II SA/Rz 1791/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku S.M. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki przewodu kominowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. S.M. (dalej: Skarżący) w sprawie ze skargi opisanej w sentencji postanowienia zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku nie powołał się na argumenty przemawiające za przyznaniem prawa pomocy, odnosząc się jedynie do kwestii pozamerytorycznych sprawy. Skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest współwłaścicielem domu o pow. 70 m², innego majątku nie posiada. Oświadczył, że jego dochody to zasiłek okresowy z MOPS w kwocie 317 zł, jako zobowiązania i stałe wydatki wskazał alimenty 500 zł, podatek za dom 110 zł na rok, telefon 30 zł, śmieci 10 zł, lekarstwa 70 zł, inne opłaty 10 zł, reszta na żywność. Na wezwanie o dodatkowe oświadczenie o stanie majątkowym i możliwościach płatniczych, skierowane w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a., Skarżący oświadczył, że nie czyni jakichkolwiek nakładów na remont domu, nie korzysta z gazu, energii elektrycznej, wody ponieważ nie stać go na opłaty. Uiszcza tylko opłaty przesyłowe (10 zł i 11 zł), ponosi koszty telefonu -30 zł, zakupu leków – 61,42 zł. Pozostałą część przeznacza na żywność. Załączył kopie informacji o wysokości zadłużenia alimentacyjnego, zapłaty podatku, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, faktury na zakup lekarstw, zaświadczenie o statusie bezrobotnego, decyzję o przyznaniu zasiłku (do 31 października 2017 r.). Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Przepisy powoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi różnicują przesłanki przyznania prawa pomocy, m. in. od zakresu tej pomocy. Chcąc ubiegać się o pomoc w toku prowadzenia swojej sprawy przed sądem administracyjnym w całkowitym zakresie, czyli jak w niniejszej sprawie, strona musi wykazać, że nie posiada żadnych środków na obronę swoich interesów przed sądem. Oceniając wniosek Skarżącego, tj. dane zawarte w formularzu PPF i dodatkowe informacje przesłane na wezwanie, należy - zdaniem rozpoznającego wniosek - uznać, że nie jest on wiarygodny. Przede wszystkim Skarżący nie wyjaśnił, czy podejmuje prace dorywcze i ewentualnie jaki wysoki jest jego dochód z tego tytułu, nie przedłożył wyciągów z rachunków bankowych ani nie wyjaśnił, że nie posiada takich rachunków, nie odniósł się do kwestii ewentualnego posiadania pojazdów mechanicznych. Oświadczenie skarżącego o niekorzystaniu z energii elektrycznej, bieżącej wody, gazu jest również mało przekonywujące zważywszy na konieczność zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, związanych z wyżywieniem, higieną - choćby w minimalnym zakresie. Obiektywnie przyjmując deklaracja skarżącego w kwestii wydatków, w kontekście realiów ekonomicznych pozostawia wątpliwości, których skarżący nie zdołał usunąć w dodatkowym oświadczeniu o swojej sytuacji materialnej. Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że skarżący deklarując wyjątkowo trudną sytuację finansową (w niczym się nie różniącym stanie faktycznym) został zwolniony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, a w wyniku pomyłki uiścił należny wpis w kwocie 500 zł, w efekcie czego zostało mu cofnięte prawo pomocy. Kwestionując to rozstrzygnięcie Skarżący nie wykazał okoliczności, które pozwoliłyby na zmianę orzeczenia w przedmiocie cofnięcia prawa pomocy. Wątpliwości co do wiarygodności oświadczenia pojawiają się również w związku z treścią zalegających w aktach sprawy dokumentów, wskazujących, że pracował on dorywczo. Skoro Skarżący powołuje tożsame okoliczności sprawy, nie wyjaśnia tak jak poprzednio wszystkich kwestii o które był wzywany, brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie. Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.