II SA/Rz 1695/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2016r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, Skarżący domaga się wstrzymania wykonania decyzji, wskazując że jej wykonanie spowoduje utratę środków finansowych na utrzymanie siebie i najbliższej rodziny, płynności finansowej, zadłużenie, a w konsekwencji upadek firmy, których nie będzie można w przyszłości odwrócić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z § 3: "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu". W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazanych we wniosku. Powołanie się wyłącznie na okoliczność utraty płynności finansowej, grożącego upadku firmy i niedostatku rodziny, bez wskazania jakichkolwiek dokumentów na ich potwierdzenie, w połączeniu z wysokością wymierzonej kary – 12.000 zł, nie uzasadnia przekonania o powstaniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie wyżej cytowanego art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.