II SA/Rz 1715/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zasiłku stałego - postanawia - I. umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia wnioskodawcy od kosztów sądowych, II. przyznać wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zasiłku stałego. W terminie do zaskarżenia powyższego orzeczenia M. M. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: W myśl art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strony postępowania sądowego ponoszą jego koszty związane z ich udziałem w sprawie. Ustawodawca przewidział jednak równocześnie możliwość wsparcia osób znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej w ramach instytucji prawa pomocy. W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W tym pierwszym przypadku obejmuje ono zarówno zwolnienie od kosztów sądowych, jak też i ustanowienie adwokata i o takie właśnie wsparcie ubiega się strona. Należy jednak mieć na względzie, że sprawa niniejsza dotyczy zasiłku stałego, a zatem mieści się w kategorii spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej, w których - wedle art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. - strony nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Dlatego też postępowanie w zakresie zwolnienia strony od kosztów sądowych umorzono w oparciu o art. 249a P.p.s.a. Natomiast zasadność wniosku skarżącego należy rozpatrywać w kontekście przesłanek prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., udzielenie pomocy stronie w takim właśnie zakresie wymaga wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. M. M. wykazał, że w jego wypadku powyższa przesłanka została spełniona. Dochody wymienionego są na tyle niskie, że ledwo wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb wnioskodawcy i jego córki, z którą pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym. Ponadto, ich źródło stanowią w przeważającej części środki z pomocy społecznej, zaś w pozostałym zakresie są to uzyskiwane przez córkę strony alimenty. Poza tym, wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną, co z pewnością przekłada się na jego mniejsze możliwości znalezienia odpowiedniego zatrudnienia. Skarżący pozostaje w leczeniu, co wiąże się z wydatkami na powyższe. Z wymienionych względów uznano, że M. M. nie jest w stanie pokryć kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika i ustanowiono na jego rzecz adwokata. Podstawę niniejszego orzeczenia stanowi art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a, art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.