II SA/Rz 180/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. i D. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) listopada 2017 r., nr (...), w przedmiocie wymierzenia Z. B. i D. B. kary pieniężnej, w wysokości 12 000 zł, z tytułu urządzania gier poza kasynem gry w związku z wnioskiem skarżącej Z. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia (...) listopada 2017 r., wymierzył skarżącej i D. B. karę pieniężna za urządzanie gier poza kasynem gry, wysokości 12 000 zł. Składając skargę na to rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniając swój wniosek skarżąca podkreśliła, iż wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia może pociągnąć za sobą ryzyko utraty przez nią płynności finansowej, wyrządzenia jej znacznej oraz nieodwracalnej szkody, a także dalej idących negatywnych dla niej skutków. Wynika to z tego, że jego dochód za 2016 r. wyniósł 17 532,36 zł, co w przeliczeniu na jeden miesiąc daje kwotę ok. 1 461,03 zł. W latach 2015 i 2014 było to odpowiednio 17 616,16 zł i 18 517,17 zł. Skarżąca zaznaczyła, że jest na emeryturze, a jej świadczenie z tego tytułu wynosi miesięcznie 1 025,34 zł. Dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej to zaś 435,69 zł miesięcznie. Jej średnie wydatki bytowe to zaś ok. 501,46 zł miesięcznie. Pozostałe środki przeznacza natomiast na leki oraz zakup żywności. Na potwierdzenie wyżej przytoczonych okoliczności skarżąca przedłożyła między innymi kopie zeznań podatkowych. Z zeznania podatkowego skarżącej za 2016 r. wynika, że jej przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniósł w tym roku 47 634,12 zł. Wartość tego przychodu za 2015 r. wyniosła zaś 42 658,83 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca wnioskując o przyznanie jej ochrony tymczasowej nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyrządzenie jej znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Przesłanki te bowiem odnoszą się do pewnych nadzwyczajnych okoliczności o szczególnie dotkliwych konsekwencjach. Tymczasem w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł, która to kwota znajduje pokrycie w kwocie przychodów, jakie skarżąca osiąga tylko z działalności gospodarczej. Wprawdzie skarżąca argumentuje, że jej łączny dochód za 2016 r. wyniósł jedynie nieco ponad 17 000 zł, jednakże twierdzenia te nie są wiarygodne. Wynika to przede wszystkim z tego, że dochód w rozumieniu przepisów podatkowych, wykazywany w zeznaniach rocznych, nie odzwierciedla rzeczywistego wyniku finansowego prowadzonej działalności. Jest to bowiem jedynie różnica wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania, które obejmują między innymi poczynione nakłady i odpisy amortyzacyjne, a więc wydatki bilansowe. Tak więc rzeczywisty dochód skarżącej z tego tytułu jest nieznany. Niezależnie od powyższego zwrócić też należy uwagę, że skarżąca uzasadniając wniosek o udzielenie jej ochrony tymczasowej ograniczyła się jedynie do przedstawienia swojej bieżącej sytuacji dochodowej, pomijając całkowicie kwestię swojego stanu majątkowego. Okoliczność ta jest zaś niezwykle istotna, albowiem podejmując rozważania nad wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji należy wziąć pod uwagę chociażby to czy wynikający z niej obowiązek pieniężny nie znajduje pokrycia w zgormadzonym majątku. Wtedy tylko ocena przesłanek z art. 63 § 3 P.p.s.a. będzie pełna i rzetelna. Tak więc skarżąca przedstawiając obraz swojej sytuacji materialnej w sposób fragmentaryczny i niepełny, spowodowała, iż nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Końcowo jedynie, odnosząc się do samej istoty obowiązku objętego zaskarżoną decyzją podkreślić należy, że ma on charakter pieniężny, w związku z tym wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego, w przypadku uwzględnienia skargi, będzie skutkowało zwrotem ewentualnie uiszczonych lub wyegzekwowanych środków. Trudno więc tu mówić o nieodwracalności skutków przedmiotowego rozstrzygnięcia. Mając więc na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.