II SA/Rz 1748/15

Dnia 30 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [....] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 22 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Ł.D., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej Gminie Miasto [...] pozwolenia na budowę inwestycji p.n. "Rozdzielcza sieć wodociągowa na os.[...]. w rejonie ul. [...]" zlokalizowanej m. in. na działce stanowiącej współwłasność skarżącego. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadniania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu, a brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczył się bowiem wyłącznie do sformułowania tego wniosku w treści skargi. Nie wyjaśnił, czy źródeł zasadności udzielenia mu ochrony tymczasowej upatruje w niebezpieczeństwie wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków czy też znacznej szkody, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także w żaden sposób nie uzasadnił tego wniosku. Samo sformułowanie wniosku nie jest wystarczające dla udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej, tym bardziej, że w aktach sprawy Sąd nie dopatrzył się okoliczności, których uwzględnienie z urzędu skutkowałoby pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowił jak w sentencji.