II SA/Rz 183/14

Dnia 27 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W skardze sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając go w pierwszej kolejności swoim przekonaniem o wadliwości zaskarżonej decyzji, a po drugie groźbą niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody. Podał, że wykonanie decyzji narazi skarżącego na znaczne wydatki związane z dojazdem i wykonaniem badań z Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Podał, że jest osobą schorowaną, oczekuje na operację przepukliny i ma trudności w przemieszczaniu się zwłaszcza na duże odległości. Wymaga dowozu i opieki innych osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Należy podkreślić, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub czy istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. II GZ 6/2011, LexPolonica nr 2485580). Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r. II GSK 1497/2010, LexPolonica nr 2441681). W niniejszej sprawie uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że w braku wstrzymania wykonania zaskarżonej, powstanie "niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody", z uwagi na fakt, że dojazd na badania związany będzie dla skarżącego z poniesieniem znacznych kosztów. Sąd z urzędu stwierdza, że koszt dojazdu z miejscowości, w której zamieszkuje skarżący, a z więc B. do R. znajdującego się w odległości ok. 80 km, wynosi od 20 zł do 40 zł, w zależności od wykorzystanego środka transportu. Poniesienie tego wydatku, przy uwzględnieniu wysokości pobieranej przez skarżącego renty (800 zł), nie spowoduje powstania znacznej szkody po stronie skarżącego. W tym miejscu warto przytoczyć poglądy orzecznictwa wskazujące, że stanowisko skarżącego, że skarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/2004, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt II OZ 507/06). Brak wykazania przez skarżącego przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.