II SA/Rz 183/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] listopada 2003 roku sygn. [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia - odrzucić skargę - Decyzją z dnia [...] listopada 2003 roku, sygn. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] odmówiło uchylenia swojej decyzji z dnia [...] marca 2002 roku, sygn. [...] wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1996 roku w następstwie której dokonano zmian w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...], nr rej. [...], z samochodu osobowego na ciężarowy. Wskazana na wstępie decyzja zawierała pouczenie, iż stronom przysługuje prawo do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie. Stosując się do pouczenia A. we W., w dnia 2 lutego 2004 roku wniósł skargę kierując ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej odrzucenie, powołując w uzasadnieniu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd zważył, co następuje Na wstępie należy zauważyć, iż skarga została wniesiona 2 lutego 2004 roku, czyli już w czasie obowiązywania wymienionej wyżej ustawy p.p.s.a, tak więc właściwym do jej rozpoznania jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, a nie jak błędnie wskazał skarżący Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie. Zgodnie z treścią art. 51 § 1 p.p.s.a skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowanie przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która została wydana w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. Jest to więc decyzja wydana w pierwszej instancji. Strona postępowania administracyjnego winna więc zastosować się do zawartej w art. 123 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) dyspozycji zgodnie z którą, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z powyższego wynika zatem, iż skarżący przed wniesieniem skargi zobowiązany był zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. A. we W. wniosku takiego nie złożył, a w związku z tym jego skarga podlega odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a jako niedopuszczalna. Winno to nastąpić mimo, iż w zakwestionowanej decyzji zawarto błędne pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Okoliczność ta zdaniem Sądu może w dalszym postępowaniu stanowić ewentualną podstawę do ubiegania się o przywrócenie terminu do zwrócenia się z takim wnioskiem. Sąd zauważył również, iż w aktach sprawy administracyjnej znajduje się pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 24 lutego 2004 roku którym zawiadomiono A. we W. o błędnym pouczeniu co do prawa zaskarżenia decyzji. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia 2 marca 2004 roku oświadczył, iż wnosi o potraktowanie skargi jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednak mimo tego oświadczenia nie cofnął wniesionej skargi wobec czego Sąd był obowiązany do jej rozpoznania i orzeczenia jak w sentencji. Wydając niniejsze postanowienie Sąd działając w oparciu o art. 222 p.p.s.a nie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu.