II SA/Rz 180/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg D. B. i Z. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) listopada 2017 r., nr (...), w przedmiocie wymierzenia Z. i B. i D. B. kary pieniężnej, w wysokości 12 000 zł, z tytułu urządzania gier poza kasynem gry w związku z wnioskiem skarżącego D. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia (...) listopada 2017 r., wymierzył skarżącemu i Z. B. karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry, wysokości 12 000 zł. Składając skargę na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniając swój wniosek skarżący podkreślił, iż wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia może pociągnąć za sobą ryzyko utraty przez niego płynności finansowej, wyrządzenia mu znacznej oraz nieodwracalnej szkody, a także dalej idące negatywne dla niego skutki. Wynika to z tego, że jego dochód za 2016 r. wyniósł 35 455,24 zł, co w przeliczeniu na jeden miesiąc daje kwotę ok 2 954,60 zł. Tymczasem na jego wydatki składają się takie pozycje jak: czynsz za mieszkanie – 760 zł miesięcznie, opłaty za energie elektryczną – 125 zł miesięcznie, opłaty za gaz – 45 zł miesięcznie, opłaty za eksploatację i media – 130,45 zł miesięcznie, wpłaty na fundusz remontowy, wynoszące 92,61 zł miesięcznie. Do tego skarżący spłaca kredyt w wysokości 142 853,57 zł, którego miesięczne raty wynoszą 1 074,90 zł, drugi kredyt odnawialny, w wysokości 40 000 zł, którego koszt za ostatnie 13 miesięcy wyniósł 2 410,02 zł i 840 opłaty rocznej, Na potwierdzenie wyżej przytoczonych okoliczności skarżący przedłożył kopie umów kredytowych oraz zeznań podatkowych. Z zeznania podatkowego skarżącego za 2016 r. wynika, że jego przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniósł w tym roku 639 822,65 zł. Wartość tego przychodu za 2015 r. wyniosła 576 802,60 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący zaznaczył również, że podane kwoty nie pokazują stanu finansowego jego rodziny, albowiem nie uwzględniają wydatków związanych z zapewnieniem dobrobytu rodzinie. Wraz z żoną utrzymuje bowiem dwójkę dorosłych dzieci, bezrobotnego syna i uczącą się córkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne i wiarygodne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący wnioskując o przyznanie mu ochrony tymczasowej nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyrządzenie mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Przesłanki te bowiem odnoszą się do pewnych nadzwyczajnych okoliczności o szczególnie dotkliwych konsekwencjach. Tymczasem w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł, która to kwota stanowi jedynie niewielką część przychodów, jakie skarżący osiąga z prowadzenia działalności gospodarczej. Przychody te bowiem w 2016 r. przekroczyły kwotę 600 000 zł. Wprawdzie skarżący argumentuje, że jego dochód za 2016 r. wyniósł jedynie nieco ponad 35 000 zł, jednakże twierdzenia te nie są wiarygodne. Wynika to przede wszystkim z tego, że dochód w rozumieniu przepisów podatkowych, wykazywany w zeznaniach rocznych, nie odzwierciedla rzeczywistego wyniku finansowego prowadzonej działalności. Jest to bowiem jedynie różnica wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania, które obejmują między innymi poczynione nakłady i odpisy amortyzacyjne, a więc wydatki bilansowe. Oprócz tego, przedstawiając zestawienie ponoszonych wydatków bieżących, skarżący zadeklarował je w kwocie, która konsumuje cały deklarowany dochód. Przy czym zwrócić należy uwagę, że wydatki te nie obejmują wszystkich pozycji, co skarżący wyraźnie podkreśla. W związku z tym nie sposób jest przyjąć, że przedstawione przez niego dane odzwierciedlają jego rzeczywistą kondycję finansową, z tego więc względu nie sposób czynić na ich podstawie ustaleń, odnośnie skutków wykonania zaskarżonego aktu. Niezależnie od powyższego zwrócić też należy uwagę, że skarżący uzasadniając wniosek o udzielenie mu ochrony tymczasowej ograniczył się jedynie do pobieżnego opisania do swoich bieżących dochodów i wydatków, pomijając całkowicie kwestię swojego stanu majątkowego i swoich bliskich. Okoliczność ta jest zaś niezwykle istotna, albowiem podejmując rozważania nad wstrzymaniem zaskarżonej decyzji należy wziąć pod uwagę chociażby to czy wynikający z niej obowiązek pieniężny nie znajduje pokrycia w zgormadzonym przez wnioskodawcę majątku. Tylko wtedy ocena spełnienia przesłanek z art. 63 § 3 P.p.s.a. będzie pełna i rzetelna. Tak więc skarżący przedstawiając obraz swojej sytuacji materialnej w sposób fragmentaryczny i wątpliwy co do treści spowodował, iż nie może on zostać uwzględniony. Końcowo jedynie, odnosząc się do kwestii obowiązku objętego zaskarżoną decyzją podkreślić należy, że ma on charakter pieniężny, w związku z tym wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego, w przypadku uwzględnienia skargi, będzie skutkowało zwrotem ewentualnie uiszczonych lub wyegzekwowanych środków. Trudno więc tu mówić o nieodwracalności skutków przedmiotowego rozstrzygnięcia. Mając więc na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.