II SA/Rz 1759/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Elżbieta Mazur – Selwa Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. sp. z o.o. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] wydane w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy; Ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego p.n. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu "[...]" na części działki nr 4693 położonej przy ul. [...] w Ł., wydaną dla A Sp. z o.o., ul. [...], [...]. Wniosek o wstrzymanie skuteczności ww. decyzji złożył [...] marca 2016 r. M. S. Wcześniej, bo [...] marca 2016 r. postanowieniem nr [...] postępowanie zakończone wyżej opisaną decyzją zostało wznowione. Po rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie Burmistrz Miasta [...] postanowieniem z [...] marca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 123 § 1 i § 2 oraz art. 152 § 2 K.p.a., odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. Organ I instancji uznał, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji o jakich mowa w art. 152 K.p.a. Ponadto wbrew twierdzeniom strony, dokumentacja formalno-prawna stanowiąca podstawę do wydania decyzji z [...] sierpnia 2015 r. nie potwierdza istnienia osuwisk. Na terenie działki na której ma być zlokalizowana inwestycja znajdują się pozostałości po dawnej cegielni. W MPO ZP Miasta [...] który utracił moc 31 grudnia 2003 r. oraz w obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2001 r., na terenie miasta Ł. nie ma udokumentowanych osuwisk, które mają założoną i zarejestrowaną kartę osuwiska. W tej sytuacji organ uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem M. S. w świetle przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został zawiadomiony obwieszczeniem o wszczęciu postępowania administracyjnego i o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, które były wywieszone na słupach ogłoszeniowych w pobliżu miejsca inwestycji i we wsi W. oraz na stronach BIP Miasta [...] i BIP Gminy [...]. Organ zauważył, że nawet w przypadku, gdy istnieje przesłanka uprawniająca organ do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, nie stanowi ona automatycznie podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Z art. 152 K.p.a. wynika, że organ wstrzymuje wykonanie decyzji tylko w przypadku, gdy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przepis ten stanowi o wstrzymaniu wykonalności a nie skuteczności decyzji. Decyzja administracyjna pozostaje w obrocie prawnym do czasu jej wyeliminowania z obrotu prawnego i nie można wstrzymać jej skuteczności. Organ zwrócił także uwagę, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją na mocy której możliwa jest lokalizacja inwestycji. Dlatego wstrzymanie wykonania takiej decyzji winno być stosowane jako środek ostateczny. Zażalenie na to postanowienie złożył M. S. zarzucając naruszenie art. 152 § 1 K.p.a. W jego ocenie przedstawione przez niego okoliczności i dowody mogą spowodować uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza z [...] sierpnia 2015 r. Przede wszystkim wykazał, że brak było wymaganego prawem zawiadomienia stron o toczącym się postępowaniu, w szczególności poprzez brak umieszczenia stosownego obwieszczenia na stronie internetowej BIP Gminy [...] oraz przez zbyt krótkie wywieszenie obwieszczenia w Urzędzie Miasta [...], tj. przez 13 dni, a także poprzez wykazanie, że na terenie przeznaczonym pod inwestycję celu publicznego - Budowy stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...], znajdują się osuwiska. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 123 i art. 152 K.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie (pkt 1) oraz wstrzymało wykonalność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] (pkt 2). SKO uznało, że postanowienie to zapadło niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podało, że stosownie do art. 152 K.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Należy wykazać wystąpienie prawdopodobieństwa uchylenia lub zmiany objętej wnioskiem o wstrzymanie. Przy czym w tym postępowaniu nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. To należy do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie, a takie postanowienie w okolicznościach sprawy nie zostało wydane. Kolegium dokonując oceny argumentów podniesionych przez organ I instancji wyjaśniło, że prawdą jest, że moc obowiązującą utraciły zapisy MPZP Miasta [...], a nowe nie zostały uchwalone, jednak w jego ocenie okoliczność ta nie pozwala na całkowite pominięcie innych dowodów podnoszonych w sprawie, a wskazujących na możliwość wystąpienia jakiegokolwiek zagrożenia zarówno dla planowanej inwestycji, jak i dla okolicznych mieszkańców i osób trzecich. Tym bardziej, że obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało w Urzędzie Miasta [...] wywieszone w dniach od [...] lipca 2015 r. do [...] lipca 2015 r. - a więc przez okres 13 dni. Zatem strona nie została prawidłowo powiadomiona o toczącym się postępowania i została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Organ wskazał, że do zastosowania art. 152 § 1 K.p.a. wystarczy wskazanie na wystąpienie przesłanki prawdopodobieństwa bez względu na jej stopień. Nadto określenie "prawdopodobieństwa" winno być traktowane jako wniosek wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy. Tymczasem, co wynika z akt sprawy, organ I instancji dysponuje wyłącznie dokumentacją złożoną przez inwestora- A Sp. z o.o. w [....] - czyli stronę postępowania bezpośrednio zainteresowaną pozytywnym wynikiem postępowania, a nadto jest to dokumentacja sporządzona 15 lat temu. W ocenie SKO powyższe budzi uzasadnione wątpliwości czy dokumentacja ta jest na tyle aktualna, że pozwala w tak trudnym terenie wydać decyzję zgodnie z wnioskiem inwestora. Na przestrzeni tak długiego okresu - od powstania dokumentów, na które powołuje się organ I instancji, mogły powstać osuwiska, zwłaszcza, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej położona jest w pobliżu pionowej skarpy o nachyleniu około 45°. Ostatnia dokumentacja, jaką posiadał organ, sporządzona została w 2001 r. SKO zwróciło uwagę, że koniecznym jest rozważenie czy teren nie powinien zostać ponownie zbadany pod kątem występowania osuwisk czy innych zagrożeń dla okolicznych mieszkańców i osób trzecich. SKO wskazało, że Burmistrz Miasta [...] wydając decyzję z [...] sierpnia 2015 r. nie wziął tych okoliczności pod uwagę. Samo ulokowanie stacji bazowej blisko znacznych spadków terenów nasuwa wniosek, że na działce nr 4693 w Ł. i nieruchomościach pobliskich mogą występować albo już występują osuwiska. W ocenie Kolegium powyższe okoliczności wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Brak zbadania w sposób dostateczny ewentualnego istnienia osuwisk powoduje, że trudno uznać postępowania za wolne od wad i istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższe postanowienie złożyła Spółka A Sp. z o.o. w [...], wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 152 § 1 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 49 oraz art. 145 pkt. 4 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie i nieuwzględnienie, że postanowienie organu I instancji zapadło we wznowionym postępowaniu m. in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dotyczącym decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro od chwili orzekania w nastąpił upływ niemalże 12 miesięcy od dnia doręczenia decyzji stosownie do art. 49 K.p.a. to nie istniało prawdopodobieństwo uchylenia ww. ostatecznej decyzji Burmistrza we wznowionym postępowaniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., 2. art. 152 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 oraz 148 § 1 K.p.a. poprzez błędne uznanie, iż M. S. przedstawił przed upływem 1 miesiąca od dnia dowiedzenia się o nich, jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. i nieznane organowi I instancji, które pomimo wznowienia postępowania wskazują na prawdopodobieństwo jej uchylenia; 3. art. 138 § 2 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie, pomimo że biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy i przeszkodę z dniem [...] września 2016 r. w dalszym prowadzeniu postępowania wznowieniowego wynikającą z art. 53 ust. 8 w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 49 oraz art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jak również brak przyczyn uzasadniających jej uchylenie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - na dzień orzekania przez organ II instancji zasadne było utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, wobec braku prawdopodobieństwa uchylenia ostatecznej decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania; 4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. i art. 151 § 2 w zw. z art. 152 § 1 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 i art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 49 in fine, art. 145 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 148 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku należytego zbadania materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: a. niedostrzeżenie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jaką jest upływ z dniem [...] września 2016 r. 12 miesięcy od dnia doręczenia decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania, co obligowało organ II instancji do wydania postanowieniu o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, wobec braku jakiegokolwiek prawdopodobieństwa uchylenia decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.; b. całkowicie błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy w zakresie dat dokonania przez organ I instancji doręczenia w sposób przewidziany art. 53 ust 1 u.p.z.p. w zw. z art 49 in fine K.p.a. poprzez całkowicie niezrozumiałe wskazanie, że stosowne obwieszczenie wywieszone było w Urzędzie Miasta [... w dniach [...]-[...] lipca 2015 r. podczas gdy ostateczna decyzja wydana została w dniu [...] sierpnia 2015 roku, a ze sprawy jasno wynika, iż jej doręczenie w drodze obwieszczenia nastąp w dniu [...] września 2015 r.; c. brak dokonania samodzielnych ustaleń pozwalających na dojście przekonania, iż podniesione przez M. S. okoliczności faktyczne mogą uprawdopodobnić uchylenie decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. 5. art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności: a. niezrozumiałe nakazanie organowi I instancji badania prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanki z art. 152 § 1 K.p.a. w kontekście możliwych ograniczeń dla ustalenia lokalizacji inwestycji objętej ostateczną decyzją Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 2015 r. wynikających z rzekomego istnienia osuwisk, których istnienia nie potwierdza obowiązujące studium zagospodarowania przestrzennego ani prowadzony przez Starostę Powiatu [...] rejestr osuwisk; b. brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla stwierdzonego przez organ prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w szczególności w sytuacji, w której inicjujący wznowienie postępowania M. S. nie wykazał zgłoszenia wniosku terminie 1 miesiąca od dnia dowiedzenia się o istnieniu rzekomych osuwisk; c. powiązania rzekomego zagrożenia dla planowanej inwestycji oraz okolicznych mieszkańców z okolicznościami wskazanymi lit. a) powyżej, jak również z błędnie ustalonymi terminami doręczenia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.; d. niezrozumiałe dywagacje na temat oparcia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o dokumentację złożoną przez stronę skarżącą pochodzącą rzekomo sprzed 15 lat, podczas gdy taka dokumentacja nie była składana, a co więcej - 15 lat temu niczego takiego nie zlecała, gdyż nie była zainteresowana przedmiotową inwestycją. Konieczne dla realizacji inwestycji badania geologiczne zostały zlecone dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę; e. wyraźnego wskazania w uzasadnieniu, iż wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku znak [...] jest konieczne, jako że chodzi o lokalizację inwestycji budzącej "wiele kontrowersji i wątpliwości wśród lokalnej społeczności", bez jednoczesnego wskazania, jak ta okoliczność może przekładać się na konieczność zastosowania art. 152 § 1 K.p.a. 6. art. 16 K.p.a. poprzez niezastosowanie i wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy decyzja ta korzysta z ochrony jako decyzja ostateczna i uniemożliwienie jej wykonania w sytuacji braku prawdopodobieństwa jej uchylenia we wznowionym postępowaniu co rażąco narusza przepisy prawa i interes skarżącej. Strona zarzuciła także naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 K.p.a. poprzez brak działania w granicach i na podstawie prawa oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufanie do organów władzy a także naruszenie art. 12 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie . Strona skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 53 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 49 in fine K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 2015 r. pomimo, iż z upływem terminu wynikającego z tego przepisu, tj. z dniem [...] września 2016 r., wobec braku przesłanek uzasadniających uchylenie ww. decyzji w postępowaniu wszczętym w trybie przewidzianym art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - zaistniał bezwzględny zakaz uchylenia ww. ostatecznej decyzji we wznowionym postępowaniu - a więc na dzień orzekania przez organ II instancji nie istniało jakiekolwiek prawdopodobieństwo jej uchylenia uzasadniające wstrzymanie jej wykonania; 10. art. 52 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie błędne uznanie, iż organ prowadzący wznowione postępowanie winien uzależnić wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od wykazania nieistnienia osuwisk, których istnienie nie wynika ani z obowiązujących aktów prawa miejscowego, ani z obowiązującego studium zagospodarowania przestrzennego, dla których nie jest, założona ani zarejestrowana karta osuwiska, a nadto istnienie których nie zostało w żaden sposób wykazane na etapie wznowionego postępowania przez podmiot je inicjujący - co sprowadza się do żądania od inwestora wnioskującego o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego od spełnienia warunków nieprzewidzianych przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. M. S., w piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066). Przy czym, jak wynika z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub postanowienia, lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Oceniając zaskarżone postanowienie w zakresie wyznaczonym przez cyt. wyżej przepisy Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Przy wydaniu bowiem kontrolowanego postanowienia doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Według wspomnianego wyżej przepisu Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje ono wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszenie przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja (postanowienie) o innej treści. W ocenie Sądu, organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez M. S. naruszył obowiązki proceduralne określone przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Otóż zażalenie jest środkiem zaskarżenia postanowień i może być wniesione tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w K.p.a. Wnosi się zgodnie z art. 141 § 2 K.p.a., w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia. Z art. 144 K.p.a. wynika, że w sprawach nie uregulowanych w rozdz. 11 do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Nakaz odpowiedniego zastosowania do zażaleń przepisów dotyczących odwołań oznacza między innymi, że zażalenia są wnoszone pośrednio, czyli za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowane postanowienie. Nie ulega zatem wątpliwości, że merytoryczna ocena zasadności zażalenia winno poprzedzać zbadanie dopuszczalności zażalenia, a także terminowości jego wniesienia. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestyjna dopuszczalność zażalenia wniesionego przez M. S. na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2016 r. ([...]), natomiast wątpliwości budzi terminowość wniesienia tegoż zażalenia. Z akt sprawy wynika, że w/w postanowienie pełnomocnik adwokat W. R. Z. M. S. otrzymał w dniu 4 kwietnia 2016 r. (data i własnoręczny podpis uwidocznione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – k. 33 akt I instancji), zażalenie na to postanowienie zostało prawidłowo wniesione za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowane w nim postanowienie i z prezentaty znajdującej się na pierwszej stronie tegoż zażalenia wynika, że wpłynęło ono do Urzędu Miasta [...] w dniu 12 kwietnia 2016 r., bez jednakże zaznaczenia, czy złożone zostało osobiście (przez pełnomocnika), czy też drogą pocztową. Z zestawienia obu tych dat – 4 i 12 kwietnia 2016 r. wynika, że nie został zachowany termin do wniesienia zażalenia (art. 141 § 2 K.p.a.), tj. zażalenie zostało wniesione z 1 – dniowym uchybieniem tego terminu. Zauważyć również należy, że w aktach sprawy brak jest koperty ewentualnej przesyłki zażalenia drogą pocztową. Nadto pismo organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r., przesyłające zażalenie M. S. do SKO, nie zawiera w swej treści informacji o sposobie wniesienia zażalenia, ani też o zachowaniu terminu do jego wniesienia (k. 78 akt I instancji). W zebranym w sprawie niniejszej materiale dowodowym nie ma jakichkolwiek dowodów pozwalających uznać, że termin do wniesienia zażalenia został przez M. S. zachowany. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia stwierdził, iż "... pełnomocnik Pana M. S. wniósł w ustawowym terminie zażalenie..." (s. 3), ale ta ocena organu nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W szczególności organ ten nie ustalił w jakiej dacie to zażalenie zostało wniesione, a także w jaki sposób. Stąd też uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, które w tym zakresie nie zawiera żadnych wyjaśnień i ustaleń (poza stwierdzeniem nie mającym żadnego wsparcia dowodowego) nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd skierował do organu (SKO) stosowne wezwanie (pismo z dnia 21.04.2017 r.) w celu wyjaśnienia tego zagadnienia (wymagającego współdziałania organu), jednakże organ pozostał bierny (nie nadesłał odpowiedzi). Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez wyjaśnienia zagadnienia terminowości wniesienia zażalenia – a więc zostało podjęte przedwcześnie – co stanowi o naruszeniu przez organ obowiązków proceduralnych wcześniej wskazanych, a które skutkować musi usunięciem tego postanowienia z obrotu prawnego. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.