II SA/Rz 17/16

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów szkolenia postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych. Dołączonym do skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF, M. P. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Abstrahując od uzasadnienia wniosku oraz zawartego w nim oświadczenia skarżącego o stanie rodzinnym, majątku i dochodach należy zwrócić uwagę na treść art. 239 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. M. P. spełnia to kryterium, gdyż zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] o nałożeniu na niego obowiązku zwrotu kosztów szkolenia spawalniczego w wysokości 3236 zł, na które jako osoba bezrobotna został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy [...]. Oznacza to, że w sprawie objętej skargą korzysta on z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, a jego wniosek nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu (w tym kontekście samo jego złożenie należy uznać za zbędne, gdyż zwolnienie z mocy ustawy Sąd uwzględnia z urzędu i nie wymaga to podejmowania przez skarżącego żadnych czynności). Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.