II SA/Rz 1748/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi Ł. D. na decyzję Wojewody[...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi Ł.D. jest decyzja Wojewody [....] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wydana w następującym stanie sprawy. Po uprzednim uchyleniu przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014 r. znak [...], Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Miasto [...] na jej wniosek z dnia [...] lipca 2014 r. pozwolenia na budowę inwestycji p.n.: "Rozdzielcza sieć wodociągowa na os. S. w rejonie ul. [...]" na działkach nr 1584, 1618, 1621/1, 1621/3, 1622/1, 1623, 1624, 1626, 1629, 1630, 1631/1, 1632, 1633/2, 1633/9, 1633/10, 1633/11, 1634/3, 1635/1, 1635/2, 1635/3, 1636, 1637, 1644, 1646/3, 1646/4, 1647, 1726/1, 1726/2, 1727, 1728, 1731/1, 1731/2, 1731/3, 1731/4, 1731/6, 1738, 1741, 1742/1, 1743, 1744, 1747/3, 1747/4, 1747/6, 1747/7, 1748, 1751, 1754/1, 1754/2, 1755/1, 1755/2, 1757, 1775, 1777, 1787, 1788, 1789, 1731/5 obr. [...] rejon ul. [...] w R.. Prezydent uznał, że w powyższej sprawie zostały spełnione wszystkie wymagania określone w art. 35 ust 1 oraz 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej "P.b."). W szczególności wnioskodawca dołączył do wniosku inicjującego postępowanie administracyjne wymagane dokumenty, a projektowana budowa jest zgodna między innymi z ostatecznymi decyzjami o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji Ł.D. zarzucił organowi zaniechanie zbadania, czy projekt budowlany dotyczący spornej inwestycji jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a."), Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do spełnienia przez inwestora przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę. W szczególności inwestor załączył do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane przepisem art. 33 ust. 2 P.b dokumenty, tj.: 4 egzemplarze projektu budowlanego zamierzonej inwestycji, sporządzonego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami objętymi zamierzoną inwestycją na cele budowlane, a także ostateczne decyzje Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] oraz z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto projekt budowlany zamierzonej inwestycji jest zgodny z ustaleniami określonymi w ostatecznych decyzjach Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] na osiedlu W. w R. uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] na osiedlu W. w R. uchwalonego uchwałą Rady Miasta Rzeszowa Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Projekt budowlany jest kompletny oraz posiada wymagane uzgodnienia i opinie. Spełnia zatem wymogi określone art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Wobec zatem spełnienia wszystkich wymagań określonych w art. 32 oraz wskazanych wyżej przepisach brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się zaś do zarzutów odwołania w zakresie niezgodności inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska organ wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213 poz. 1397 ze zm., dalej "Rozporządzenie") do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się rurociągi wodociągowe magistralne do przesyłania wody oraz przewody wodociągowe magistralne doprowadzające wodę od stacji uzdatniania do przewodów wodociągowych rozdzielczych, z wyłączeniem ich przebudowy metodą bezwykopową. Do takich projektowana rozdzielcza sieć wodociągowa nie należy i w związku z tym nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z wymogami ustawy Prawo ochrony środowiska i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Ł.D. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2015r. pomimo, że decyzja stwierdzająca projekt budowlany została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., bowiem projekt budowlany nie posiada wymaganych opinii: właściwego organu w przedmiocie braku wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia nie będącego przedsięwzięciem zaliczanym do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, - art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.; zwana dalej u.d.i.ś.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 68 Rozporządzenia poprzez dokonanie na etapie rozpatrywania odwołania przez Wojewodę P. oceny, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z wymogami ustawy Prawo ochrony środowiska i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, podczas gdy Wojewoda [...] nie jest organem uprawnionym do dokonania kwalifikacji planowanej inwestycji do przedsięwzięć wymagających, bądź nie wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i wydania stosownej opinii w tym przedmiocie, a co za tym idzie nie jest on również uprawniony do stwierdzenia, czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko zgodnie z wymogami ustawy Prawo ochrony środowiska i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została przez Sąd oddalona, bowiem okazała się zupełnie niezasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przedmiotem skargi Ł.D. jest decyzja Wojewody [...] wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla Gminy Miasto [...] inwestycji o nazwie "rozdzielcza sieć wodociągowa na osiedlu Słocina w rejonie ul. Paderewskiego na określonych w decyzji działkach. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy a więc bez naruszenia przepisów K.p.a. o postępowaniu wyjaśniającym. Strona skarżąca podnosi naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego poprzez wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu na budowę, pomimo braku opinii właściwego organu w przedmiocie wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia zaliczanego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec sformułowanych w skardze zarzutów oraz ich argumentacji, podnieść należy iż według art. 63 ust. 1 u.d.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dotyczyć może wyłącznie takiego planowanego przedsięwzięcia, które może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wykaz tych przedsięwzięć zawierają przepisy cyt. wyżej Rozporządzenia. Według powołanego w skardze § 3 ust. 1 pkt 68 Rozporządzenia, do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziaływujących na środowisko prawodawca nakazuje zaliczyć : rurociągi wodociągowe magistralne do przesyłania wody oraz przewody wodociągowe magistralne doprowadzające wodę od stacji uzdatniania do przewodów wodociągowych rozdzielczych, z wyłączeniem ich przebudowy metodą bezwykopową. Sąd podziela stanowisko Organów, iż przedmiotowa inwestycja ze względu na swe przeznaczenie tj. funkcje, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 68 Rozporządzenia. Wojewoda w treści uzasadnienia swej decyzji słusznie zwraca uwagę na charakterystykę inwestycji podaną w treści projektu budowlanego. Otóż projektowana sieć ma umożliwiać zaopatrzenie w wodę istniejące i planowane budynki mieszkalne a będzie zasilana z istniejącej sieci wodociągowej o przekroju 110 mm. Sieć o jakiej mowa nie ma więc charakteru magistralnego, czyli nie jest przeznaczona do zasilania przewodów rozdzielczych. Projektowana sieć ma rozprowadzać wodę po obszarze zasilania i stąd ma charakter rozdzielczy - doprowadzający wodę z sieci głównej do przyłączy wodociągowych. Na poparcie tego wniosku Organ używa wypowiedzi autora przewodnika do Rozporządzenia opracowanego w ramach Generalnego Urzędu Ochrony Środowiska (dostępny na stronach https://www.gdos.gov.pl/files/artykuly/5434/Przedsiewziecia_mogace_znaczaco_oddzialywac_na_srodowisko_przewodnik_po_rozporzadzeniu_rm.pdf), które Sąd w całości akceptuje. Ponieważ nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nie można zarzucać skutecznie organom, że nie żądały od inwestora opinii właściwego organu wydanej na podstawie art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.d.i.ś. Należy zauważyć, iż według art. 64 ust. 1 w/w ustawy, postanowienia w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wydaje się tylko wówczas gdy przedsięwzięcie odpowiada opisowi przedsięwzięć wyrażonych w § 3 Rozporządzenia. To oznacza, że w sytuacji gdy planowane przedsięwzięcie temu opisowi nie odpowiada, to tak jak w niniejszej sprawie, żądanie przedłożenia opinii przez inwestora oraz dalsze oparte na niewykonaniu tego żądania działania procesowe, w sposób oczywisty naruszałyby jego prawa. Dlatego Wojewoda prowadząc postępowanie wyjaśniające nie mógł wezwać wnioskodawcy do przedłożenia opinii w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko a tym bardziej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew stanowisku skarżącego Wojewoda ma prawo i obowiązek dokonywać wstępnej oceny czy przedsięwzięcie odpowiada kryteriom Rozporządzenia, co wynika z przepisów P.b. o zakresie wniosku o pozwolenie na budowę (art. 35 ust. 2 pkt 1 P.b.) jak również przepisów obligujących ten organ do sprawdzania zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.). Dodać jeszcze należy, iż Prezydent Miasta [...] w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji wyraził zbieżne z Wojewodą stanowisko o niezaliczeniu tego przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z tych powodów zarzuty skargi nie okazały się przekonujące do uznania naruszenia prawa. WSA działając z urzędu nie dopatrzył się w działaniach Organów obu instancji takich uchybień, które mogłyby decydować o wykorzystaniu uprawnień kasacyjnych w postaci uchylenia czy stwierdzenia nieważności kontrolowanych rozstrzygnięć. Decyzja Wojewody jako w pełni legalna zarówno na płaszczyźnie procesowej jak i materialnoprawnej, winna pozostać w obrocie prawnym. Z tych przyczyn skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.