II SA/Rz 179/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S.A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...].11.2003 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji stanowiącej o zmianie wpisu w dowodzie rejestracyjnym samochodu -postanawia- Odrzucić skargę Decyzją z dnia [...].11.2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] działając na podstawie art 151 § 1 pkt 1 kpa odmówiło uchylenia swojej decyzji z dnia [...].03.2002 r. nr [...] wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.1998 r. następstwem której było dokonanie zmiany w dowodzie rejestracyjnym pojazdu m. [...] nr rej. [...] z samochodu osobowego na ciężarowy. Decyzja ta zawierała pouczenie, iż stronom przysługuje prawo do wniesienia na nią skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia i została ona doręczona skarżącemu z dniem 29.12.2003 r. W dniu 28.01.2004 r. , a więc już pod rządami ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1270 ] zwanej dalej w skrócie p.s.a., stosownie do zawartego pouczenia A. SA we W. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego — Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie ze skargą na przedmiotową decyzję. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o odrzucenie skargi z powołaniem się na art 52 § 1 p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro skarga wniesiona została w czasie obowiązywania już ustawy z dnia 30.08.2002 r. o - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to oznacza to, że rygory formalne stanowiące o dopuszczalności skargi, dla rozpoznania której właściwy był już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, określała powołana ostatnio ustawa. Stosownie zaś do art. 52 § 1 p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zasada ta odnosi się do także do t.z. postępowania wznowieniowego w ramach którego wydana została zaskarżona decyzja, jako że w tym wypadku wydana została ona przez organ działający jako organ I instancji { vide : uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12.12.1984 r. sygn.akt III AZP 8/83 }. Z powyższego wynika zatem, że skarżącemu w ramach postępowania administracyjnego przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy {art. 127 § 3 kpa }. W okolicznościach badanej sprawy stwierdzić należy, iż wnosząc skargę skarżący pominął tę regulację, w związku z czym podlega ona odrzuceniu na zasadzie wyrażonej w art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a jako niedopuszczalna z innych przyczyn i to bez względu na to, że w zakwestionowanej nią decyzji zawarto błędne pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia, która to okoliczność w dalszym postępowaniu stanowić ewentualnie może jedynie podstawę do ubiegania się o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Ubocznie jedynie zauważyć należy, iż z akt postępowania administracyjnego wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] zauważyło tę pomyłkę informując o powyższym A. SA we W. pismem z dnia 24.02.2004 r. nr [...], w odpowiedzi na które skarżący pismem z dnia 17.03.2004 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] oświadczył, iż wnosi o potraktowanie wniesionych pism właśnie jako wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym stanie rzeczy działając na podstawie powołanego wyżej przepisu prawa w zw. z art. 58 § 3 p.s.a. należało postanowić jak w sentencji. Wydając to postanowienie Sąd na zasadzie wyrażonej w art. 222 p.s.a. nie żądał od skarżącego uiszczenia opłaty sądowej.