II SA/Rz 173/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wskazaną wyżej decyzją organ I instancji działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku. - Prawo budowlane (Dz. u. z 1975r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 19994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nakazał A. K. rozbiórkę, będącej jego własnością - altany murowanej częściowo podpiwniczonej wraz z dobudowaną częścią drewnianą, wybudowanej na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 1913, położonej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w S. Decyzja powyższa została wydana na skutek interwencji A. S.A. Oddział [...] w sprawie altanek będących w kolizji z gazociągiem 0 700/6,3 MPa relacji J. - R. wybudowanym w 1963 r. Oględziny przeprowadzone w dniu 25 sierpnia 2010 r. wykazały, że na działce nr ew. 1913 na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w S. istnieje altana murowana częściowo podpiwniczona, posadowiona na fundamencie betonowym o wym. 5,50 x3,45 m i wysokości 2,50 m z dachem dwuspadowym krytym papą. Do altany zostało dobudowane pomieszczenie drewniane o wym. 3,30 x 1,35 m. W trakcie oględzin A. K. wyjaśnił, że altanka powstała 40 lat temu,, tj. w 1970 r., a pierwszym jej właścicielem był Z. K. Altanka została usytuowana w odległości 4,30 m od gazociągu wysokoprężnego 700/6,3 MPa relacji J. - R. Zgodnie z informacją A. gazociąg został wykonany w 1963 r. na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 1964r. znak: [...] W ocenie organu I instancji w/w decyzja nie jest decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną na podstawie przepisów Prawa budowlanego, ale decyzją zezwalającą na "wejście w teren", której podstawę prawną stanowił art. 35 ustawy z dnia 12.03.1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jedn. - Dz. U. z 1974 r., Nr 10 poz. 64), podczas gdy przedmiotowy gazociąg, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż zgodnie z art. 2 ust. 4 Prawa budowlanego z 1961 r. jest obiektem inżynierskim, zaliczonym do budownictwa specjalnego, stosownie do treści § 2 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 lipca 1961 r. w sprawie budownictwa specjalnego). Stanowi więc samowole budowlaną. Dokumenty założycielskie ogrodu działkowego który powstał w 1968 r. nie zawierały żadnej informacji dotyczącej przebiegającego przez ich teren gazociągu. W ocenie organu I instancji budowa przedmiotowej altany w odległości 4,30 m od gazociągu wysokoprężnego 0 700/6,3 MPa niezależnie od okoliczności w jakich do tego doszło jest rażącym naruszeniem zasad bezpieczeństwa, którego nie dopuszczały przepisy prawa budowlanego zarówno z 1961 r. jak i 1974 r., oraz 1994r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. K. Wskazał w nim, że działka, na której już była wybudowana altana została mu przydzielona w 1991 r. przez Zarząd Pracowniczego Ogrodu Działkowego, a on sam nie został poinformowany, że altana została wybudowana niezgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wybudowania. Działkę tę przyjął w dobrej wierze i do chwili obecnej użytkuje jako posiadacz zależny w zakresie prawa przysługującego Polskiemu Związkowi Działkowców. Zaznaczył, że powyższej dacie władze POD ani użytkownicy działek nic nie wiedzieli o gazociągu ani też o występującym niebezpieczeństwie dla ludzi i mienia, w związku z czym nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. W dalszej części odwołania A. K. wyszczególnił szereg zarzutów pod adresem inwestora - wykonawcy gazociągu - Zakładów Gazu Ziemnego, właściciela terenu – miasta [...], Polskiego Związku Działkowców oraz Organu Nadzoru Budowlanego, jako głównych sprawców tego zagrożenia. Odwołujący wystąpił z propozycją wstrzymania się z decyzjami egzekucyjnymi, gdyż według informacji udzielonej przez Prezydenta Miasta [...] na spotkaniu z działkowcami przez teren ogrodu działkowego będzie przebiegać obwodnica i za działki przejęte pod budowę drogi będą wypłacane odszkodowania. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ II instancji zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutów wnoszącego odwołanie wyjaśnił, że ustawa prawo budowlane nie przewiduje odstąpienia od nakazu rozbiórki obiektu usytuowanego w nieodpowiedniej odległości od gazociągu i stwarzającego zagrożenie bezpieczeństwa z uwagi na podawane przez autora odwołania okoliczności, natomiast odnoszenie się do kwestii egzekwowania obowiązku jest na obecnym etapie postępowania przedwczesne. Budowa w/w altany w 1970r., zgodnie z obowiązującym w dacie jej budowy Rozporządzeniem Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego wymagała pozwolenia na budowę, gdyż z obowiązku uzyskania tego pozwolenia według § 4 ust.1 pkt 5 w/w rozporządzenia były zwolnione tego typu altany położone poza granicami administracyjnymi miast i osiedli, oraz na terenach ogródków działkowych i ośrodków ogrodniczo - warzywnych w miastach, o powierzchni nie przekraczającej 12 m2 i nie wyższych od 3 m. Zgodnie z art. 103 Prawo budowlane z 1994 r., w sprawach dotyczących obiektów których budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. obowiązujące w okresie budowy obiektu. Do oceny samowoli budowlanej w tym okresie stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. W świetle postanowień art. 37 ust.1 pkt. 1 i 2 w.w. ustawy przymusowej rozbiórce podlega samowolnie wzniesiony obiekt, który znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, bądź też zrealizowany obiekt budowlany powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Altana będąca przedmiotem niniejszego postępowania powstała w 1970 roku, czyli w okresie kiedy gazociąg wybudowany w 1963 już istniał. W okresie budowy przedmiotowej altany wymogi w zakresie bezpiecznych odległości gazociągu od budynku określały wytyczne i normatywy branżowe, wówczas powszechnie obowiązujące. Zgodnie z normą branżową BN-71/8976-31 pt. "Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi", obowiązującą w zakresie projektowania i budowy od dnia 1.10.1971 r. tzw. podstawowa odległość bezpieczna oddzielnie stojących budynków niemieszkalnych od gazociągu o średnicy 500 - 800 mm i ciśnieniu 2,5 do 6,4 MPa powinna wynosić 30 m. Natomiast zmniejszone odległości bezpieczne obowiązujące wyłącznie dla gazociągów mających specjalne zabezpieczenia w zależności od zastosowanych zabezpieczeń specjalnych przy ciśnieniu nominalnym 2,5 do 6,4 MPa wynoszą 15 m (przy zabezpieczeniu gazociągu o oznaczeniu Z1, Z2, Z3) i 10 m (przy zabezpieczeniu gazociągu o oznaczeniu Z4) Rozporządzenie Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe ( Dz. U. nr 21, poz.94 z 1978 r.) nie precyzowało wymaganych odległości gazociągów od innych sieci i obiektów budowlanych, lecz treścią § 5 i § 8 odsyłało w tej kwestii do obowiązujących w tym zakresie norm i przepisów odrębnych tj. w/w normy branżowej BN-71/8976-31 oraz późniejszej normy branżowej BN-80/8976-31 pt. "Odległości poziome gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych". Według kolejnego Rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe ( Dz.U. Nr 139 poz. 686 z 1995 r.), wymagana podstawowa odległość gazociągów wysokiego ciśnienia o średnicy 500 - 800 mm i ciśnieniu 2,5 do 10 MPa dla wolnostojących budynków niemieszkalnych wg załącznika nr 2 w/w Rozporządzenia wynosiła 30 m, natomiast odległość zmniejszona (przy zastosowaniu zmniejszonych naprężeń zredukowanych w ściance rury co łączyło się z zastosowaniem odpowiednich materiałów przy budowie sieci) wynosiła 15 m. W dacie wydania decyzji, jak wskazał organ, wymagane odległości między gazociągami wysokiego ciśnienia i obiektami terenowymi uregulowane są w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. Nr 97 z 2001 r. poz. 1055), które zawiera uregulowania dla gazociągów nowoprojektowanych 0. budowanych obecnie z materiałów spełniających najnowsze wymagania jakościowe i wytrzymałościowe i zgodnie z § 89 w/w rozporządzenia nie mogą mieć zastosowania dla gazociągów wybudowanych przed dniem jego wejścia wżycie. Zgodnie z § 9 ust. 6 pkt. 1 w/w rozporządzenia strefa kontrolowana, gdzie nie należy wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów dla gazociągów wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej powyżej DN 500 wynosi 12 m. Zgodnie z § 89 w/w rozporządzenia z dnia 30 lipca 2001 r. przepisów rozporządzenia nie stosuje się do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Biorąc powyższe organ stwierdził, że pomimo iż w chwili budowy przedmiotowej altanki tj. w 1970 r. brak było aktu prawnego w formie rozporządzenia, który regulowałby bezpieczne odległości gazociągów wysokoprężnych od innych obiektów, żadne późniejsze uwarunkowania nie dopuszczały sytuowania budynków w odległości 4,30 m od gazociągu wysokoprężnego 0 700/6,3 MPa. W świetle powyższego można jednoznacznie stwierdzić, że usytuowanie altanki w odległości 4,30 m od w/w gazociągu wysokoprężnego stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zachodzą więc okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki. Skargę na powyższą decyzję złożył A. K. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie wskazując, iż motywy rozstrzygnięcia podał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń skarga podlega oddaleniu stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę obiektu budowlanego w przedmiotowej sprawie jest art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U.74.38.229), z którego wynika, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zastosowanie powyższego przepisu w przedmiotowej sprawie jest następstwem uregulowania zawartego w art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. 10.243.1623). Stanowi on w § 2, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przesłankami rozbiórki obiektu budowlanego, wynikającymi z powołanego powyżej przepisu są więc niezgodność wybudowanego obiektu z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy oraz ustalenie, iż powoduje on niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Przesłanki te powinny być spełnione łącznie. Sprawdzenie wystąpienia pierwszej z nich wymaga ustalenia, jakie przepisy obowiązywały w czasie budowy obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie bezspornym pozostaje, że altanka został wybudowana w 1970 roku czyli w okresie obowiązywanie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1961 r., Nr 7, poz. 46) i wydanego na jej podstawie Rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz.U. z 1963r. nr 38 , poz. 218 i z 1964r. nr 21, poz. 143). Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 5 tego rozporządzenia budowa i rozbiórka na terenach położonych poza granicami administracyjnymi miast i osiedli oraz na terenach ogródków działkowych i ośrodków ogrodniczo-warzywnych w miastach i osiedlach podrzędnych budynków gospodarczych jak: kurniki, altany, szopy, składziki, budki, komórki itp. budynki bez palenisk o powierzchni "zabudowania" nie przekraczającej 12 m2 i nie wyższych od 3 m nie wymagała zgłoszenia, ani pozwolenia organów państwowego nadzoru budowlanego. Sporna altana ma wymiary przekraczające parametry podane powyżej i położona jest na terenie ogródków działkowych znajdujących się w granicach miasta. Poza sporem pozostaje więc, że podlegała obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Poza sporem jest także, że inwestor takiego pozwolenia nie uzyskał, altana została więc zbudowana niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jej budowy. Jak wynika z treści decyzji organów I i II instancji altana będąca przedmiotem niniejszego postępowania powstała w 1970 roku, przy czym z treści oświadczenia złożonego przez A. K. w dniu 25 sierpnia 2010r. podczas oględzin wskazanego wyżej obiektu budowlanego (karta 6 akt administracyjnych organu I instancji) wynika, że altana została wybudowana na początku lat 70 - tych , a jej pierwszym właścicielem był Z. K. Wskazać należy, że przed dniem 1 września 1978r. gazociągi budowano na podstawie wytycznych Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego z listopada 1959r., następnie Ministerstwa Górnictwa i Energetyki z listopada 1965r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w chwili budowy altanki, brak było aktu prawnego regulującego bezpieczne odległości gazociągów wysokoprężnych od innych obiektów. W późniejszym okresie zostały opracowane i ogłoszone jako obowiązujące normy branżowe określające odległości bezpieczne, dotyczące lokalizacji różnych obiektów, nie związanych z siecią gazową, względem gazociągów i stacji gazowych, ustanowione przez Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 18 marca 1971r. (M.P. nr 30, poz. 193). Zgodnie z normą BN-71/8976-31 pt. Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi (obowiązującą od 1 października 1971 r.) odległość bezpieczna oddzielnie stojących budynków niemieszkalnych od gazociągu o średnicy 500 - 800 mm i ciśnieniu 2,5do 6,4 MPa powinna wynosić 30m. Natomiast zmniejszone odległości bezpieczne obowiązujące wyłącznie dla gazociągów mających specjalne zabezpieczenia w zależności od zastosowanych zabezpieczeń specjalnych przy ciśnieniu nominalnym 2,5 do 6,4 MPa wynoszą przy zabezpieczeniu gazociągu o oznaczeniu Z1,Z2,Z3 -15 m, natomiast przy zabezpieczeniu Z4-10 m. Późniejsze Rozporządzenie Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 1978r. Nr 21, poz. 94) nie precyzowało odległości sieci gazowych od innych sieci i obiektów budowlanych lecz w § 5 i § 8 odsyłało do norm branżowych (BN-71/8976-31 i BN-80/8976-31). Według kolejnego Rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1995r. Nr 139, poz. 686, ze zm.), odległość gazociągów wysokiego ciśnienia, dla średnicy 500-800mm i ciśnieniu 2,5 do 10 MPa wynosiła 30 m od wolnostojących budynków niemieszkalnych (przy zastosowaniu odpowiednich materiałów przy budowie sieci, odległość ta mogła wynosić 15m). W chwili obecnej wymagane odległości między gazociągami wysokiego ciśnienia i obiektami terenowymi uregulowane są w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055). Stosownie do § 89 tego rozporządzenia jego przepisy nie mogą mieć zastosowania dla gazociągów wybudowanych przed dniem jego wejścia w życie i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Orientacyjnie, organ wskazał, że zgodnie a § 9 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia strefa kontrolowana, gdzie nie można wznosić obiektów dla gazociągu o średnicy 0 DN 500 wynosi 12m. Podzielić należy pogląd organu, że pomimo, iż w chwili budowy przedmiotowej altanki tj. w 1970 r. brak było aktu prawnego w formie rozporządzenia, który regulowałby bezpieczne odległości gazociągów wysokoprężnych od innych obiektów, żadne późniejsze uwarunkowania nie dopuszczały sytuowania budynków w odległości 4,30 m od gazociągu wysokoprężnego 0 700/6,3 MPa. Organy dokonały szczegółowej analizy w zakresie regulacji prawnych określających bezpieczne odległości gazociągu od budynku. Wynika z niej, że bezpieczna odległość obiektu budowlanego od gazociągu nie była na przestrzeni analizowanego okresu mniejsza niż 10 m. Skoro ustalenie we wskazanych powyżej regulacjach prawnych wymaganych odległości obiektów budowlanych od gazociągu ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa ludzi i mienia z uwagi na charakter tego typu inwestycji, uzasadnia to tezę, że usytuowanie altanki w odległości o ponad połowę mniejszej niż najmniejsza z dopuszczalnych bezpiecznych odległości od gazociągu wysokoprężnego stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Ustalając, że zagrożenie bezpieczeństwa jest realne organy powołały się na przypadek rozszczelnienia się gazociągu w 2003r. w miejscowości Z., który jest przykładem takiego zagrożenia. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie spełniona została także druga z przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy prawo budowlane z 1974r. Z ustaleń organ I instancji wynika, że gazociąg został wybudowany w 1963 r. i jako obiekt inżynierski (art. 2 ust. 4 Prawa budowlanego z 1961 r.) zaliczony do budownictwa specjalnego (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 lipca 1961 r. w sprawie budownictwa specjalnego - Dz.U. Nr 35, poz. 176), jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Stwierdził on jednoznacznie, że "gazociąg stanowi samowolę budowlaną". Na marginesie wspomnieć należy, że Sądowi z urzędu jest wiadomo, tym bardziej więc organy wiedzę taką posiadają, że wobec gazociągu 0 700 relacji J. - R. prowadzone jest postępowanie legalizacyjne. Ponadto w przypadku niniejszej sprawy wskazać należy, że gazociąg aczkolwiek samowolnie, został wybudowany znacznie wcześniej niż przedmiotowa altanka, co uzasadnia konieczność prowadzenia postępowania w sprawie rozbiórki właśnie do niej. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ nie naruszył powołanych w skardze przepisów, w szczególności regulujących zasady ogólne prowadzenia postępowania administracyjnego ani przepisów o postępowaniu dowodowym. Abstrahując od kwestii zasadności twierdzeń i zarzutów kierowanych pod adresem inwestora - wykonawcy gazociągu - Zakładów Gazu Ziemnego, właściciela terenu - Miasta [...] oraz Polskiego Związku Działkowców stwierdzić należy, że nie mogą być one przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu. Niezależnie od tego, że gazociąg został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, bezspornym pozostaje fakt, że altana wybudowana została w okresie kiedy gazociąg już istniał, bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę oraz w zbyt bliskiej odległości od gazociągu - w sposób mogący spowodować niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, co uzasadnia zastosowanie niniejszej sprawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Zasadnie obowiązek rozbiórki został nałożony na A. K. - następcę prawnego inwestora altany – Z. K. Wskazane wyżej okoliczności przemawiają za uznaniem, iż będąca przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja jest zgodna z prawem. Mając więc na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.