II SA/Rz 172/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Marcin Kamiński /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skarg A. sp. z o.o. na decyzje Dyrektora Izby Celnej : z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry -skargi oddala- Uzasadnienie wyroku wydanego w sprawach II SA/Rz 172/17, II SA/Rz 255/17 i II SA/Rz 256/17, połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Rz 172/17: Zaskarżonymi decyzjami: 1) z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], [...] 2) z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], 3) z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy odpowiednio decyzje: 1) Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], 2) Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], 3) Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydane w przedmiocie wymierzenia A. sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: skarżącą lub Spółka) kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 19 marca 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili kontrolę w pomieszczeniu przy barze na stacji paliw [...], zlokalizowanej przy ul. [...]. W jej wyniku stwierdzono, że w lokalu znajdowało się pięć urządzeń do gier, włączone i gotowe do gry, w tym automat o nazwie [...] (II SA/Rz 172/17). Ustalono również, że dysponentem automatu była Spółka i został on wstawiony do kontrolowanego punktu na podstawie umowy zawartej w dniu 17 lutego 2014 r. pomiędzy K sp. j. – zwanym w umowie wydzierżawiającym, a Spółką – zwaną w umowie dzierżawcą. Z treścią umowy, jej przedmiotem jest dzierżawa części lokalu umożliwiająca zainstalowanie urządzeń do gier, na których dzierżawca będzie prowadził działalność gospodarczą. Dzierżawca będzie wykorzystywał przedmiot dzierżawy na zainstalowanie i eksploatację urządzeń wskazanych w załączniku do umowy "Lista aktualizacji urządzeń do umowy dzierżawy powierzchni" (§ 1 ust. 3 umowy), zaś z tytułu umowy dzierżawca będzie płacić wydzierżawiającemu czynsz dzierżawny w wysokości 369 zł od chwili uruchomienia urządzeń miesięcznie (§ 2 ust. 1 umowy). Organ wskazał, że z aneksu do umowy dzierżawy powierzchni zawartego w dniu 1 sierpnia 2014 r. wynika, iż strony umowy postanowiły zmienić § 2 ust. 1 umowy dzierżawy poprzez zmianę kwoty miesięcznego czynszu dzierżawnego na 1 230 zł. Jak wynika natomiast z aneksu do umowy dzierżawy z dnia 1 października 2014 r., strony ponownie zmieniły § 2 ust. 1 umowy dzierżawy powierzchni poprzez zmianę kwoty miesięcznego czynszu dzierżawnego na kwotę 615 zł. Organ ustalił, że z listy aktualizacyjnej do umowy dzierżawy powierzchni wynika, iż w pomieszczeniu przy barze stacji paliw [...] zainstalowano m.in. urządzenie [...]. W dniu 9 grudnia 2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili kontrolę w lokalu gastronomicznym "[...], zlokalizowanym pod adresem ul. [...]. W wyniku konsoli stwierdzono, że w ww. lokalu znajdowały się dwa urządzenia do gier [...] (II SA/Rz 255/17) i [...] (II SA/Rz 256/17), włączone i gotowe do eksploatacji. Na podstawie naklejek z nazwą, adresem podmiotu i numerem telefonu serwisanta umieszczonych na automatach oraz na podstawie dokumentacji okazanej przez kontrolowanego ustalono, że wskazane wyżej urządzenia należą do Spółki. Jak bowiem wynika z umowy dzierżawy powierzchni z dnia 23 maja 2014 r., zawartej pomiędzy G s.c. [...] – zwanym w umowie wydzierżawiającym, a Spółką – zwaną w umowie dzierżawcą, przedmiotem umowy była dzierżawa części ww. lokalu należącego do wydzierżawiającego, umożliwiająca odpłatnie zainstalowanie przez dzierżawcę urządzeń do gier w celu prowadzenia działalności gospodarczej (§ 1 ust. 1 umowy). Zgodnie z treścią umowy, dzierżawca będzie wykorzystywał przedmiot dzierżawy na zainstalowanie i eksploatacje urządzeń wskazanych w załączniku do umowy "Lista aktualizacji urządzeń do umowy dzierżawy powierzchni" (§ 1 ust. 3 umowy). Z tytułu umowy dzierżawca będzie płacić wydzierżawiającemu od chwili zainstalowania urządzeń czynsz dzierżawny w wysokości ustalonej procentowo od uzyskiwanego przez dzierżawcę przychodu z zainstalowanych urządzeń umiejscowionych na dzierżawionej powierzchni (§ 2 ust. 1 umowy). Z listy aktualizacyjnej do umowy dzierżawy powierzchni wynika, że w kontrolowanym lokalu gastronomicznym zainstalowano dwa automaty: [...]. W wyniku przeprowadzonego w toku kontroli eksperymentu polegającego na odtworzeniu możliwości prowadzenia gier na przedmiotowych urządzeniach ustalono, że urządzenia te umożliwiały odpłatne (po uiszczeniu opłaty) rozgrywanie gier, których wynik był uzależniony od przypadku (programu sterującego grą), a gracz nie miał możliwości wpływu na ten wynik, gdyż układ symboli wyświetlanych na monitorze automatu jest sterowany przez program komputerowy. Jednocześnie stwierdzono, że automaty umożliwiają w zamian za wpłacone do akceptora banknotów środki pieniężne prowadzenie gier tak o wygrane rzeczowe (w postaci możliwości prowadzenia gier za punkty uzyskane w wyniku wygranej), jak i o wygrane pieniężne, gdyż zostały wyposażone w urządzenie wypłacające – tzw. hopper. Ustalono również, że przedmiotowe gry na automatach były urządzane bez stosownych koncesji lub zezwolenia wydanego na podstawie już nieobowiązujących przepisów. Organ wskazał, że w toku postępowania automaty do gier: [...] zostały poddane badaniu przez uprawnioną jednostkę badającą: Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu, która w sprawozdanie z badań odpowiednio: z dnia 28 września 2015 r. nr [...], z dnia 19 maja 2015 r. nr [...] i z dnia 7 maja 2015 r. nr [...], potwierdziła ustalenia organu poczynione w wyniku przeprowadzonego eksperymentu. W ocenie organów powyższe cechy gier urządzanych na spornych urządzeniach wyczerpują znamiona gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (u.g.h.), gdyż są prowadzone na urządzeniu elektronicznym, prowadzone gry zawierają element losowości (rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego), a grający ma możliwość uzyskania wygranej pieniężnej. Organ wskazał, że w świetle przytoczonych wyżej umów dzierżawy, skarżąca została uznana za podmiot "urządzający" gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Spółka wydzierżawiła bowiem część powierzchni wskazanych wyżej lokali celem zainstalowania i eksploatacji urządzeń do gier i z tytułu zawartych umów zobowiązała się wpłacić wydzierżawiającym czynsz dzierżawny. Tym samym nie budzi wątpliwości, że skarżąca organizowała gry na automatach w opisanych wyżej lokalach, a zatem poza kasynem gry. Na podstawie powyższych ustaleń decyzjami: 1) Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], 2) Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], 3) Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], orzeczono na podstawie na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. o wymierzeniu skarżącej kar pieniężnych w wysokości po 12 000 złotych za urządzania gier na automatach o nazwach: [...]. W odwołaniach od powyższych decyzji Spółka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika zarzuciła naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.g.h. w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (Fortuna i in., oraz w innych sprawach: C-65/05 i C-98/14)", poprzez bezpodstawne zastosowanie w opisywanych sprawach powyższych przepisów prawa krajowego. Skarżąca podniosła, że z uwagi na ich bezskuteczność i w konsekwencji począwszy od dnia 1 stycznia 2010 r. deregulację prawną w Polsce urządzania gier na wszelkich automatach losowych poza kasynem gry, jako konsekwencja błędu w procedurze uchwalania u.g.h., zawierającej regulacje techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, opisywane postępowania były bezprzedmiotowe. Jest bowiem bezsporne, że projekt u.g.h. nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, co dotyczy w szczególności zawartej w niej regulacji technicznej zakazującej urządzania gier na automatach poza kasynem gry z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1. Skarżąca podniosła, że w szczególności sankcja bezskuteczności dotyczy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., powiązanego - jako norma sankcyjna - z zakazem urządzania gier na automatach poza kasynem gry z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 jako norm sankcjonowanych. Zaskarżonymi decyzjami [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy opisane wyżej decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w [...], podzielając w całości ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną organów pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego ustalone na podstawie eksperymentu oraz opinii jednostek badających lub biegłych cechy urządzeń wskazują jednoznacznie, że urządzenia te oferują gry podlegające rygorom u.g.h. Również w pełni zasadnie organ I instancji uznał skarżącą za urządzającego gry, a w konsekwencji wymierzyły jej kary pieniężne. Skarżąca wypełniła swoim zachowaniem w pełni znamiona pojęcia urządzania gier na automatach, już przez samo udostępnienie do eksploatacji automatu do gier. W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że Spółka jest właścicielem urządzeń, gdyż wskazuje na to treść zawartych umów dzierżawy powierzchni lokali. Bezsporny jest również fakt, że skarżąca czerpała korzyści finansowe z zainstalowanych automatów. Odnosząc się zaś do zagadnienia braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, w tym w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w połączonych sprawach o nr C-213/11, C-214/11 i C-217/11 uznano, że nie można za techniczne – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, uznać przepisów znajdujących zastosowanie w tych sprawach. Ewentualne wątpliwości co do skutków technicznego charakteru przepisów u.g.h. rozstrzygnął Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. sygn. P 4/14, który nie stwierdził, aby ustawę o grach hazardowych uchwalono z naruszeniem procedury legislacyjnej uregulowanej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie mniej istotny w ocenie organu jest fakt, że w uchwale siedmiu sędziów Naczelny Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. II GPS 1/16 uznano, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu ww. dyrektywy, którego projekt winien być przekazany Komisji Europejskiej i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy, zaś urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W skargach do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie, A. sp. z o.o. z/s w [...], reprezentowana przez r.pr. DD, wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego zastosowanie wobec skarżącej, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 15 ust. 1 u.g.h. stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, i w konsekwencji braku notyfikacji projektu u.g.h. oraz wskazanej regulacji technicznej Komisji Europejskiej, przepis ten nie może być stosowany wobec jednostek, a jednostka ma prawa powołać się przed organami administracji lub sądami na brak notyfikacji. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skargi jako bezzasadne nie zasługują na uwzględnienie. Sąd w toku legalnościowej kontroli zaskarżonych decyzji oraz – rozszerzając na podstawie art. 135 p.p.s.a. granice rozpoznania skargi – także poprzedzających je decyzji organów pierwszej instancji nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby ingerencję w moc obowiązującą kwestionowanych orzeczeń na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod rozwagę wszelkie naruszenia prawa niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Jednocześnie należy stwierdzić, że kryterium legalności podlega uwzględnieniu w fazie orzekania w granicach wyznaczonych w art. 145-150 p.p.s.a. albo w przepisach szczególnych. Sąd po dokonaniu kontroli przebiegu postępowań oraz na podstawie analizy akt sprawy doszedł do wniosku, że organy prowadzące postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nie naruszając reguł procesowych gwarantujących prawidłowość ustalenia podstawy faktycznej oraz ochronę praw strony. Również materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący i pełny. Wątpliwości Sądu nie budzi także sposób oceny dowodów zebranych w sprawie. Ocena ta bowiem – dokonana na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego – mieści się w granicach swobody przyznanej organom, nie popadając w dowolność lub sprzeczność. Organy kierując się przede wszystkim wynikami przeprowadzonego eksperymentu oraz opiniami Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...] (które spełnia wszystkie wymogi zawarte w art. 23f ust. 1 u.g.h. oraz posiada udzielone przez Ministra Finansów upoważnienie do przeprowadzania badań automatów i urządzeń do gier, które nie zostało do chwili obecnej cofnięte na podstawie art. 23f ust. 5 u.g.h.) w sposób szczegółowy i przekonujący uzasadniały, że gry na spornych urządzeniach wyczerpują znamiona gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. oraz wskazały elementy świadczące, że powyższe gry co najmniej zawierają element losowości, a sam udział w tych grach umożliwiał grającym uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych. Wyniki przeprowadzonych eksperymentów, tak jak inne dowody, podlegały swobodnej ocenie organów. Wnioski wysnute z dowodów, na których oparły się organy, wynikały z bezpośredniej styczności z pracą skontrolowanego automatu przez funkcjonariuszy kontroli celnej. W konsekwencji należy przyjąć, że organy miały prawo dokonać w powyższym zakresie własnych ustaleń na podstawie przeprowadzonego eksperymentu, a wystarczająco ważnym powodem do jego przeprowadzenia było już samo podejrzenie prowadzenia na urządzeniu gier o charakterze nielegalnym. Dodatkowo trzeba wskazać, że ustalenia wynikające z dowodów z eksperymentów z gry kontrolnej zostały ostatecznie poddane weryfikacji poprzez dopuszczenie dowodów z opinii Laboratorium Celnego. Dowody z powyższych opinii potwierdziły zresztą trafność zasadniczych wniosków wynikających z przeprowadzonych eksperymentów. Również przesłanki świadczące o realizacji przez stronę skarżącą znamion "urządzania gier na automatach" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. zostały przez organy prawidłowo ustalone i wykazane, co oznacza, że stan faktyczny w tym zakresie stał się podstawą zgodnej z prawem subsumpcji. Oznacza to, że organy orzekające w niniejszej sprawie poczyniły wyczerpujące i pełne ustalenia faktyczne w zakresie realizacji przez stronę skarżącą znamion podmiotowych i przedmiotowych czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz dokonały w tym zakresie całościowej, kompleksowej i swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie przekraczając dopuszczalnych granic prawidłowości tego rodzaju oceny. Również uzasadnienie faktyczne oraz prawne kwestionowanych decyzji spełnia warunki prawidłowości formalnej i merytorycznej, pozwalając Sądowi na dokonanie kontroli legalnościowej. Z ustaleń organów oraz uzasadnień kwestionowanych decyzji wynika jednoznacznie, że strona skarżąca poprzez zainstalowanie oraz zorganizowanie warunków eksploatacji i publicznego udostępniania spornych urządzeń klientom wydzierżawianych lokali aktywnie i bezpośrednio uczestniczyła w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych poza kasynem gry. Jeżeli chodzi o podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 u.g.h. poprzez ich zastosowanie, pomimo iż wobec braku notyfikacji ich treści jako tzw. przepisów technicznych nierozerwalnie związanych z art. 14 ust. 1 u.g.h., nie mogły być one stosowane jako naruszające przepisy dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, trzeba wyraźnie stwierdzić, że są one całkowicie pozbawione podstaw. Podstawą sformułowania takiego wniosku jest wiążący charakter uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. podjętej w sprawie o sygn. II GPS 1/16. W orzeczeniu tym NSA w sposób wiążący stwierdził, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy". Ponadto NSA sformułował w powyższej uchwale wiążący pogląd, że "Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)". Powyższa uchwała jest na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. pośrednio wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego, który może od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez powyższy skład nowej uchwały zawierającej odmienne stanowisko prawne. Ponieważ Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sentencji powyższej uchwały, jak również akceptuje argumentację podniesioną w jej uzasadnieniu, dlatego wszelkie argumenty podważające prawidłowość poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r. podjętej w sprawie o sygn. II GPS 1/16, muszą być uznane za pozbawione podstaw. Nie może zostać również uznana za trafną próba normatywnego połączenia przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. z art. 14 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 15 ust. 1 u.g.h. jako elementów jednej normy, która jako tzw. regulacja techniczna powinna była zostać w całości poddana procesowi notyfikacji unijnej. O ile bowiem przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. jest źródłem reguły sankcjonującej, o tyle przepisy art. 14 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 15 ust. 1 u.g.h. mogą być co najwyżej rozważane jako elementy odrębnych reguł sankcjonowanych. Przepisy te nie tworzą jednak jednej struktury normatywnej, która łącznie powinna była podlegać notyfikacji. Jest natomiast oczywiste, że przepis sankcjonujący art. 89 ust. 1 pkt 2 – stanowiąc odrębną i samodzielną całość – nie ma charakteru technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Wobec stwierdzenia, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organów pierwszej instancji nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym ingerencję w ich moc obowiązującą, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skarg.