II SA/Rz 1740/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skarg S. W. oraz E. R. i K. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych -skargi oddala- Przedmiotem skargi jest, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...] października 2016 r. nr [...] orzekająca o nakazie wykonania określonych robót budowlanych. Z uzasadnienia i akt sprawy wynika, że PINB przeprowadził kontrolę w zakresie wykonanych na działce nr ewid. 1442/18 w Ż. robót budowlanych. W toku postępowania, w tym przeprowadzonej rozprawy organ ustalił, że utwardzenie części terenu ww. działki miało miejsce w 1996 r. i związane było z wybudowaniem budynku garażu. Utwardzenie to wykonane zostało w formie dylatowanej płyty betonowej, oraz częściowo z kostki betonowej. Inwestor (właściciel działki nr ewid. 1442/18) S. W. wyjaśnił, że od początku utwardzenie pełniło rolę placu manewrowego. Parkowanie na nim aut na początku odbywało się w soboty i niedziele, a po wybudowaniu nowej siedziby firmy, auta parkowane są w garażach i na placach postojowych tam usytuowanych. Na tym placu zdarza się, że w okresach okołoświątecznych stoi przez kilka dni kilka aut, jest to sporadyczne (w czasie Bożego Narodzenia i Wielkanocy). Oświadczył również, że nie naprawiano na tym placu aut, nie dokonywano wymian oleju. Konieczne naprawy wykonywał w budynku. Obecne na rozprawie administracyjnej strony postępowania oświadczyły, że na placu odbywało się mycie aut myjką ciśnieniową. PINB w [....] dokonując analizy dokumentacji dotyczącej budowy budynku garażu na dz. 1442/18 w Ż., stwierdził, że nie wskazuje ona na konieczność wykonania utwardzonego dojazdu i placu manewrowego służącego do zawracania samochodu ciężarowego. Organ ustalił nadto, że wykonane na dz. 1442/18 utwardzenie, południowym krańcem przylega do murku ogrodzeniowego między działkami nr ewid. 1442/18 i 1442/17. Obecność betonowego, monolitycznego murku zabezpiecza działkę nr 1442/17 przed ewentualnym spływem na nią wód z wykonanego utwardzenia. Tuż przy murku ogrodzeniowym na długości około 24m, zarówno w płycie betonowej jak i w utwardzeniu z kostki wyprofilowany jest rowek o głębokości kilkunastu centymetrów, do którego spływają wody z utwardzenia, a następnie kierowane są nim na działkę sąsiednią o nr ewid. 1442/8, stanowiącą własność B. W. (żona S. W.). PINB w [...] wskazał, że wykonane utwardzenie terenu w postaci płyty betonowej i częściowo kostki, powstało jako urządzenie służące budynkowi garażu na tira, umożliwiające prawidłowe korzystanie z niego oraz umożliwiające wykonywanie manewrów autem na działce. Zgodnie ze zmianą ustawy Prawo budowlane jaka weszła w życie w dniu 28 czerwca 2015 r. wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia o zamiarze wykonania tych robót. Niemniej jednak PINB w [...] uznał, że przedmiotowe utwardzenie terenu powstało z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych i decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], nakazał S. W., właścicielowi nieruchomości oznaczonej nr ewid. 1442/18 w Ż., wykonanie następujących robót budowlanych: dokonać rozbiórki (skucia) betonowego utwardzenia terenu dz. 1442/18 w Ż. na szerokości 1,0m wzdłuż granicy z działką nr ewid. 1442/17 na całej długości 24m, licząc od granicy z działka 1442/8 w kierunku wschodnim, w terminie do dnia 31 października 2016 r. Organ podał, że utwardzenie zostało wykonane z naruszeniem § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r. poz. 1422 – zwanej dalej "rozporządzeniem z 12 kwietnia 2002 r."), stanowiącego, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Podstawę wydania nakazu stanowił natomiast art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Ze względu na fakt, że roboty zostały wykonane w całości a plac był użytkowany od lat, organ nie wstrzymał postanowieniem robót wykonywanych bez wymaganego prawem pozwolenia (art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. Odwołania od opisanej wyżej decyzji złożyli S. W. oraz K. i E. R. S. W. nie zgodził się z takim "technicznym rozwiązaniem sprawy", gdyż na utwardzenie placu otrzymał pisemną zgodę od ówczesnego Wójta Gminy [...]., który zgodził się na utwardzenie placu w 1996 r. Natomiast K. i E. R wnioskując o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucili niewyjaśnienie podnoszonych przez nich kwestii a dotyczących legalności wykonanej płyty betonowej z przeznaczeniem na parking dla samochodów ciężarowych TIR znajdującej się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr ewid. 1442/18, niewyjaśnienie sprawy dotyczącej sposobu zabezpieczeń odprowadzenia wód opadowych i ścieków ropopochodnych z parkingu od strony wschodniej w stosunku do działki nr 1442/16 i od strony południowej w stosunku do działki 1442/17 oraz od strony północnej w stosunku do działki nr 1442/19, a także brak wyjaśnienia kto i na podstawie jakich przepisów wydał pozwolenie na działalność gospodarczą o charakterze usługowym – usługi transportowe. Podkreślili, że utwardzenie terenu wykonane zostało z przeznaczeniem na parking a nie plac manewrowy, a stan faktyczny potwierdzają kopie zdjęć, które dołączyli. Zaznaczyli, że przy murku ogrodzeniowym na długości 24m wykonane jest korytko z kształtek betonowych a nie wyprofilowany rowek jak podaje organ I instancji, którym są odprowadzane wody opadowe i ścieki z utwardzenia kostką brukową na działce nr 1442/8 i płyt betonowych ułożonych przed wjazdem do garażu, przez teren działki 1442/8 do rowu biegnącego wzdłuż drogi gminnej. Zarzucili nadto brak wyjaśnienia kwestii ukształtowania terenu działki nr 1442/18 w stosunku do działki o numerze 1442/16, stanowiącej ich własność i istniejącego ogrodzenia, w którym w części północnej tj. od strony działki nr 1442/16, w kilku przęsłach brak murku oporowego co powoduje, że wody opadowe i ścieki ropopochodne wypłukiwane z płyty spływają bezpośrednio na działkę nr 1442/16, co przyczynia się do jej degradacji. Zarzucają, że organ oparł się na oświadczeniach właściciela, nie żądając od niego pozwolenia na budowę płyty betonowej z przeznaczeniem na parking dla samochodów ciężarowych TIR, jak również, że nie odniósł się do usytuowania parkingu na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nadto nie odniósł się do: sprawy powiększenia parkingu poprzez ułożenie płyt betonowych na gruntach rolnych, które obecnie inwestor zdjął i są składowane na parkingu w ilości 84 sztuki; do siedziby biura firmy, która znajduje się w dobudowanej części budynku mieszkalnego [...], tj. czy inwestor posiada pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego; do dokumentów urzędowych tj. ewidencji gruntów i budynków, które są źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Końcowo zarzucili naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., poprzez nie zawiadomienie o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z całością akt, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. WINB wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku dokonania rozbiórki (skucia) betonowego utwardzenia terenu dz. 1442/18 w Ż. na szerokości 1,0m wzdłuż granicy z działką nr ewid. 1442/17 na całej długości 24m, licząc od granicy z działka 1442/8 w kierunku wschodnim - i w tym zakresie wyznaczył nowy termin do dnia 31 stycznia 2017 r.; w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko PINB jest prawidłowe, a zarzuty zawarte w odwołaniach nie mogą zostać uwzględnione. Prawidłowo organ I instancji ustalił, że przedmiotowe utwardzenie zostało wykonane w 1996 r., z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych, dotyczących odprowadzenia wód powierzchniowych z terenu działki. Zgodnie z § 29 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Organ wskazał, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy obecnie obowiązującej ustawy P.b. a wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia o zamiarze wykonania tych robót. WINB stwierdził, że fakt odprowadzenia wód opadowych z przedmiotowej części utwardzonej działki nr ewid. 1442/18, na teren sąsiedniej działki nr ewid. 1442/8, narusza przepisy zawarte w w/w § 29 cyt. rozporządzenia, uzasadniał podjęcie interwencji przez organ nadzoru. Prawidłowo także organ I instancji biorąc pod uwagę stan faktyczny na działce, lokalizację budynku garażu oraz dojazd od drogi gminnej, zakwalifikował wykonane utwardzenie jako urządzenie techniczne związane z budynkiem garażu na tira, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i prawidłowo zastosował procedurę naprawczą, określoną w art. 50 i 51 P.b. Cytując treść ww. przepisów zaznaczył, że w przypadku, gdy roboty budowlane zostały już zrealizowane, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, znajdują zastosowanie regulacje zawarte w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2 P.b. w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. Podzielając stanowisko organu I instancji organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie istnieje możliwość doprowadzenia wykonanego utwardzenia terenu działki nr ewid. 1442/18 w Ż., do stanu zgodnego z przepisami prawa, poprzez skucie fragmentu utwardzenia wskazanego w sentencji decyzji, co umożliwi spływ wód powierzchniowych na teren nieutwardzony własnej działki. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że pozostają one bez wpływu na rozpatrywaną sprawę. Budowa urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym jakim jest przedmiotowe utwardzenie terenu, pomimo braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia właściwemu organowi, nie może naruszać przepisów techniczno-budowlanych. W ocenie organu obowiązek doprowadzenia wykonanego utwardzenia do stanu zgodnego z prawem jest w pełni uzasadniony. Przedmiotowa płyta betonowa znajduje się w odległości 43,6m od działki sąsiedniej nr ewid. 1442/16, a teren oddzielający utwardzenie od w/w działki stanowi trawnik. Na tej nieutwardzonej części działki (trawniku) nie ma żadnej inwestycji, tym samym sprawa wód na działce nr 1442/16 nie może być rozstrzygana przez organy nadzoru budowlanego. Nadto WINB podał, że ze szkicu sytuacyjnego sporządzonego przez organ I instancji, jako załącznik do protokołu z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej [...] czerwca 2016 r, wynika, że płyta betonowa została wykonana ze spadkiem w kierunku własnej działki (w kierunku zachodnim), czyli w kierunku przeciwnym do działki nr 1442/16. Rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji obejmuje nakaz skucia betonowego utwardzenia o wymiarach: długość 24m i szerokości 1m, które swym zakresem obejmuje rowek (korytko betonowe) odprowadzający wody na działkę sąsiednią. Fakt sporadycznego parkowania samochodów ciężarowych na przedmiotowym utwardzeniu, nie przesądza o jego kwalifikacji jako parkingu. WINB stwierdził nadto, że wbrew zarzutom odwołujący mieli możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Natomiast sprawa udzielenia pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej nie leży w kompetencjach organu nadzoru budowlanego. Przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło także legalności rozbudowy budynku mieszkalnego. Reasumując stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zreformowaniu podlegała jedynie sentencja decyzji w zakresie terminu wykonania obowiązku, oraz w zakresie zawartych w niej elementów niezgodnych z treścią art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. Skargi na tę decyzję złożyli do WSA w Rzeszowie E. i K. R. oraz S. W. K. i K. R. zawnioskowali o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania na ich rzecz. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, zastosowanie niewłaściwych norm prawnych i brak całościowego rozpoznania przez organ ich wniosku. Skarżący zwrócili się też o dopuszczenie przedłożonych przez nich dowodów. W uzasadnieniu podtrzymali dotychczas prezentowane stanowisko. Podali, że sprawa dotyczy legalności wykonanych w 1996 r. robót budowlanych i winna być rozpatrzona na podstawie przepisów jakie wówczas obowiązywały. W wyniku wykonanych prac powstał obiekt budowlany – nie będący budynkiem, tj. płyta betonowa wraz z urządzeniami i instalacjami – stanowiąca parking. Podtrzymali zarzut braku zawiadomienia ich o zakończeniu zebrania materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z całością akt, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zarzucili nieprawidłową kwalifikację wykonanych robót jako utwardzenie terenu, podczas gdy w wyniku prac powstał parking, na którego wybudowanie wymagane było pozwolenie na budowę. W ich ocenie nie jest możliwe doprowadzenie wykonanych w 1996 r. robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W ich ocenie wykonany parking jest samowolą i na podstawie art. 48 P.b. winien podlegać całkowitej rozbiórce. Natomiast S. W. zaskarżył decyzję w części nakazującej mu rozbiórkę (skucie) betonowego utwardzenia terenu w sposób wskazany w decyzji i zawnioskował o jej uchylenie w tej części i zasądzenie kosztów postepowania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj., art. 6, art. 7, art. 10, art. 77, art. 80, art. 107 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego, wskazania konkretnych dowodów na których organ oparł ustalenia, niezapewnienie czynnego udziału skarżącemu w postępowaniu i wydanie orzeczenia poza zakresem przedmiotowym wszczętego postepowania. Skarżący zarzucił nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 29 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Przepis ten, w dacie wykonywania inwestycji nie obowiązywał. Nie udowodniono także zmiany spływu wód wskutek utwardzenia trenu. Skarżący zarzucił nadto naruszenie art. 19 K.p.a. w zw. z art. 362 w zw. z art. 376 ustawy o ochronie środowiska poprzez wydanie decyzji przez niewłaściwy organ tj. organ nie będący organem ochrony środowiska. W odpowiedzi na skargi WINB wniósł o ich oddalenie, powołując się na przesłanki zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Obie skargi nie zasługują na uwzględnienie. Z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawe, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy nie bada zatem celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia (tu decyzja), a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie przedmiotowej decyzji. Przy czym, jak wynika z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. ), zwanej dalej " Ppsa". Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia prawa przy jej podejmowaniu i dlatego skargi, zgodnie z art. 151 Ppsa, podlegały oddaleniu. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut podniesiony w obu skargach, jakoby organy naruszyły przepisy w postępowaniu administracyjnym – art. 6, 7, 10, 77, 80 i 107 Kpa w skardze S. W., natomiast E. i K. R. nie wskazując konkretnych przepisów zarzucili ich naruszenie poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, nieprawidłową ocenę materiału dowodowego – jak i przytoczona w nich argumentacja mająca wspierać te zarzuty. Trzeba w związku z tym przypomnieć, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa jednoznacznie stanowi, że warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, iż stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W – wa 2004 r., s. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w powołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Zebrany w sprawie niniejszej materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, ani też by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 Kpa (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z zachowaniem wymogów określonych w art. 75 i nast. KPA, co pozwoliło organom administracji na ocenę zebranego materiału dowodowego zgodną z regułami art. 77 § 1 i art. 80 Kpa i w konsekwencji na prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego. Sąd nie podziela także zarzutu skarżącego S. W. o naruszeniu art. 10 Kpa poprzez " brak zapewnienia należytego czynnego udziału skarżącemu w toku niniejszego postępowania". Zarzut ten nie został w skardze bliżej rozwinięty, z akt sprawy nie wynika aby prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu było naruszane, względnie naruszone w takim stopniu, iżby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, wbrew zarzutom skarżącego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 Kpa. W sposób dostatecznie klarowny wyjaśnia argumenty mające przemawiać za utrzymaniem w mocy skierowanego do skarżącego nakazu wykonania określonych robót budowlanych, z przywołaniem przepisów objętych podstawą do jego wydania. Nadto błędnie zarzucono w skardze S. W. naruszenie art. 19 Kpa w zw. z art. 362 w zw. z art. 376 ustawy – Prawo ochrony środowiska poprzez wydanie decyzji przez niewłaściwy organ, tj. organ nie będący organem ochrony środowiska. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) i właściwość organów nadzoru budowlanego wynika z przepisów tej ustawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia podjętego w sprawie niniejszej stanowią przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy powołanej wyżej, będące elementem tzw. procedury naprawczej. Regulacje wynikające z tych przepisów zostały szczegółowo wyjaśnione przez organy obu instancji i nie jest konieczne tu ich ponawianie. Podkreślić jedynie należy, że na podstawie wspomnianego art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając jednocześnie termin ich wykonania. Z ust. 7 tegoż artykułu wynika zaś m.in., że przepisy cyt. wyżej ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49 b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom administracji podstawę do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy, a więc zobowiązania inwestora do wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Niesporne w sprawie jest, że utwardzenie części działki nr 1442/18, położonej w Ż., własności skarżącego S. W., wykonane zostało w 1996 r. Trafnie przy tym uznały organy obu instancji, że przedmiotowe utwardzenie w/w działki wykonane zostało z naruszeniem § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), tj. zabraniającym dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie legalności utwardzenia części działki nr 1442/18 w Ż. wszczęte zostało w maju 2016 r., czyli po wejściu w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443) – co nastąpiło 28 czerwca 2015 r. Stąd też w sprawie niniejszej zastosowanie znajdują przepisy obowiązującej ustawy – Prawo budowlane, po zmianach wprowadzonych w/w ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. Wprowadzone tą ustawą zmiany dotychczasowych regulacji nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania tego rodzaju robót budowlanych. Nie oznacza to jednak, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do kontroli prawidłowości ich wykonania i podejmowania stosownych działań (interwencji) w razie stwierdzenia, w szczególności naruszenia przepisów technicznobudowlanych określających niezbędne warunki dla obiektów budowlanych oraz urządzeń technicznych z nimi związanych. Tymi przepisami, wbrew zarzutom zawartym w skardze S. W., są prawidłowo zastosowane przez organy orzekające w sprawie niniejszej, aktualnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tzn. § 29) Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wykazuje, znajdując potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, że utwardzenie części działki nr 1442/18, prawidłowo sklasyfikowane jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, wykonane zostało z naruszeniem § 29 w/w rozporządzenia (skoro wody opadowe z tej części działki odprowadzane są na teren sąsiedniej działki nr 1442/8), a także możliwość, w świetle przepisów powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, doprowadzenia robót do stanu zgodnego z przepisami. Nie budzi zatem jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że skierowany do skarżącego S. W. nakaz rozbiórki (skucia) betonowego utwardzenia terenu działki nr 1442/18, w opisany w nim sposób, nie narusza prawa. Sąd nie podziela zawartych w skardze K. i E. R. zarzutów dotyczących garażu i prowadzonej przez S. W. działalności gospodarczej, gdyż pozostaje ona poza zakresem skarżonego rozstrzygnięcia, a tym samym kontroli Sądu. Nie jest też trafny zawarty w tej skardze zarzut, jakoby utwardzenie części działki nr 1442/18 zostało błędnie zakwalifikowane – według skarżących jest to parking podlegający przymusowej rozbiórce na podstawie art. 48 Prawa budowlanego – gdyż podniesiony wcześniej w odwołaniu, został prawidłowo i szczegółowo wyjaśniony oraz oceniony przez organ odwoławczy, a Sąd nie znajduje powodów do zakwestionowania prawidłowości stanowiska tego organu. Zatem również ten zarzut nie mógł odnieść spodziewanego przez skarżących skutku. Mając powyższe na względzie i na podstawie art. 151 Ppsa Sąd orzekł jak w sentencji.