II SA/Rz 1724/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego -skargę oddala- Przedmiotem skargi Z.P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dalej "Kolegium" z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] ustalił dla "A" S.A. Oddział w [...] lokalizację celu publicznego inwestycji pn. "budowa separatora wody złożowej wraz z odcinkami rurociągów Dn50 i Dni 5 włączającymi aparat w istniejące instalacje technologiczne KGZ Z." na działce nr 1360/1 obr. [...] położonej przy ul. [...] w R.. Decyzję doręczono "A" S.A. w W. oraz "A" S.A. w [...] Oddział w [...]. Od powyższej decyzji odwołał się do Kolegium Z.P. zarzucając jej rażące naruszenie prawa. W ocenie odwołującego organ mało wnikliwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy w szczególności w zakresie wyznaczenia granic obszaru analizowanego w celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W jego ocenie w istocie decyzja nie dotyczy budowy separatora wody i odnosi się do innego terenu: działki nr 1361/5. Jak wynika z akt inwestycja przekracza jej granice przestrzenne naruszając także interes odwołującego, będącego właścicielem działki nr 1023 obr. [...] w R. Działka ta natomiast jest objęta pozwoleniem na budowę z dnia [...] września 1995 r. i planem ruchu części Zakładu Górniczego KGZ Z. w R. obr. [...] i [...]. Zarzucił naruszenie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wymogów jakie spełniać ma uzasadnienie decyzji administracyjnej. W jego ocenie budowa separatora wody nie jest celem publicznym bowiem służy zaspokajaniu interesów prywatnych. Ponadto organy powinny zawiesić postępowanie do czasu uchwalenia przez Radę Miasta Rzeszowa nowego planu miejscowego zgodnie z prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 461/07. Kolegium opisaną na wstępie decyzją umorzyło postępowanie odwoławcze w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") . Kolegium wyjaśniło, że w świetle utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy są: wnioskodawca oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, jak również właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących. Z kolei stroną postępowania o ustalenie lokalizacji celu publicznego jest właściciel gruntu, na którym przedsięwzięcie miałoby zostać zrealizowane. Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika, że skarżący nie jest ani właścicielem działki objętej postępowaniem ani gruntów położonych w sąsiedztwie działki nr 1360/1 obr. [...] położonej przy ul. [...] w R. Postępowanie zakończone decyzją Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nie obejmowało swoim zasięgiem działki nr 1023 obr. [...] położonej w R. stanowiącej własność Z.P. Oznacza to, że nie posiada on w toczącym się postępowaniu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., a zatem nie jest on jego stroną. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że decyzja o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi ten etap postępowania, który prowadzić może do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ale nie przesądza czy dana inwestycja zostanie w ogóle zrealizowana. Pozostałe zarzuty odwołania dotyczą w większości zupełnie innych aspektów, nie związanych z niniejszym postępowaniem administracyjnym, a mając na uwadze fakt, iż pochodzą one od podmiotu nie będącego stroną postępowania nie mogą być przedmiotem analizy i oceny w niniejszym postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie decyzję Z.P. nie wskazując kierunku jej weryfikacji zarzucił jej rażące naruszenie prawa, w tym w aspekcie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, tj. art. 7, art. 10 i art. 77 k.p.a., co miało znaczący wpływ na wynik sprawy. Budzi wątpliwości, że w posiadaniu przedsiębiorcy znajdują się działki nr 1360/1, 1361/5 i 1359 stanowiące Zakład Górniczy Kopalni Gazu Z. w R. Obszernie odnosząc się do tej inwestycji podał, że jest ona szczególnie szkodliwa dla środowiska zdrowia ludzi i mienia. Podał, że dla wnioskowanej inwestycji obejmującej rozbudowę Zakładu Górniczego Kopali nie sporządzono raportu oddziaływania na środowisko i nie wydano decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a strony, których działki znalazły się w obszarze analizowanym, w tym skarżący, zostały pozbawione prawa działu w postępowaniu. Zarzucił niewykonanie wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie o sygn. akt II SA/Rz 461/107 potwierdzającego ustawowy obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru górniczego Z. W jego ocenie prowadzenie postępowania ma na celu obejście prawa. W sprawie nie został wyznaczony obszar analizowany oraz nie dokonano oceny położenia jego nieruchomości w stosunku do całej inwestycji. Tym samym Kolegium uchybiło obowiązkowi wyjaśnienia przesłanek odmowy przyznania skarżącemu przymiotu strony. Ponadto budzi wątpliwości skarżącego inwestycja polegająca na budowie separatora wody, która służy wyłącznie zaspokajaniu prywatach interesów i nie jest realizowana w interesie publicznym, tym bardziej, że jest szczególnie szkodliwa dla środowiska, ludzi i mienia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę bada zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Ustalenia stanu faktycznego są bezsporne i sprawa nadaje się do wyrokowania. Prezydent Miasta[...]. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: "budowa separatora wody złożowej (...) włączającymi aparat w istniejące instalacje technologiczne". Decyzja ta została ogłoszona przez obwieszczenie, a adnotacja o tym znajduje się aktach. W aktach też znajduje się decyzja Prezydenta Miasta [...] o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Decyzja ta stała się ostateczna. Inwestycja zlokalizowana jest na działce nr 1360/1 położonej przy ul. [...]. Odwołanie od tej decyzji lokalizacyjnej złożył skarżący. Uznał, że planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na jego działkę nr 1023 położoną w jej sąsiedztwie. Żaden z załączników graficznych sporządzonych dla terenów sąsiadujących z inwestycją i dołączonych do decyzji lokalizacyjnej nie wykazuje działki nr 1023, której właścicielem jest skarżący. Zgodnie z art. 127 K.p.a. – "od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie". Stroną natomiast jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny" – art. 28 K.p.a. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie musi dotyczyć sfery prawnej podmiotu i wywieść go można wyłącznie z przepisów prawa materialnego. Jak przyjmuje orzecznictwo "mieć interes prawny oznacza, ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu w celu zaniechania lub ograniczenia czynności organu". Od tak pojmowanego interesu należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan gdy dany podmiot jest faktycznie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, lecz tego zainteresowania nie może poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W świetle utrwalonego orzecznictwa stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a tym samym i decyzji lokalizacyjnej są oprócz wnioskodawcy właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana oraz właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiadujących oraz pozostających w zasięgu oddziaływania inwestycji. W przedmiotowej sprawie, skarżący nie jest właścicielem, ani użytkownikiem gruntów położonych w sąsiedztwie działki nr 1360/1 objętej inwestycją. Z faktu, że na określonym terenie planowana jest inwestycja celu publicznego nie wypływają dla skarżącego jakiekolwiek uprawnienia do uczestnictwa w tym postępowaniu (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1211/14). Poza tym planowana inwestycja będzie realizowana na gazociągu istniejącym, w żaden sposób nie ingerując w teren. Decyzja lokalizacyjna nie tworzy po stronie podmiotu żadnych gwarancji jej realizacji, a jest tylko etapem procesu budowlanego, poprzedzającym ubieganie się o pozwolenie na budowę. Zarzut skargi, iż skarżący uzyskuje przymiot strony, ponieważ na jego działce nr 1024/2 znajduje się studnia, która dostarcza wodę pitną jest nieuzasadniony. Niezasadny jest również zarzut skargi, iż przedmiotowa inwestycja nie ma charakteru publicznego, a służy wyłącznie interesom akcjonariuszy. Przesyłanie i wydobywanie gazu wraz z całą infrastrukturą to cel publiczny w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wobec tego jeżeli odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożył podmiot, który nie ma przymiotu strony, postępowanie odwoławcze należało umorzyć. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t..j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.