II SA/Rz 178/16

Dnia 8 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego - postanawia - I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 100, 00 zł (słownie sto złotych). Postanowieniem z [...] października 2015 r. nr [...] Starosta [...] odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu T. gm. [...] dotyczących powierzchni oraz przebiegi granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr 540 i nr 541. Podważając jego prawidłowość E.B. reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła to postanowienie w drodze zażalenia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. Organ ten uznał, że toczące się przed sądem powszechnym postępowanie w sprawie o zasiedzenie działki nr 540 nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołano tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., aktualnie obowiązuje tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się E.B. reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. W jej ocenie zachodzi konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny o prawie własności spornych nieruchomości. Kwestia ta ma bowiem wpływ na treść rozstrzygnięcia w toczącym się postępowaniu ewidencyjnym. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli przedmiotu zaskarżenia Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Jak bowiem stanowi art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Jak z kolei stanowi art. 3 § 2 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd skargę odrzuca. Skarżąca poddała kontroli tut. Sądu opisane w sentencji postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Warunkiem dopuszczalności skargi na to postanowienie jest ustalenie, że zaskarżone rozstrzygnięcie mieści się w zakresie kognicji Sądu określonej w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a., w szczególności w art. 3 § 2 pkt 2, który stanowi że skarga służy na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym: (1) na które służy zażalenie albo (2) kończące postępowanie, a także na postanowienia (3) rozstrzygające sprawę co do istoty. Przystępując do takiej oceny Sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z art. 101 § 3 k.p.a. wynika zaś, że zażalenie służy na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Dodać należy, że brzmienie ostatnio powołanego przepisu zostało nadane ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18). Jak podkreśla się w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazana nowelizacja spowodowała zmiany w kwestiach związanych z zaskarżaniem postanowień wydawanych w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. O ile poprzednio bowiem, w związku z treścią uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2000 r. sygn. OPS 4/2000, przedmiotem zaskarżenia były postanowienia: (1) o zawieszeniu, (2) o odmowie zawieszenia, (3) o podjęciu i (4) odmowie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego, o tyle w aktualnym stanie prawnym zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie: (1) o zawieszeniu postępowania oraz (2) o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Skoro zatem na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego aktualnie zażalenie nie przysługuje, organ odwoławczy zobligowany był uznać je za niedopuszczalne na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Przepisy te stanowią, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (zażalenia) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia); postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Błędne rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia, wydane w trybie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w ocenie Sądu, nie przesądza o dopuszczalności skargi na zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie. Oceny tej nie może zmienić także błędne pouczenie o środku zaskarżenia zawarte w postanowieniu Starosty [...] z [...] października 2015 r. Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie należy bowiem do żadnej z wymienionych kategorii spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego. Jak podano wyżej, jest to postanowienie wydane wskutek rozpatrzenia zażalenia, które w rozpoznawanej sprawie było niedopuszczalne; nie jest to postanowienie kończące postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty, ponieważ odnosi się wyłącznie do kwestii wpadkowej (incydentalnej) w toku postępowania administracyjnego. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a., a brak jest regulacji szczegółowej w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a. dopuszczającej możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego, skargę E.B. należało ocenić jako nie należącą do właściwości sądu administracyjnego, a zatem niedopuszczalną. Z tego powodu skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 2 i § 2 P.p.s.a.