II SA/Rz 1809/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2022 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[....]" w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala - Przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w R. jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia 2 listopada 2021 r. nr I-III.7721.2.12.2021, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa nr 234/21 (znak: AR.6740.68.49.2018.BS68) z dnia 19 kwietnia 2021 r. wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r . Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 - zwana dalej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – zwana dalej "P.b.") w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia wynika, że w dniu 9 października 2018 r. O. Sp. z o.o. w S. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. W wyniku jego rozpoznania decyzją z dnia 20 grudnia 2018 r. nr 1168/18 znak: AR.6740.68.49.2018.BS68 Prezydent Miasta Rzeszowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę Podkarpackiego a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia 20 maja 2019 r. nr I-III.7721.2.1.2019. W dalszej kolejności dwukrotnie Prezydent Miasta Rzeszowa decyzjami z dnia 24 grudnia 2019 r. (AR.6740.68.49.2018.BS68) i z dnia 25 września 2020 r. (AR.6740.68.49.2018.BS68) zatwierdzał projekt budowlany i udzielał pozwolenia na budowę. Także i te decyzje w administracyjnym toku instancji odpowiednio decyzjami z dnia 24 czerwca 2020 r. (I-III.7721.2.3.2020) i z dnia 15 stycznia 2021 r. (I-III.7721.2.20.2020) zostały uchylone a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr 234/21 znak: AR.6740.68.49.2018.BS68 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, układem komunikacji kołowej, miejscami postojowymi, przyłączem wodociągowym, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, oświetleniem terenu (kabel policznikowy), wewnętrzną instalacją wentylacji mechanicznej, wodociągową, sanitarną, centralnego ogrzewania, elektryczną i teletechniczną" na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w R. na rzecz inwestora O. Sp. z o.o. z siedzibą w R. Organ wskazał, że analiza przedłożonego projektu budowlanego wykazała zgodność przedstawionych rozwiązań z przepisami ustawy P.b., a także z zapisami decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 14 grudnia 2017 r., znak: AR.6730.68.58.2017.BS68 o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, co skutkowało orzeczeniem zgodnie z treścią złożonego przez inwestora wniosku. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedzibą w R., wnioskując o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co skutkowało dokonaniem niepełnych ustaleń faktycznych, a przez to błędne uznanie, że projekt budowlany spełnia wszystkie warunki określone w art. 34 ust. 1-3 P.b. i w konsekwencji błędne uznanie o zgodności zamierzenia architektonicznego z przepisami prawa; - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej, fragmentarycznej i niepełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności projektu zagospodarowania działki oraz analizy przesłaniania, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji i w konsekwencji błędnym przyjęciem, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego, o którym mowa w decyzji jest możliwa i nie narusza obowiązujących przepisów; - art. 28 ust. 2 P.b. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności związanych z prawidłowym kręgiem stron postępowania, a w szczególności współwłaścicieli działki nr [...] i [...] oraz [...]. Odwołująca decyzji zarzuciła nadto obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w związku z § 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. – zwane dalej "rozporządzeniem z 2002 r.") poprzez wydanie pozytywnej decyzji, w sytuacji gdy zrealizowanie obiektu zgodnie z treścią rozstrzygnięcia skutkować będzie zasłanianiem i zacienianiem nieruchomości sąsiednich, na skutek niezachowania wymaganych odległości. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. Wojewoda Podkarpacki, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Cytując treść art. 35 ust. 1 i ust. 3 P.b. organ stwierdził, że inwestor spełnił ustawowe warunki niezbędne do uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Przedłożony projekt budowlany jest zgodny z zapisami decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 14 grudnia 2017 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, układem komunikacji kołowej, miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...] i [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w R. Projektowany budynek został zlokalizowany zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy, gdzie określono nieprzekraczalną linię zabudowy na 4 m od granicy A-B-C-D-E terenu (zgodnie z decyzją wz linia zabudowy nie dotyczy części naziemnej parkingów podziemnych). Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem wynosi 533,28 m2, co mieści się w przedziale 0,22 - 0,34 (powierzchnia terenu objętego wnioskiem 2424,00 m2, z czego 533,28 m2 stanowi 23,74%). Projektowany wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej terenu inwestycji wynosi 833,25 m2, co stanowi wartość wyższą niż 30% stanowiącą wartość minimalną z decyzji o warunkach zabudowy. Szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku, znajdującej się od strony frontu działki wynosi 26,75 m, co jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, gdzie określono, że przedmiotowy parametr wynosi 29,60 m z tolerancją do 20%. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki zaprojektowano na 20,85 m, co jest zgodne z przedmiotowym parametrem określonym w decyzji wz w przedziale od 17,0 m do 29,50 m. W projektowanym budynku zaplanowano dach płaski, co odpowiada zapisom decyzji o warunkach zabudowy (dopuszczono dach płaski lub o niewielkim spadku, zakończony attyką, przy wysokości budynku mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku w przedziale od 17,0 m do 29,50 m). Zaprojektowano 82 miejsca postojowe, w tym 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych, co jest zgodne z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, gdzie nałożono obowiązek zapewnienia co najmniej 1,3 miejsca postojowego na 1 lokal mieszkalny (63 lokale mieszkalne x 1,3 = 81,9). Inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej od ul. [...] (obecnie ul. [...]), co jest zgodne z zapisami decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt spełnia wymogi określone w przepisach rozporządzenia z 2002 r. Budynek został zlokalizowany zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, tj. w odległościach większych niż minimalna dopuszczalna odległość ściany z oknem lub drzwiami wynosząca 4 m od granicy działki budowlanej. Stosownie do przepisu § 13 rozporządzenia spełniony został warunek przesłaniania w odniesieniu do pomieszczeń mieszkalnych zlokalizowanych w istniejących budynkach na działkach sąsiednich. Z załączonego przez inwestora opracowania pn. Ekspertyza techniczna dotycząca parametrów przesłaniania istniejących budynków wielorodzinnych przy ul. [...] [...] i [...] w kontekście realizacji projektowanego budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w R. wynika, iż odległość poszczególnych krawędzi projektowanego budynku wielorodzinnego od okien lokali mieszkalnych sąsiednich budynków jest większa niż wysokość przesłaniania, która wynosi max. 26,10 m, co w konsekwencji oznacza, że po realizacji wnioskowanej inwestycji wszystkie lokale mieszkalne przy ul. [...] [...] i [...] będą miały zapewnione prawidłowe ponadnormatywne parametry naturalnego oświetlenia określone w § 13 rozporządzenia. W przedłożonej analizie wskazano również, że spełnione zostały wymogi określone w § 57 ust. 2. Na potrzeby analizy z każdego badanego pomieszczenia (pokoju dziennego) wybrano największy otwór okienny spełniający jednocześnie zapisy § 57. Wyjaśniono, że gdy parametr przesłaniania jest spełniony przez okno, którego powierzchnia wynosi co najmniej 1/8 powierzchni podłogi, to należy uznać, że parametry naturalnego oświetlenia są spełnione, a światło wpadające przez pozostałe (mniejsze) okna dodatkowo polepsza parametry oświetlenia. W ocenie Wojewody ww. rozwiązania projektowe odpowiadają prawu. W sprawie spełniony został wymóg zapewnienia naturalnego oświetlenia zgodnie z § 60 rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że zarzuty dotyczące zasłaniania i zacieniania nieruchomości sąsiednich, z uwagi na brak zachowania wymaganych odległości, nie zasługują na uwzględnienie. W dalszej kolejności organ podał, że także zaprojektowane miejsca postojowe dla samochodów osobowych zostały zlokalizowane w odległości większej niż 3m – zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Projektowane miejsce do czasowego gromadzenia odpadów stałych zlokalizowano zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia tj. w odległości większej niż minimalne 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz większej niż 3 m od granicy działki budowlanej. Analiza projektu budowlanego wykazała również, że w sprawie zostały spełnione wymogi ochrony przeciwpożarowej, wynikające z § 271 ust. 1 rozporządzenia. Zaprojektowane także zostały odpowiednie przyłącza, tj. przyłącz wodociągowy, przyłącz kanalizacji sanitarnej, przyłącz kanalizacji deszczowej, przyłącz energii elektrycznej (przedłożono inwentaryzację powykonawczą przyłącza energetycznego kablowego do budynku mieszkalnego wielorodzinnego) oraz przyłącz cieplny (przedłożono kopię zaświadczenia Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 27 listopada 2018 r., znak: AR.6743.68.78.2018.BS68 o braku sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy przyłączy cieplnych wysokich parametrów do budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr [...], [...], [...] przy ul. [...] w R. - odcinek "A-D-B" na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [....]). Projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów oraz projektantów sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 P.b. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. inwestor przedłożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami objętymi zakresem projektowanej inwestycji. Wojewoda stwierdził nadto, że analiza akt sprawy nie wykazała nieprawidłowości w zakresie ustalenia kręgu stron toczącego się postępowania, a organ I instancji zastosował się do wytycznych zawartych w decyzji z dnia 15 stycznia 2021 r. Jako stronę postępowania uznano Spółdzielnię Mieszkaniową [...], która sprawuje zarząd działkami nr [...] i nr [...]. Jako strony uznano również właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych zlokalizowanych w budynkach mieszczących się przy ul. [...] (lokal M1, M6 i M7) i ul. [...] (lokal M6), gdyż projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny może mieć potencjalny wpływ na ww. lokale mieszkalne z uwagi na przedłożoną przez inwestora analizę przesłaniania. Jako chybione Wojewoda uznał zarzuty odwołania o konieczności uznania za strony postępowania właścicieli lokali położonych najniżej w budynkach zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...]. Wojewoda zaznaczył, że inwestor przedłożył projekt zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych. W toku postępowania wykonane zostały przyłącza energii elektrycznej oraz cieplny do projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Na wezwanie organu inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację, tj. projekt zagospodarowania terenu uwzględniający infrastrukturę techniczną, niezbędną do funkcjonowania obiektu wraz z określeniem trybu jej realizacji. Wrysowanie na projekcie ww. przyłączy organ uznał za wystarczające. Nie ma ono także negatywnego wpływu na zabudowę sąsiednich nieruchomości, a co za tym idzie na wynik niniejszego postępowania. Odnośnie zarzutu, że w strefie oddziaływania projektowanej inwestycji powinien znajdować się budynek mieszkalny wielorodzinny zlokalizowany na działce nr [...] (z uwagi na hałas) Wojewoda podał, że projektowana inwestycja nie będzie generować ponadnormatywnego hałasu, a ponadto zarządcą ww. nieruchomości jest SM [...], która bierze udział w postępowaniu. Wojewoda stwierdził także, że zmiana klasyfikacji gruntowej działki nr [...] pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanej decyzji. Projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny został zlokalizowany w odległości 6,2 m od granicy z działką nr [...] (w najbliżej położonym punkcie). Ww. odległość jest zgodna z § 12 ust. 1 rozporządzenia. W sprawie spełnione także zostały wymagania wynikające z art. 12 ust. 1 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 maja 2021 r. w sprawie sposobu ustalenia minimalnej mocy przyłączeniowej dla wewnętrznych i zewnętrznych stanowisk postojowych związanych z budynkami użyteczności publicznej oraz budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Dla przedmiotowej inwestycji uzyskano zapewnienie P. S.A. Oddział [...] o dostawie energii elektrycznej o mocy przyłączeniowej 152 kW dla 41 stanowisk postojowych (tj. 50% ogólnej liczby stanowisk postojowych związanych z budynkiem), co pozwoli je wyposażyć w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW. Reasumując Wojewoda uznał, że organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy a inwestor spełnił ustawowe warunki niezbędne do uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję skargę do WSA w Rzeszowie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w R. wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co skutkowało dokonaniem niepełnych ustaleń faktycznych, a przez to błędne uznanie, że projekt budowlany spełnia wszystkie warunki określone w art. 34 ust. 1-3 P.b. i w konsekwencji błędne uznanie o zgodności zamierzenia architektonicznego z przepisami prawa; - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej, fragmentarycznej i niepełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności projektu zagospodarowania działki oraz analizy przesłaniania, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji i błędnym przyjęciem, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego jest możliwa i nie narusza obowiązujących przepisów; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy powinna ona podlegać uchyleniu na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na uchybienia przepisom postępowania przez organ I instancji wskutek czego konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Strona skarżąca zarzuciła także obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 35 ust. 1 w zw. z ar. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 rozporządzenia poprzez wydanie pozytywnej decyzji w sytuacji, gdy zrealizowanie obiektu zgodnie z treścią decyzji skutkować będzie zasłanianiem i zacienianiem nieruchomości sąsiednich, na skutek niezachowania wymaganych odległości. W uzasadnieniu skarżąca Spółdzielnia wywiodła, że sprawuje zarząd powierzony budynków przy ul. [...] [...] i [...], a ich mieszkańcy kwestionują budowę tak wysokiego budynku w bliskim sąsiedztwie. Wbrew stanowisku organu planowany obiekt nie spełnia wymogów rozporządzenia z 2002 r., w szczególności w zakresie przesłaniania innych obiektów. Skarżąca zakwestionowała także prawidłowość sporządzonej ekspertyzy technicznej dotyczącej parametrów przesłaniania budynków wielorodzinnych przy ul. [...] [...] i [...]. Zarzuciła, że organ nie zbadał czy budowa planowanego budynku nie będzie potencjalnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, w tym w zakresie poziomu hałasu i czy spełniać będzie normy wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2022 r. O. Sp. z o.o. z/s w R. zawnioskowała o oddalenie skargi i przedstawiła stanowisko w sprawie. Zgodziła się z twierdzeniem Wojewody o braku naruszenia przepisów postępowania i przepisów ustawy P.b. i rozporządzenia z 2002 r. W jej ocenie obliczone w przedłożonej ekspertyzie wysokości przesłaniania zostały wyliczone poprawnie. Planowana inwestycja ma charakter budynku mieszkaniowego wielorodzinnego i ze względu na swoją funkcję w świetle przepisów prawa nie jest i nie może być emitentem hałasu. Strona zawnioskowała o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu – pisemnej opinii technicznej dotyczącej parametrów przesłaniania i nasłonecznienia budynków zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego budynku wielorodzinnego na działce nr [...], [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w R. W piśmie z dnia 3 marca 2022 r. skarżąca Spółdzielnia poinformowała o dokonaniu sprzedaży przez O. Sp. z o.o. nieruchomości na których planowana jest inwestycja na rzecz C. Sp. z o.o. Zwróciła się o pominięcie wniosku dowodowego w postaci opinii technicznej jako sporządzonej na wniosek inwestora, co rzutuje na jej wiarygodność. W piśmie procesowym z dnia 10 marca 2022 r. strona skarżąca wycofała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast w piśmie z dnia 30 marca 2022 r. C. Sp. z o.o. z/s w W. poinformowała, że dnia 28 lutego 2022 r. Prezydent Miasta Rzeszowa wydał decyzję nr AR.6740.68.85.2021.BS68 o przeniesieniu pozwolenia na budowę z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr 234/2021 na rzecz nowego inwestora – C. Sp. z o.o. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 22 marca 2022 r. Nowy inwestor podtrzymał wszystkie twierdzenia i dowody zgłoszone w toku postępowania przez uczestnika O. Sp. z o.o. przyjmując je za własne, również w kontekście realizacji inwestycji, stanu zaawansowania robót oraz rozpoczęcia procesu sprzedaży. Zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2022 r. C. Sp. z o.o. z/s w W. poinformowana została o uznaniu za uczestnika postępowania. Postanowieniem z dnia 11 maja 2022 r., sygn. II SA/Rz 1809/21 WSA w Rzeszowie umorzył postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329 - dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na decyzje administracyjne. Sąd rozpoznający skargę na decyzję dokonuje jej oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny bada czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto bada czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Dokonując kontroli w zaskarżonych granicach Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, to zaś skutkowało oddaleniem skargi. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, która co wymaga podkreślenia jest decyzją związaną. Oznacza to, że organ administracji architektoniczno – budowlanej, rozpoznając wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do badania legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może również wydać decyzji o pozwoleniu na budowę z pominięciem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, czy też w sposób sprzeczny z nimi. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji zatwierdził, zgodnie z wnioskiem, projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, układem komunikacji kołowej, miejscami postojowymi, przyłączem wodociągowym, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, oświetleniem terenu (kabel policznikowy), wewnętrzną instalacją wentylacji mechanicznej, wodociągową, sanitarną, centralnego ogrzewania, elektryczną i teletechniczną" na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w R. na rzecz inwestora O. Sp. z o.o. z siedzibą w R. Jak wynika z dostępnych w aktach sprawy dokumentów ww. pozwolenie na budowę zostało na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 28 lutego 2022 r. nr AR.6740.68.85.2021.BS68 przeniesione na rzecz nowego inwestora – C. Sp. z o.o. Spółka ta podtrzymała w całości stanowisko, dowody i twierdzenia zgłoszone w toku postępowania przez dotychczasowego inwestora. W tej sytuacji Sąd uznał ww. Spółkę za uczestnika niniejszego postępowania. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Istnienie legitymacji skargowej podlega zatem badaniu przez sąd administracyjny. Wniesienie skargi do Sądu przez osobę (podmiot), którą organ administracyjny potraktował jako stronę postępowania administracyjnego i do której skierował decyzję administracyjną, nie przesądza bowiem jeszcze o interesie prawnym skarżącego w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a., a tym samym nie zwalnia Sądu z badania interesu prawnego w znaczeniu materialnym. Sąd ma obowiązek dokonania oceny, czy skarżący ma przymiot strony wynikający z przepisu prawa materialnego, a tym samym, czy posiada wystarczającą legitymację, aby wnieść skutecznie skargę na doręczoną mu decyzję, oraz czy decyzja ta w rzeczywistości dotyczyła jego uprawnień lub obowiązków. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w piśmiennictwie wyrażany jest ugruntowany pogląd, iż ustalenie przez Sąd, że skarga do sądu administracyjnego została wniesiona przez podmiot nie posiadający materialnej legitymacji skargowej, skutkuje oddaleniem skargi, bez merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1397/09; postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 227/11 – orzeczenia – te i dalej powołane - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 227-228). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wnosząca skargę Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w R. – podmiot sprawujący zarząd działkami nr [...] i [...] – posiada legitymację skargową. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że pojęcie "interes prawny" użyty w art. 50 § 1 P.p.s.a. obejmuje swoim zakresem pojęcie interesu prawnego z art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną strony postępowania. W sprawach dotyczących pozwolenia na budowę krąg stron postępowania określa art. 28 ust. 2 P.b., jako przepis szczególny definiujący pojęcie strony w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę w stosunku do regulacji art. 28 k.p.a. Jak stanowi art. 28 ust. 2 P.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca, jak wynika z treści dołączonej do akt administracyjnych księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie VII Wydział Ksiąg Wieczystych, sprawuje zarząd działką nr [...] i nr [...]. Jak wpisano w treści księgi wieczystej: "zarząd nieruchomością wspólną, którą stanowi grunt oraz części budynków nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w R. i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w R". Z treści art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1208 ze zm.) wynika, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z wyjątkiem art. 22 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio. Podzielić należy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że spółdzielnia mieszkaniowa sprawująca zarząd zgodnie z treścią cyt. wyżej art. 27 ust. 2 jest uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności (niezależnie od tego, czy są oni członkami spółdzielni, czy też nie). Zasada ta nie wyklucza oczywiście możliwości, że właściciel takiego lokalu może być stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Może to mieć jednak miejsce wyłącznie wówczas, gdy wykaże on swój własny indywidualny interes prawny – odrębny od interesu prawnego spółdzielni mieszkaniowej (por.: wyroki NSA z dnia 23 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1255/09 i II OSK 1216/09; wyroki NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 694/10 i II OSK 695/10; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 885/12). W ocenie Sądu wnosząca skargę Spółdzielnia wykazała własny interes prawny, uzasadniający jej legitymację do udziału w postępowaniu administracyjnym, a także później w postępowaniu sądowym, co wynika ze sprawowania przez nią zarządu nieruchomością wspólną, na zasadach określonych w art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Przechodząc do merytorycznej oceny kwestionowanej skargą decyzji, wskazać należy, że sprawa prowadzona była w trybie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 P.b. Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę oraz o zatwierdzenie projektu budowalnego wpłynął do organu w dniu 9 października 2018 r. i dlatego stosownie do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) zastosowano przepisy P.b. w brzemieniu sprzed 19 września 2020 r. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 P.b. pozwolenie na budowę wydaje się temu, kto złoży w tym przedmiocie stosowny wniosek oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 u.p.b., także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Jak wyżej wskazano, jeżeli inwestor spełnia wymagania określone przepisami P.b. organ nie może odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – art. 35 ust. 4 u.p.b. Na gruncie niniejszej sprawy organy dokonały weryfikacji wniosku inwestora oraz załączonych do niego dokumentów, a uzupełnionych w toku prowadzonego postępowania i stwierdziły, że wszystkie wymagane prawem warunki zostały spełnione. Sąd się z tą oceną zgadza. Podzielić także należy stanowisko, że załączona do wniosku dokumentacja, następnie uzupełniona i poprawiona przez inwestora na wezwania organu w zakresie wskazanych nieprawidłowości, jest zgodna z wydaną w dniu 14 grudnia 2017 r. nr AR.6730.68.58.2017.BS68 decyzją o warunkach zabudowy. Wszystkie warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zostały zachowane. Organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do poszczególnych wskaźników, weryfikując je pod kątem zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Co istotne, strona skarżąca w zakresie tych ustaleń i ocen nie sformułowała żadnych zarzutów. Wojewoda wskazał, że projektowany budynek został zlokalizowany zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy, gdzie określono nieprzekraczalną linię zabudowy na 4 m od granicy A-B-C-D-E terenu (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy linia zabudowy nie dotyczy części naziemnej parkingów podziemnych). Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem wynosi 533,28 m2, co mieści się w przedziale 0,22 - 0,34 (powierzchnia terenu objętego wnioskiem 2424,00 m2, z czego 533,28 m2 stanowi 23,74%). Projektowany wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej terenu inwestycji wynosi 833,25 m2, co stanowi wartość wyższą niż 30% stanowiącą wartość minimalną z decyzji o warunkach zabudowy. Szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku, znajdującej się od strony frontu działki wynosi 26,75 m, co jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, gdzie określono, że przedmiotowy parametr wynosi 29,60 m z tolerancją do 20%. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki zaprojektowano na 20,85 m, co jest zgodne z przedmiotowym parametrem określonym w decyzji o warunkach zabudowy w przedziale od 17,0 m do 29,50 m. W projektowanym budynku zaplanowano dach płaski, co odpowiada zapisom decyzji o warunkach zabudowy (dopuszczono dach płaski lub o niewielkim spadku, zakończony attyką, przy wysokości budynku mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku w przedziale od 17,0 m do 29,50 m). W projekcie budowlanym zaprojektowano 82 miejsca postojowe, w tym 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych co, jak słusznie zauważył Wojewoda, jest zgodne z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, gdzie nałożono obowiązek zapewnienia co najmniej 1,3 miejsca postojowego na 1 lokal mieszkalny (63 lokale mieszkalne x 1,3 = 81,9). Projektowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej od ul. [...] (obecnie ul. [...]), co także jest zgodne z zapisami decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe ustalenia Sąd w pełni podziela i w tym zakresie nie można czynić organowi zarzutu dokonania wadliwej czy niepełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie ma również wątpliwości, że planowana inwestycja przewidziana jest w lokalizacji, która nie narusza postanowień § 12 rozporządzenia z 2002 r. Projektowany budynek został zlokalizowany w odległościach większych niż minimalna dopuszczalna odległość ściany z oknem lub drzwiami wynosząca 4 m od granicy działki budowlanej. Sąd nie stwierdził także zarzucanego przez Spółdzielnię naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Główne zarzuty strony skarżącej koncentrują się na błędnym uznaniu przez orzekające organy, że projektowany budynek mieszkalny spełnia wymogi w zakresie przesłania innych obiektów i zacieniania. Zdaniem Wojewody spełniony został warunek przesłaniania o jakim mowa w § 13 rozporządzenia z 2002 r. w odniesieniu do pomieszczeń mieszkalnych zlokalizowanych w istniejących budynkach na działkach sąsiednich. Powołując się na przedłożone przez inwestora opracowanie pn. Ekspertyza techniczna dotycząca parametrów przesłaniania istniejących budynków wielorodzinnych przy ul. [...] [...] i [...] w kontekście realizacji projektowanego budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w R. wskazał, że odległość poszczególnych krawędzi projektowanego budynku wielorodzinnego od okien lokali mieszkalnych sąsiednich budynków jest większa niż wysokość przesłaniania, która wynosi max. 26,10 m, co w konsekwencji oznacza, że po realizacji wnioskowanej inwestycji wszystkie lokale mieszkalne przy ul. [...] [...] i [...] będą miały zapewnione prawidłowe ponadnormatywne parametry naturalnego oświetlenia. Z tej analizy wynika także, że spełnione zostały wymogi określone w § 57 ust. 2 i § 60 rozporządzenia z 2002 r. Z takim stanowiskiem nie zgodziła się strona skarżąca. Zakwestionowała prawidłowość sporządzonej ekspertyzy technicznej. Poddała w wątpliwość prawidłowość ustalenia wysokości przesłaniania. Jej zdaniem wysokość planowanego budynku i wysokość przesłaniania, w kontekście odległości od sąsiednich wielorodzinnych budynków zlokalizowanych na działce nr [...] i [...], powodować będzie przesłanianie nieruchomości sąsiednich. Planowany budynek będzie obiektem zbyt wysokim. W ocenie skarżącej organ dokonał błędnej analizy nasłonecznienia i przesłaniania. W kwestii zachowania norm nasłonecznienia, o jakich mowa w § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. wyjaśnić należy, ze zgodnie z ust. 1. tego przepisu odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. (ust. 2 § 13). Jak przyjmuje się w doktrynie wykazanie zgodności inwestycji w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń powinno być dokonane przez przedłożenie analizy przesłaniania, zawierającej stosowne rysunki i opis (najlepiej w projekcie zagospodarowania terenu), co pozwoli na dokładne zobrazowanie, że zamierzenie spełnienia wymagania, o których mowa w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia. Analiza ta powinna również, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2, przedstawiać stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57) i uwzględniać kwestie nasłonecznienia (§ 60). Projekt zagospodarowania terenu inwestycji ma zawierać dane pozwalające stwierdzić spełnienie wymogu określonego w § 13, bez konieczności sporządzania dodatkowej dokumentacji przez pracowników organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ natomiast jest obowiązany ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących przesłaniania i zacieniania pomieszczeń określonych w § 13, § 57 i § 60. Projektowana zabudowa powinna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. linijki słońca zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu jest zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków (por. Bursztynowicz Michał, Sługocka Martyna, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz /WKP 2022/). Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), część opisowa projektu zagospodarowania terenu inwestycji powinna określać m.in. konieczne dane wynikające ze specyfiki, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu budowlanego. Analiza spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych powinna być zatem sporządzona przez projektanta i stanowić element opisu projektu zagospodarowania terenu. Do obowiązków projektanta budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 P.b., należy bowiem nie tylko opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ale również wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zawiera kompletne opracowania dotyczące usytuowania projektowanego budynku, w tym obrazujące zachowanie wymogów nasłonecznienia w okolicznych budynkach, w szczególności w budynku przy ul. [...] [...] i [...]. Co więcej – jak słusznie wskazał organ – w toku postępowania inwestor przedstawił dodatkową ekspertyzę techniczną dotyczącą parametrów przesłaniania istniejących budynków wielorodzinnych przy ul. [...] [...] i [...] w kontekście realizacji projektowanego budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w R. z listopada 2020 r., która potwierdziła zgodność projektowanego budynku z zapisami zawartymi w § 13 rozporządzenia z 2002 r. Podobne wnioski, odnośnie prawidłowości wykonanej analizy przesłaniania i nasłonecznienia, należy wyciągnąć w wyniku analizy przedłożonej do akt sądowych sprawy, przez inwestora opinii technicznej dotyczącej parametrów przesłaniania i nasłonecznienia budynków zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w R. z grudnia 2021 r. Z dostępnych ww. dokumentów wynika, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, projektowany budynek wielorodzinny został usytuowany na zachód od istniejącego budynku przy ul. [...] [...] i na południowy zachód od istniejącego budynku przy ul. [...] [...]. W sąsiedztwie projektowanego budynku znajduje się również istniejący budynek wielorodzinny przy ul. [...], jednak w związku z tym, że budynek ten zlokalizowany jest w odległości ok. 34 m od północnej ściany projektowanego budynku, a obliczona maksymalna wysokość attyki projektowanego budynku wynosi ok. 27,5 m, to odległość projektowanego budynku w jest o ok. 6,5 m większa niż maksymalna wysokość przesłaniania (26,10m). Z tej przyczyny budynek ten nie został uwzględniony w analizie przesłaniania. Analiza przesłaniania dla istniejących budynków przy ul. [...] [...] i [...] została wykonana dla wybranych lokali mieszkalnych kondygnacji parteru tych budynków -lokale te znajdują się na zachodniej elewacji budynku przy ul. [...] (lokal M1, M6 i M7) oraz w południowo zachodnim narożniku budynku przy ul. [...] (lokal M6). W przedmiotowej analizie przesłaniania wybrano z każdego badanego pomieszczenia (pokoju dziennego) największy otwór okienny spełniający unormowania § 57 rozporządzenia z 2002 r. Wyznaczono wysokość przesłaniania liczoną zgodnie z § 13 tego rozporządzenia i wynoszącą 26,10m dla krawędzi attyki. W poszczególnych (największych) oknach każdego z badanych lokali wstawiono diagram przesłaniania - tj. kąt 60°, wyskalowany do poszczególnych krawędzi przesłaniania. Wierzchołek kąta 60 ° został usytuowany na osi okna w wewnętrznym licu ściany oraz w płaszczyźnie parapetu tego okna. Wykres przesłaniania ustawiono tak, ażeby nie kolidował z krawędzią przesłaniania od przeciwległego (projektowanego) budynku, a także aby żadna część wykresu nie przecinała którejkolwiek części budynku badanego. Z analizy przesłaniania wynika, że wykresy przesłaniania we wszystkich badanych oknach należących do lokali M6 budynku przy ul [...] a także lokali M1, M6 i M7 budynku przy ul. [...], nie kolidują z żadną z krawędzi przesłaniania budynku projektowanego ani z żadnym elementem budynku przy ul. [...] lub [...]. Słuszne jest także stanowisko organu, że powyższa dokumentacja wykazuje spełnienie przy projektowaniu planowanego budynku warunków określonych w § 60 rozporządzenia z 2002 r. Tak jak wskazał organ, została ona sporządzona przez uprawnione osoby, zawiera też oświadczenia projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Co prawda okoliczność, że obowiązek sporządzenia analizy nasłonecznienia leży w gestii osoby uprawnionej, nie oznacza że organ prowadzący postępowanie jest zwolniony z obowiązku dokonania wszechstronnej i obiektywnej oceny takiego dowodu, tym niemniej zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie słuszne jest stanowisko Wojewody, że nie było podstaw do kwestionowania poprawności przedstawionej dokumentacji. Przede wszystkim powodem prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w przedmiocie spełnienia warunków określonych w § 60 ww. rozporządzenia nie może być samo twierdzenie skarżącej, że dokumentacja pochodzi od inwestora. To właśnie na inwestorze spoczywa obowiązek przedstawienia, w ramach projektu budowlanego, dokumentów pozwalających na ocenę spełnienia warunków określonych w § 60 ww. rozporządzenia. Organ nie może – tylko z tego powodu, że pomiędzy stronami postępowania istnieje spór – przejmować obowiązków inwestora. Sąd nie znajduje argumentów, by kwestionować poczynione przez organy ustalenia i oceny prawne. Treść skargi, nie zawiera żadnych konkretnych faktów, w oparciu o które można by taką argumentację sformułować. Poza stwierdzeniami ogólnymi o niezgodności planowanej inwestycji z przepisami nie wskazuje się, na czym polegałaby wadliwość poczynionych przez organu ustaleń i ich prawnych konsekwencji. Według projektantów posiadających fachową wiedzę, warunek dotyczący przesłaniania i nasłonecznienia został spełniony. Podważenie tego stanowiska wymagałoby przedstawienia rzeczowych argumentów, czego skarżąca nie uczyniła, poprzestając tylko na ogólnej negacji projektu budowlanego i polemice ze stanowiskiem organów. W niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane należycie ustaliły stan faktyczny sprawy uznając, że inwestor spełnił wszystkie obowiązki wymagane przepisami art. 32, art. 33 i art. 35 P.b. Projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia oraz jest kompletny, tzn. posiada wszystkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia i zezwolenia. Inwestor złożył też oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że przedłożony projekt budowlany jak i decyzja Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 19 kwietnia 2021 r. o pozwoleniu na budowę jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 14 grudnia 2017 r. ustalającą warunki zabudowy na w/w zamierzenie inwestycyjne. Podkreślić należy, że organ wydający pozwolenie na budowę jest związany postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy (o ile nie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego). Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym skoro inwestor spełnił wszystkie nałożone prawem obowiązki to Prezydent Miasta Rzeszowa był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.