II SA/Rz 168/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego T. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 września 2008r., sygn. akt II SA/Rz 168/08 w sprawie ze skargi J. B., J. B. oraz T. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmian przebiegu granic - postanawia - odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 26 września 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. B., J. B. oraz T. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmian przebiegu granic. Orzeczenie powyższe stało się prawomocne dnia 2 grudnia 2008r., co stwierdzono postanowieniem z dnia 22 stycznia 2009r. Z kolei postanowieniem z dnia 18 listopada 2008r. Referendarz sądowy w tut. Sądzie uwzględniając wniosek T. B. ustanowił dla niego adwokata, o którego wyznaczeniu Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała Sąd w piśmie datowanym 8 grudnia 2008r. W dniu 9 lutego 2009r. pełnomocnik skarżącego – wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką adwokat wniósł do tut. Sądu skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku z dnia 26 września 2008r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania przedmiotowej czynności procesowej. W jego uzasadnieniu podniósł, iż uchybienie terminu do wystąpienia z niniejszym środkiem zaskarżenia spowodowane było objęciem tej czynności przez ustawodawcę tzw. przymusem adwokackim oraz trudną sytuacją materialną jego mocodawcy, która nie pozwalała na ustanowienie adwokata z wyboru. W związku z powyższym skarżący zmuszony był do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata, który to wniosek został pozytywnie rozpatrzony. Pełnomocnik podkreślił, iż przed sporządzeniem skargi kasacyjnej konieczne było zapoznanie się przez niego ze stanem faktycznym w terenie, co dodatkowo wydłużyło termin do zaskarżenia kwestionowanego wyroku. Na wezwanie Sądu dotyczące wskazania otrzymania przez niego pisma Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 8 grudnia 2008r., informującego go o wyznaczeniu pełnomocnikiem dla T. B., adwokat wskazał, że aktualnie nie jest w posiadaniu zapisku potwierdzającego termin otrzymania przedmiotowego pisma. Podkreślił, iż skarga kasacyjna została przez niego złożona wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, niezwłocznie po wyjaśnieniu wszelkich wątpliwości w sprawie tj. po upływie 3-5 dni. Zwrócił uwagę, iż wobec faktu, że nie brał udziału w postępowaniu od momentu jego wszczęcia musiał przeglądnąć całość materiału dowodowego, przeprowadzić konsultacje ze stroną, a nawet zapoznać się z przedmiotem sporu w terenie. Wobec odpowiedzi o wskazanej treści, zwrócono się do Okręgowej Rady Adwokackiej z prośbą o ustalenie w stosownym urzędzie pocztowym daty doręczenia adwokatowi przesyłki zawierającej informacje o wyznaczeniu go pełnomocnikiem. Odnosząc się do wezwania Rada przedłożyła pismo Poczty Polskiej Centrum Poczty Oddział Rejonowy w R., z którego wynika, że adresat przedmiotowej korespondencji odebrał ją osobiście w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 12 grudnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Konsekwencją uchybienia przez stronę terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest okoliczność w postaci braku wywoływania przez taką czynność skutków prawnych, co wynika z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. Celem odwrócenia powyższych ujemnych konsekwencji procesowych, ustawodawca przyznał stronie prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu. Jego uwzględnienie uwarunkowane jest spełnieniem przez wnioskodawcę określonych ustawą przesłanek. Strona winna mianowicie wystąpić z przedmiotowym wnioskiem w terminie 7 dni, licząc od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdapadabniając jednocześnie brak winy w niedotrzymaniu terminu oraz dokonując czynności, dla której termin nie został dochowany – art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a. Podstawowe zatem znaczenie dla rozpoznania wniosku ma ustalenie czy złożono go w siedmiodniowym terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. W tym miejscu należy wskazać, iż w przypadku, gdy adwokat (radca prawny) został ustanowiony dla strony w ramach instytucji prawa pomocy przyjmuje się, iż dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym adwokat (radca prawny) miał rzeczywistą możliwość złożenia powyższego środka zaskarżenia po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie. Stanowisko takie zostało zaprezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a Sąd w niniejszym składzie podziela je w całości (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8.06.2006r. IFGZ 198/2006, Lex Polonica nr 418112) Pozwala ono bowiem na równe traktowanie pełnomocników zarówno tych z wyboru, jak i ustanowionych w związku z przyznaniem stronie prawa pomocy, którzy mają prawo do sporządzenia skargi kasacyjnej w trzydziestodniowym terminie. Mając na uwadze powyższe rozważania w kontekście okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż wniosek skarżącego nie może zostać merytorycznie rozpoznany. Został on bowiem złożony po upływie przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. terminu. Jak bowiem wynika z ustaleń Sądu, pismo Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 8 grudnia 2008r. zostało doręczone wyznaczonemu pełnomocnikowi T. B. dnia 12 grudnia 2008r. Od tego zatem dnia - w świetle przedstawionego wyżej stanowiska orzecznictwa - rozpoczął swój bieg 30-dniowy wskazany w nim termin, w trakcie którego pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość złożenia skargi kasacyjnej. Upłynął on dnia 12 stycznia 2009r. (w związku z koniecznością przesunięcia ostatniego dnia tego terminu, który przypadł 11 stycznia 2009r. tj. w niedzielę na następny dzień wolny od pracy zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a.). Z tym ostatnim zatem dniem ustała przyczyna uchybienia terminu do zaskarżenia wyroku tut. Sądu i rozpoczął bieg siedmiodniowy termin z art. 87 § 1 P.p.s.a. Jego upływ nastąpił w dniu 19 stycznia 2009r. Tymczasem skarga kasacyjna została wniesiona w niniejszej sprawie dopiero dnia 9 lutego 2009r. a więc z trzytygodniowym opóźnieniem. Z wyłożonych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 P.p.s.a.