II SA/Rz 1700/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Karina Gniewek – Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2023 r. w Rzeszowie sprawy ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 10 października 2022 r. nr 1801-IGC.48.23.2022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - p o s t a n a w i a - I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie na rzecz Skarżącego K. T. kwotę 207 zł /słownie: dwieście siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 30 grudnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga K. T. (dalej: "Skarżący") reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie. W odpowiedzi na złożoną skargę, Organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z 9 marca 2022 r. nr 408000-408000-COC.48.764.2021 i umorzenie postępowania w sprawie w całości. Pismem z 17 stycznia 2023 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o umorzenie postępowania oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W ocenie Skarżącego przedmiotowe postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli Skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skuteczność cofnięcia skargi jest uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Oceniana przez pryzmat ww. przepisu czynność cofnięcia skargi nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie należało uznać, że cofnięcie skargi złożone przez pełnomocnika Skarżącego jest dopuszczalne. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że w sprawie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach, na które składa się wpis od skargi, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika, Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).