II SA/Rz 183/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Zrzeszenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia -skargę oddala- Przedmiotem skargi Zrzeszenia [...] , a uprzednio ul. [...] (dalej zwane Zrzeszeniem), jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...] grudnia 2018 roku, o nr [...], wydane w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. WINB wydając zaskarżone postanowienie oparł się na następujących ustaleniach faktycznych: decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku, znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej PINB) nakazał Zrzeszeniu usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym przy ul. [...] w [...], poprzez wykonanie czynności wymienionych w punktach od 1 do 12 w sentencji tej decyzji, w terminie 6 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Od opisanej decyzji żadna ze stron nie wniosła odwołania, w związku, z czym po upływie ustawowo przewidzianego terminu stała się decyzją ostateczną. Upomnieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., PINB przypomniał Zrzeszeniu o ciążącym na nim obowiązku administracyjnym z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Odpis tytułu wykonawczego doręczono podmiotowi zobowiązanemu dnia [...] kwietnia 2009 roku. Zobowiązany wniósł zarzut w sprawie egzekucji, wskazując błąd co do osoby zobowiązanego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 roku PINB odrzucił zgłoszone przez Zrzeszenie zarzuty zaś WINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 roku utrzymał w mocy ww. postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 roku PINB nałożył na Zrzeszenie grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 8000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym odebranym dnia [...] kwietnia 2009 roku. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 roku organ I instancji odrzucił zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Natomiast postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 roku WINB uchylił w ww. postanowienie organu I instancji w całości i umorzył postępowanie zażaleniowe w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Stwierdzono, że tytuł wykonawczy z dnia [...] kwietnia 2009 roku został doręczony zobowiązanemu [...] kwietnia 2009 roku, a zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały wniesione dnia [...] listopada 2017 roku, czyli z ośmioletnim opóźnieniem. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 roku znak [...], Organ odwoławczy uchylił również nałożoną na Zrzeszenie postanowieniem PINB z dnia [...] listopada 2017 roku grzywnę w celu przymuszenia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. PINB ponownie, rozpatrując sprawę przeprowadził w dniu [...] września 2018 roku kontrolę wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2008 r. Dokonane ustalenia jednoznacznie potwierdziły, że Zrzeszenie nie wykonało w całości obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2008 roku. PINB podejmując dalsze czynności w sprawie dnia [...] października 2018 roku wystawił tytuł wykonawczy oraz postanowieniem z dnia [...] października 2018 roku znak [...], nałożył na Zrzeszenie grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł wraz z obowiązkiem wniesienia opłaty egzekucyjnej w kwocie 68 zł. Postanowienie to zostało zaskarżone przez Zrzeszenie do WINB. WINB postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 roku, znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia Zrzeszenia postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie PINB w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia zauważono, iż nakaz usunięcia nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym przy ul. [...] w P. wynika z ostatecznej decyzji PINB [...] z dnia [...] kwietnia 2008 roku. Decyzja ta stała się ostateczna i w dalszym w ciągu istnieje w obiegu prawnym. PINB po przeprowadzeniu kontroli w dniu [...] września 2018 roku i stwierdzeniu, że obowiązek wynikający z jego decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 roku nie został wykonany w całości, właściwie podjął czynności mające na celu wyegzekwowanie nałożonego obowiązku. Z uwagi na to, że skarżące Zrzeszenie nie wykonało obowiązku, który jest wymagalny organ I instancji był nie tylko uprawniony, ale też zobowiązany do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, tym bardziej że jak wynika z ostatecznej decyzji PINB niewykonanie obowiązku usunięcia nieprawidłowości w obiekcie stwarza realne zagrożenie bezpieczeństwa. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po wyczerpaniu działań proceduralnych wymaganych treścią przepisów obowiązujących w tym zakresie. W rozpatrywanym przypadku PINB nie zastosował maksymalnej kwoty środka przymusu uznając, że grzywna w wysokości 3000 zł powinna odnieść zamierzony skutek, czyli przymusić zobowiązanego do wykonania całości ciążącego na nim obowiązku. Nałożenie niższej kwoty mogłoby nie przynieść zamierzonego przez organ skutku. PINB, nakładając grzywnę uwzględnił częściowe wykonanie obowiązku i zastosował optymalny środek, który powinien przymusić Zrzeszenie do wykonania w całości ciążącego na nim obowiązku. Ustosunkowując się do zarzutów wyjaśniono, że postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku zostało zakończone ostateczną decyzją PINB wydaną w trybie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202, zwane dalej pr.bud.). Wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2010 roku sygn. VIII SA/Wa 338/10, dotyczył wniosku Zrzeszenia o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2008 roku. WINB, rozpatrując ponownie wniosek Zrzeszenia o stwierdzenie nieważności i uwzględniając zalecenia Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2010 roku, nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2008 roku. Organ zajął jednoznaczne stanowisko, że adresatem tej decyzji powinno być skarżące Zrzeszenie. W treści ostatecznej decyzji WINB stwierdził, że Zrzeszenie jest posiadaczem samoistnym nieruchomości, o czym świadczy fakt wykonywania obowiązków wynikających z ustawy pr.bud. przypisanych właścicielowi lub zarządcy obiektu, jak prowadzenie książki obiektu przeprowadzanie kontroli okresowych. Od tej decyzji WINB żadna ze stron nie wniosła odwołania w związku, z czym stała się ona decyzją ostateczną. Podkreślono również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest kwestionowane stanowisko, iż adresatem nakazów przewidzianych w ustawie pr.bud. będących konsekwencją utrzymania obiektu budowlanego w nienależytym stanie technicznym może być posiadacz samoistny takiego obiektu. Posiadacz samoistny włada rzeczą faktycznie jak właściciel, zatem podmiot ten jako sprawujący faktyczne władztwo nad obiektem budowlanym ma realny i rzeczywisty wpływ na utrzymanie tego obiektu i w konsekwencji odpowiada za jego stan techniczny i estetyczny. Strona pobiera pożytki z wynajmu, a ten, kto zachowuje się jak właściciel jest posiadaczem samoistnym i można mu przyznać funkcję zarządcy. Dlatego nie powinno budzić wątpliwości, że podmiot ten powinien być adresatem obowiązków opartych na przepisach pr.bud. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze, Zrzeszenie zarzuciło w pierwszej kolejności przeprowadzenie postępowania przez organy obu instancji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezbadanie szczegółowo okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Rozwijając ten zarzut strona skarżąca podała, że zgodnie z postanowieniem WINB z dnia [...] listopada 2017 r. znak. E.A.520.14.2017 organ I instancji powinien przeanalizować podane przez Zrzeszenie informacje, odnośnie tego, że w chwili obecnej zarządcą budynku jest M. O., który jest kuratorem masy spadkowej C. B. B. oraz że został ujawniony spadkobierca właściciela a Zrzeszenie pełni jedynie rolę administratora. Zwracał na to również uwagę WSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 maja 2010 r sygn. akt. VII SA/Wa 338/10, stwierdzając, że organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób wystarczający prawidłowości skierowania nakazu do Zrzeszenia. Ponadto Sąd ten uznał, że adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6 ustawy Prawo Budowlane może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektów budowlanych, natomiast skarżące Zrzeszenie takich warunków nie spełnia. Stwierdzenia te, jak i zalecenia zostały całkowicie zignorowane przez PINB w ponownym postępowaniu pomimo, że w aktach sprawy zgromadzone są dokumenty potwierdzające te fakty. Również WINB w zaskarżonym postanowieniu kuriozalnie, jak gdyby zaprzeczając zaleceniom wydanego wcześniej postanowienia [...] stwierdza, że Zrzeszenie jest posiadaczem samoistnym nieruchomości położonej przy ul. [...] w P., ponieważ pobiera pożytki z wynajmu. Jak podniosła strona skarżąca nie jest to prawdą, ponieważ nieruchomość ma własny, odrębny rachunek, na którym gromadzone są pożytki z nieruchomości. Kurator składa co roku do Sądu sprawozdanie z prowadzonego zarządu, w którym rozlicza się z uzyskanego dochodu, ten zaś zostanie przekazany właścicielowi po zakończeniu postępowania spadkowego. W dalszej kolejności Zrzeszenie zarzuciło pomijanie przez organy części zgromadzonych w toku postępowania dokumentów w celu uzasadnienia swego stanowiska, a to: postanowienia o ustanowieniu kuratora masy spadkowej dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (pismo znak. [...]), które wraz z umową o administrowanie zawartą z kuratorem, zostały złożone do PINB, jak również skierowanych do tego organu pism Stowarzyszenia z dnia [...] lipca 2008 r. L.Dz. [...] zawiadamiającego o wykonaniu zaleceń, z dnia [...] kwietnia 2009 r. L.Dz. [...] zawiadamiającego w pkt 5 oraz w pkt 7 o wykonaniu wszystkich zaleceń wynikających z decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] oraz z dnia [...] lutego 2011 r. L.Dz. [...] informującego o wykonaniu obowiązków zawartych w w/w decyzji wysłanego na zapytanie organu z dnia [...] stycznia 2011 r. Ponadto strona skarżąca zarzuciła wydawanie przez ten sam organ w tej samej sprawie sprzecznych, kolidujących ze sobą postanowień - postanowienia WINB z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] oraz postanowienia tego organu z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...], dotyczących nałożenia na Zrzeszenie grzywny w celu przymuszenia – zawierających sprzeczne ze sobą uzasadnienia. Jak wyjaśniła, wydawane w sprawie decyzje stoją ze sobą w sprzeczności, są zmieniane w zależności od osób je wydających. Przykładem są przywołane wyżej decyzje WINB, w uzasadnieniach których przy tych samych dokumentach organ ten formułuje stojące ze sobą w sprzeczności wnioski. Powyższe w ocenie strony skarżącej stanowi zaprzeczenie zasady zaufania obywatela do państwa, a dodatkowo świadczy o braku zapoznania się z dokumentami i wydawaniu postanowień na chwilowe zapotrzebowanie. Końcowo Zrzeszenie zaznaczyło, że obowiązek został przez nie wykonany w całości, zaś PINB przez ponad 10 lat od daty wydania decyzji i zawiadomieniu o jej wykonaniu nie przeprowadził kontroli sprawdzającej. Uczynił to dopiero w dniu [...] września 2018 r., w momencie gdy przez długi upływ czasu na budynku wystąpiły inne usterki na skutek jego użytkowania przez nowych lokatorów. W oparciu o tak przedstawione zarzuty skarżące Zrzeszenie wniosło o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji w całości, a w związku z wieloma błędami w prowadzonym od 2007 r. postępowaniu zakończonym decyzją [...] wydaną przez PINB wniosło również o umorzenie tego postępowania w całości. Odpowiadając na powyższe zarzuty, Organ podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona w całości. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przeprowadzone przez Organ postępowanie odpowiada wymogom wynikającym z przepisów K.p.a., a dotyczącym ustalania prawdy materialnej – art. 7, 77 i 80 K.p.a. Zatem dokonane przez WINB ustalenia faktyczne mogą stanowić podstawę wyrokowania w niniejszej sprawie. Zaskarżone do WSA postanowienie WINB zostało oparte na przepisie art. 119 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. U. z 2018 r., poz. 1314, zwana dalej u.p.e.a.). Warto przypomnieć, iż w myśl tej regulacji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, co z kolei wynika z art. 120 § 1 u.p.e.a. Wysokość grzywny ustala art. 121 § 2 u.p.e.a., stanowiąc, iż każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Istotne dla sprawy zapisy wyraża także art. 121 § 4 u.p.e.a. stanowiąc: Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Postępowanie w sprawie grzywny normuje z kolei art. 122 u.p.e.a. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34 u.p.e.a.) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny – art. 122 § u.p.e.a. Stanowiące przedmiot kontroli Sądu postanowienie Organu egzekucyjnego, będącego jednocześnie wierzycielem obowiązku administracyjnego, ma na celu przymuszenie Strony do wykonania obowiązków orzeczonych decyzją PINB z dnia [...] kwietnia 2008 r., o nr [...]. Na mocy tej decyzji nałożono na Zrzeszenie szereg obowiązków o jakich mowa w art. 66 ust. 1 pr.bud. Zrzeszenie jako adresat decyzji nakazowej jest więc podmiotem zobowiązanym do wykonania świadczeń niepieniężnych opisanych w pkt 1 – 12 w.w decyzji PINB. Strona odpowiada pojęciu zobowiązanego o jakim mowa w art. 1a pkt 20 u.p.e.a. Podany przepis przez zobowiązanego rozumie osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Niewykonanie w całości obowiązków orzeczonych mocą ostatecznej decyzji PINB potwierdzają ustalenia kontrolne znajdujące odzwierciedlenie w treści protokołu PINB z dnia [...] września 2018 r. Kontrola w budynku mieszkalnym wielorodzinnym była poświęcona sprawdzeniu realizacji postanowień decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...]. Skarżące Zrzeszenie nie kwestionuje, iż podana decyzja Organu nadzoru jest aktem ostatecznym i prawomocnym. Postępowanie nadzwyczajne zmierzające do podważenia ustaleń dotyczących adresata tego rozstrzygnięcia zostało zakończone mocą decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...]. W jej treści wyjaśniono, że Zrzeszenie jako posiadacz samoistny budynku powinno być adresatem nakazów wynikających z art. 66 ust. 1 pr.bud. Z akt sprawy, jak również z twierdzeń strony skarżącej nie wynika, aby decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym kwestia adresata aktu podlegającego przymusowemu wykonaniu została przesądzona i co do zasady nie powinna być podważana w zażaleniu skierowanym przeciw postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zrzeszenie potwierdza aktualność wcześniejszych ustaleń WINB, który w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], uznał, że strona pełni rolę administratora zarządzając budynkiem, zbiera czynsze oraz opłaca rachunki. Z dokumentacji sprawy wynika, że Skarżąca dysponuje wiedzą o pracach budowlanych wykonanych w poszczególnych lokalach, jak również dokumentacją techniczną obiektu (Prezes Zrzeszenia M. O. przekazał dnia [...] sierpnia 2018 r. do PINB protokół dotyczący przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] w P.). Toczące się, a więc nie zakończone postępowanie spadkowe, nie świadczy o tym, że Zrzeszenie [...] przestało administrować obiektem znajdującym się w złym stanie technicznym. Skoro Strona skarżąca aktualnie administruje budynkiem, to odpowiada za realizację obowiązków do niej skierowanych mocą ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej PINB. Nie budzi wątpliwości, iż postanowienie Organu egzekucyjnego o nałożeniu grzywny zostało skierowane do adresata prawomocnej decyzji PINB, tj. do Zrzeszenia [...]; taki też podmiot został podany w treści tytułu wykonawczego oraz w upomnieniu skierowanym do zobowiązanego Zrzeszenia. Skarżące nie wykazało w toku postępowań, aby orzeczone ostatecznie obowiązki z zakresu prawa budowlanego przeszły na jakikolwiek inny podmiot prawa. Wyjaśnienia podstaw skierowania postanowienia do skarżącej strony wyrażone w uzasadnieniu postanowienia PINB i WINB zasługują na pełną akceptację i jako nie budzące wątpliwości nie wymagają ze strony WSA ich powtarzania. Nie może być mowy o błędzie w skierowaniu do Skarżącego Zrzeszenia skontrolowanych przez Sąd postanowień o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Podniesiony w skardze zarzut odpowiada w istocie zarzutowi w sprawie prowadzonej egzekucji a opisanym w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. – błąd co do osoby zobowiązanego. Wobec wyrażonych w skardze stwierdzeń oraz ich argumentacji należy odpowiedzieć, iż wniesienie zarzutu opartego o przesłankę wymienioną w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. nie może zmierzać do ustalania osoby zobowiązanego, a sprowadzać powinno się do formalnej kontroli tożsamości osoby, wobec której prowadzi się egzekucję w celu stwierdzenia, czy w orzeczeniu nakładającym obowiązek wskazano tę samą osobę. Z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanego w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 października 2017 r., sygn. I SA/Ol 35417, LEX oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. I SA/Gd 1720/17, LEX). Nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i, wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku (Przybysz Piotr Marek. Art. 33. W: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII. Wolters Kluwer, 2018.). Także pozostałe zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Pomiędzy postanowieniem PINB z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...], oraz postanowieniem WINB z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...], może zachodzić podnoszona w skardze sprzeczność, skoro są to rozstrzygnięcia dwóch różnych Organów, a ponadto postanowienie PINB zostało uchylone przez Organ odwoławczy mocą postanowienia WINB z dnia [...] stycznia 2018 r., o nr [...]. PINB ponownie prowadząc postępowanie odniósł się do wytycznych wyrażonych w/w decyzji WINB. Sprawa przeprowadzenia kontroli wykonania obowiązku po upływie 10 lat, nie może być badana w niniejszym postępowaniu. Sąd wyjaśnia, iż Zrzeszeniu jako podmiotowi zobowiązanemu przysługiwała skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, której podstawy wyraża art. 54 § 1 u.p.e.a. WSA kontrolując zaskarżone postanowienie poza granicami skargi nie dostrzegł w postępowaniu Organów takich uchybień, które miałyby wpływ na ustalony wynik postępowania. Postanowienie PINB odpowiada wymogom, jakie stawia tego rodzaju aktom treść art. 122 § 1 i 2 u.p.e.a. Dlatego skontrolowane postanowienia jako nienaruszające prawa powinny pozostać w obrocie prawnym, zaś sama egzekucja winna być prowadzona w celu uniknięcia zagrożeń dla życia i zdrowia użytkowników obiektu. Z tych przyczyn należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.