaniu jego treści przez pełnomocnika i jedynie podpisaniu przez mocodawcę. Na okoliczność dostarczenia pełnomocnictwa w innej dacie pełnomocnik nie przedstawił żadnych dowodów. Ponadto z argumentacji zawartej we wniosku o przywrócenie terminu wynika, że P. P. po odebraniu skierowanego do niego wezwania o uzupełnienie braków odwołania poinformował adwokata o braku pełnomocnictwa w sprawie. Adwokat nie uczynił zadość wezwaniu, nie poinformował także organu o wystąpieniu jakichkolwiek trudności w jego realizacji. W tej sytuacji pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił, że przy zachowaniu należytej staranności o interesy strony, nie był w stanie uzupełnić braku odwołania, a przeszkoda do złożenia w terminie pełnomocnictwa była od niego niezależna, nie mógł jej przezwyciężyć i istniała cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto twierdzenie, że powodem uchybienia terminowi były trudności w skontaktowaniu się ze skarżącym nie pozwalają na ocenę, czy wniosek został złożony z zachowaniem ustawowego 7-dniowego terminu od dnia ustania przyczyny jego uchybienia. Wnioskodawca nie wskazał bowiem, kiedy przyczyna uchybienia terminowi do uzupełnienia braku ustała. Tym samym pełnomocnik wypełnił tylko częściowo przesłanki przywrócenia terminu wynikające z art. 162 O.p., tj. złożył wniosek o przywrócenie terminu wraz z pełnomocnictwem, a dopiero kumulatywne spełnienie wszystkich przesłanek ujętych w tym przepisie uzasadnia uwzględnienie takiego wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie adw. Ł. B. zarzucił postanowieniu Dyrektora IC z dnia [...] października 2015 r. naruszenie art. 162 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia pełnomocnictwa. Wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia oraz przywrócenie terminu, ewentualnie o uchylenie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu wskazał, że skoro w art. 162 O.p. mowa jest o uprawdopodobnieniu jako przesłance przywrócenia terminu, brak możliwości skontaktowania się z klientem jest wystarczającą okolicznością przemawiającą za uznaniem, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podniósł, że w sposób jasny i precyzyjny określił, z czyjej winy nastąpiło uchybienie i tym samym wykazał brak własnej winy. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych i zachowanie szczegółowych reguł dowodzenia nie jest wymagane. Fakt nagłego braku kontaktu z klientem, niemożliwość skontaktowania się z nim i namierzenia jego lokalizacji, całkowicie zawęziło pole działania. Pomimo wykazania dużej staranności ze strony pełnomocnika, tj. licznych telefonów, wiadomości e-mail i sms, nagrań na pocztę głosową oraz powiadomień listownych, próba nawiązania kontaktu pozostała bez odpowiedzi. Niewątpliwie była to przeszkoda trudna do przezwyciężenia, niemniej zachowano tym przypadku szczególną staranność. Zachowanie klienta było niezależne od pełnomocnika. Organ oczekując od strony przedstawienia konkretnych dowodów przekracza wymogi ustawowe, gdyż uprawdopodobnienie oparte na dokumentach czy zeznaniach (oświadczeniach) to już udowadnianie. Tak więc wszystkie przesłanki z art. 162 O.p. zostały spełnione. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w wydanych postanowieniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), stosownie do którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach (w tym O.p.). U podstaw wydania przez Dyrektora IC zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r. było nałożenie na P. P. kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry (decyzja Naczelnika UC w [...] z dnia [...] marca 2015 r. została mu doręczona [...] marca 2015 r.). Ponieważ do wniesionego w terminie odwołania sporządzający go adwokat nie dołączył dokumentu pełnomocnictwa, Naczelnik UC pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (doręczonym [...] kwietnia 2015 r.) wezwał P. P. do jego przedłożenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, po czym [...] kwietnia 2015 r. przekazał akta sprawy Dyrektorowi IC, który [...] maja 2015 r. ponowił wezwanie, kierując je tym razem do wnoszącego odwołanie pełnomocnika. Wobec doręczenia wezwania adwokatowi [...] maja 2015 r. i jego niewykonania w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Dyrektor IC pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. Zostało ono doręczone P. P. [...] czerwca 2015 r., po czym wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. reprezentujący go adwokat zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa. Żądanie to nie zostało uwzględnione tak wskutek rozpatrzenia wniosku jak i zażalenia, gdyż w ocenie organu pełnomocnik nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest prawidłowe, a wydane przez niego postanowienia nie są dotknięte opisanymi wyżej naruszeniami prawa. Przede wszystkim należy zauważyć, że wezwanie do usunięcia braku formalnego odwołania poprzez przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa zostało w sprawie wystosowane dwukrotnie, najpierw do P. P., a następnie do działającego w jego imieniu adwokata. Wiąże się to z koniecznością ustalenia, któremu z nich przyznać prawną skuteczność. Stosownie do obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia art. 136 i art. 137 ust. 3 O.p., strona mogła działać przez pełnomocnika, który miał obowiązek dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (przepisy te z dniem 1 stycznia 2016 r. zostały zastąpione dodanym do O.p. rozdziałem 3a "Pełnomocnictwo" obejmującym art. 138a – 138o, co jednak pozostaje bez znaczenia, gdyż dla rozstrzygnięcia sprawy miarodajny jest stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego postanowienia). Jeżeli podanie (a więc również odwołanie) nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (art. 169 § 1 O.p.). Ponieważ odwołanie zostało wniesione przez pełnomocnika i była to jego pierwsza czynność w sprawie, zasadnym było skierowanie wezwania o usunięcie braków formalnych właśnie do niego, a nie jak pierwotnie uczynił to Naczelnik UC, do jego mocodawcy. Stosownie do art. 162 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Organ administracji publicznej obowiązany jest zatem przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie ze złożeniem wniosku zainteresowany dopełnił czynności dla której wnosi o przywrócenie terminu. W sprawie nie budzi wątpliwości, że adwokat Ł. B. złożył wniosek o przywrócenie terminu, a wraz z nim pełnomocnictwo uprawniające go do działania w imieniu P. P. Kwestią sporną pozostaje, czy wskazana przez niego przyczyna, tj. trudności w skontaktowaniu się z mocodawcą, wyczerpuje znamiona uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi oraz czy sam wniosek został złożony z zachowaniem ustawowego 7-dniowego terminu od dnia ustania przyczyny jego uchybienia. Wg utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa sądowego i poglądów doktryny, o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że jego dopełnienie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (tak m. in. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r. III SA 1716/99). Taką przeszkodą może być siła wyższa (powódź, gwałtowne i silne anomalie pogodowe, przerwy w komunikacji), bądź zdarzenia losowe spowodowane nagłą chorobą lub wypadkiem itp.). Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu organy trafnie przyjęły, że wskazany przez pełnomocnika skarżącego argument w postaci trudności w nawiązaniu kontaktu z mocodawcą nie mógł stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Nawet jeżeli pełnomocnik z przyczyn od siebie niezależnych faktycznie pozbawiony był kontaktu ze swoim klientem, nie jest to okoliczność, która bezpośrednio dotyczy skarżącego, a tylko przyczyny leżące po jego stronie co do zasady mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu takiego wniosku. Działania i zaniechania pełnomocnika - tak samo jak przywrócenie i odmowa przywrócenia terminu - wywołują bowiem skutki dla podmiotu reprezentowanego, a nie dla pełnomocnika. W kontekście przesłanek przywrócenia terminu, brak możliwości skontaktowania się pełnomocnika z mocodawcą nie może być więc rozpatrywany w kategoriach winy pełnomocnika, lecz reprezentowanej przez niego strony, która mając świadomość toczącego się z jej udziałem postępowania, nie reaguje na żadne podejmowane przez niego próby nawiązania kontaktu (telefony, wiadomości e-mail i sms-y, nagrania na pocztę głosową oraz powiadomienia listowne), tym bardziej, że z odebranego przez nią pierwotnego wezwania o uzupełnienie braków formalnych odwołania mogła wnioskować co do ewentualnych przyczyn, z jakich pełnomocnik stara się z nią kontakt nawiązać. Pełnomocnik we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu nie wykazał zaś żadnych leżących po stronie skarżącego powodów, z powodu których to właśnie skarżący nie mógł odpowiedzieć na liczne i różnorodne próby w tym zakresie z jego strony. Kwestia zabezpieczenia kontaktów i właściwego przepływu informacji jest sprawą wyłącznie pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem i nie może być postrzegana jako obiektywna okoliczność wyłączająca winę i uzasadniająca przywrócenie uchybionego z tego powodu terminu. Abstrahując od rzeczywistej daty udzielenia przez skarżącego pełnomocnictwa adwokatowi (data wpisana na dokumencie złożonym wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu jest tożsama z datą wniesienia odwołania) należy zauważyć, że jeżeli z jakichkolwiek przyczyn P. P. zlecając prowadzenie sprawy adwokatowi nie mógł podpisać dokumentu pełnomocnictwa, to zarówno on jak i fachowy pełnomocnik musieli mieć tego pełną świadomość "od samego początku" i powinni samoistnie podjąć starania w celu jak najszybszego usunięcia tego braku, jeszcze zanim stanie się to "wymagalne" przez Sąd. Również zatem ta okoliczność nie wyłącza winy strony (jej pełnomocnika) w niezachowaniu uchybionego terminu, zwłaszcza że między wniesieniem przez pełnomocnika odwołania ([...] kwietnia 2015 r.) a wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia jego braku formalnego ([...] czerwca 2015 r.) upłynęło ponad 2,5 miesiąca czasu. Sąd nie podziela przy tym twierdzenia pełnomocnika, wg którego samo powołanie się we wniosku na brak możliwości skontaktowania z klientem w wystarczający sposób uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminowi, a oczekiwanie przedstawienia konkretnych dowodów przekracza wymogi ustawowe, kwalifikując się już jako udowadnianie. Uprawdopodobnienie polega na uwiarygodnieniu podniesionej we wniosku argumentacji, ze szczególnym wymogiem wykazania, że przeszkoda w terminowym dokonaniu czynności była od strony niezależna i istniała aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Nie wymaga szczegółowego dowodzenia, niemniej powinno stwarzać wiarygodne przekonanie, że wskazywany we wniosku powód uchybienia terminu rzeczywiście zaistniał, co z reguły wymaga przedłożenia odpowiednich dokumentów, zaświadczeń lub chociażby powołania się na okoliczności powszechnie znane. Z wniosku pełnomocnika nie wynika, czym spowodowana była niemożność nawiązania kontaktu z klientem (jakie przyczyny po stronie skarżącego stały temu na przeszkodzie), nie mówiąc o ich wykazaniu w jakiejkolwiek formie. Gdyby jednak nawet pominąć ten aspekt, brak jest i tak możliwości uwzględnienia złożonego wniosku. Wiąże się to ściśle z kolejnym wymogiem, bez spełnienia którego również nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania, a mianowicie zachowaniem 7-dniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od dnia ustania przyczyny jego uchybienia. Prawidłowo więc również Dyrektor IC zwrócił uwagę na brak wykazania przez pełnomocnika we wniosku, kiedy ustała przyczyna uzasadniająca uchybienie terminu i możliwe było ponowne nawiązanie kontaktu ze skarżącym. Z podanych względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.