II SA/Rz 184/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Zrzeszenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego -skargę oddala- Przedmiotem skargi Zrzeszenia [...] w [...] ul. [...] 1, a uprzednio ul. [...] (dalej zwane Zrzeszeniem), jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...] grudnia 2018 roku, nr [...], o odrzuceniu zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji. WINB wydając zaskarżone postanowienie oparł się na następujących ustaleniach faktycznych: decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku, znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] (dalej PINB) nakazał Zrzeszeniu usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym przy ul. [...] 2 w P., poprzez wykonanie czynności wymienionych w punktach od 1 do 12 w sentencji tej decyzji, w terminie 6 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Od opisanej decyzji żadna ze stron nie wniosła odwołania, w związku, z czym po upływie ustawowo przewidzianego terminu stała się decyzją ostateczną. Upomnieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., PINB przypomniał Zrzeszeniu o ciążącym na nim obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Odpis tytułu wykonawczego doręczono podmiotowi zobowiązanemu 27 kwietnia 2009 roku. Zobowiązany wniósł zarzut w sprawie egzekucji, wskazując błąd co do osoby zobowiązanego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 roku PINB odrzucił zgłoszone przez Zrzeszenie zarzuty zaś WINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 roku utrzymał w mocy ww. postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 roku PINB nałożył na Zrzeszenie grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 8000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym odebranym dnia 27 kwietnia 2009 roku. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 roku organ I instancji odrzucił zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Natomiast postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 roku WINB uchylił w ww. postanowienie organu I instancji w całości i umorzył postępowanie zażaleniowe w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Stwierdzono, że tytuł wykonawczy z dnia [...] kwietnia 2009 roku został doręczony zobowiązanemu 27 kwietnia 2009 roku, a zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały wniesione dnia 27 listopada 2017 roku, czyli z ośmioletnim opóźnieniem. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 roku znak [...], Organ odwoławczy uchylił również nałożoną na Zrzeszenie postanowieniem PINB z dnia [...] listopada 2017 roku grzywnę w celu przymuszenia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. PINB ponownie, rozpatrując sprawę przeprowadził w dniu [...] września 2018 roku kontrolę wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2008 r. Dokonane ustalenia jednoznacznie potwierdziły, że Zrzeszenie nie wykonało w całości obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2008 roku. PINB podejmując dalsze czynności w sprawie dnia [...] października 2018 roku wystawił tytuł wykonawczy oraz postanowieniem z dnia [...] października 2018 roku znak [...], nałożył na Zrzeszenie grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł wraz z obowiązkiem wniesienia opłaty egzekucyjnej w kwocie 68 zł. Zrzeszenie w piśmie z dnia [...] października 2018 r. wniosło zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji podnosząc w nich wykonanie w całości obowiązku wymienionego w decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2008 r., [...], zarzut błędu co do osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku administracyjnego oraz zarzut niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego. PINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r., [...], postanowił odrzucić zgłoszone przez Zrzeszenie zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż okoliczności faktyczne sprawy w tym treść ustaleń protokołu kontroli jak również ekspertyza kominiarska z dnia [...] lipca 2018 r., jednoznacznie wykazują, że obowiązek wynikający z ostatecznej decyzji PINB z [...] kwietnia 2008 r. nie został wykonany w całości. Częściowe wykonanie obowiązku nie uzasadnia odstąpienia przez Organ od zastosowania środka egzekucyjnego. Błąd co do osoby zobowiązanego zachodzi wówczas, gdy występuje sprzeczność pomiędzy danymi osoby wskazanej w tytule wykonawczym i adresatem decyzji stanowiącej podstawę egzekucji. W niniejszej sprawie taka sprzeczność nie zachodzi bowiem adresatem decyzji i adresatem tytułu wykonawczego jest żaląca się strona. Organ pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego podkreślił, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego do wykonania obowiązku administracyjnego. Dlatego przepisy KPA o karach pieniężnych nie mają w postępowaniu egzekucyjnym zastosowania. Zażalenie na ww. postanowienie PINB wniosło Zrzeszenie składając do WINB wniosek o jego zmianę bądź całkowite uchylenie. Organ odwoławczy wyniku rozpoznania tego zażalenia postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie PINB. W treści uzasadnienia opisano stan faktyczny sprawy a następnie stwierdzono, że stanowisko organu pierwszej instancji jest w pełni uzasadnione. Zdaniem organu odwoławczego całość obowiązku nadal nie została wykonana, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty w postaci protokołu z kontroli oraz ekspertyzy kominiarskiej. Częściowe wykonanie obowiązku nie stanowi podstawy do odstąpienia od czynności egzekucyjnych. Nie zachodzi również błąd co do osoby zobowiązanego. Zwrócono uwagę, że decyzja PINB z dnia [..] kwietnia 2008 r. była oceniana w trybie nadzwyczajnym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., [...], WINB odmówił stwierdzenie ważności w/w decyzji PINB. Zajęto w tym rozstrzygnięciu jednoznaczne stanowisko, iż Zrzeszenie [...] w [...] jest posiadaczem samoistnym nieruchomości o czym świadczy fakt wykonywania obowiązków wynikających z ustawy prawo budowlane, jak prowadzenie książki obiektu czy przeprowadzanie kontroli okresowych. Ponieważ żadna ze stron nie wniosła od tej decyzji WINB odwołania, to stała się ona ostateczna. Potwierdzono również słuszność twierdzenia PINB co do zarzutu opartego o art. 33 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Grzywna w celu przymuszenia nie spełnia bowiem przesłanek kary w znaczeniu sankcji karnych administracyjnych przewidzianych wpowszechnie obowiązujących normach prawa administracyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy stwierdzi się istnienie uzasadnionych zarzutów natomiast w rozpatrywanym przypadku taka sytuacja nie ma miejsca. Skargę na postanowienie WINB z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...], w sprawie odrzucenia zarzutów, wniosło do WSA w Rzeszowie Zrzeszenie [...] w [...] W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze Zrzeszenie zarzuciło przeprowadzenie postępowania z naruszeniem art. 7 , art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie zbadanie szczegółowo okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona skarżąca podniosła, że organ nie odniósł się do własnych, sformułowanych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] wniosków, dotyczących przeanalizowania informacji, że zarządcą budynku jest M.O., który jest kuratorem masy spadkowej C.B.B. (właściciel nieruchomości), a także, że został ujawniony spadkobierca właściciela. Ponadto Organ nie odniósł się do zaleceń sformułowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 338/10, gdzie stwierdzono, że adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6 ustawy Prawo Budowlane może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Stwierdzenia te, jak i zalecenia zostały całkowicie zignorowane przez PINB dla Miasta [...] w ponownym postępowaniu pomimo, że w aktach sprawy zgromadzone są dokumenty potwierdzające te fakty. Zdaniem Zrzeszenia kwestie te mogą być celowo pomijane przez organy, ponieważ ich rzeczowe i dokładne zbadanie potwierdzi fakt, że decyzja PINB dla Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. została skierowana do niewłaściwego podmiotu, a tym samym prowadzone w stosunku do Zrzeszenie od 2007 r. postępowanie jest pozbawione podstaw. W dalszej kolejności Zrzeszenie zarzuciło pomijanie przez organy części zgromadzonych w toku postępowania dokumentów w celu uzasadnienia swego stanowiska, a to: pisma Zrzeszenie z dnia [...] lipca 2008 r. [...] zawiadamiającego PINB dla Miasta [...] o wykonaniu zaleceń, pisma z dnia [...] kwietnia 2009 r. L.Dz. [...] również skierowanego do w/w organu zawiadamiającego w pkt 5 oraz w pkt 7 o wykonaniu wszystkich zaleceń wynikających z decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] oraz pisma z dnia [...] lutego 2011 r. L.Dz. [...] informującego o wykonaniu obowiązków zawartych w w/w decyzji wysłanego na zapytanie organu z dnia [...] stycznia 2011 r. Zrzeszenie zaznaczyło, że obowiązek został przez nie wykonany w całości, zaś PINB dla Miasta [...] przez ponad 10 lat od daty wydania decyzji i zawiadomieniu o jej wykonaniu nie przeprowadził kontroli sprawdzającej. Uczynił to dopiero w dniu [...] września 2018 r., w momencie gdy przez długi upływ czasu na budynku wystąpiły inne usterki na skutek jego użytkowania przez nowych lokatorów. Przez wzgląd na powyższe zarzuty, Zrzeszenie podniosło niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w związku z naruszeniem art. 33 § 1 pkt 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W oparciu o tak przedstawione zarzuty skarżące Zrzeszenie wniosło o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji w całości, a w związku z wieloma błędami w prowadzonym od 2007 r. postępowaniu zakończonym decyzją [...] wydaną przez PINB dla Miasta [...] wniosło również o umorzenie tego postępowania w całości. Odpowiadając na powyższe zarzuty, Organ podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona w całości. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przeprowadzone przez Organ postępowanie odpowiada wymogom wynikającym z przepisów K.p.a., a dotyczącym ustalania prawdy materialnej – art. 7, 77 i 80 K.p.a. Zatem dokonane przez WINB ustalenia faktyczne mogą stanowić podstawę wyrokowania w niniejszej sprawie. Zaskarżone do WSA postanowienie WINB zostało oparte na przepisach ustawy z 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314, zwana dalej u.p.e.a.). Na mocy skontrolowanego przez Sąd postanowienia, organy egzekucyjne odrzuciły zarzuty w sprawie prowadzonej przeciwko Zrzeszeniu egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym, których obowiązek realizacji orzeczony w ostatecznej decyzji PINB oparty został o przepis art. 66 ust. 1 pr.bud. Zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji jest środkiem ochrony prawnej przysługującej wyłącznie zobowiązanemu w sytuacjach ściśle wskazanych przez ustawodawcę w treści art. 33 § 1 u.p.e.a. Skarżąca strona wniosła do prowadzonego postępowania zarzuty oparte na art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 6 u.p.e.a., twierdząc iż obowiązki wynikające z ostatecznej decyzji PINB zostały wykonane, wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego oraz zastosowano niedopuszczalny środek egzekucyjny. Stanowiące przedmiot kontroli Sądu postanowienie Organu egzekucyjnego, zostało wydane w toku postępowania mającego na celu wyegzekwowanie od Strony wykonania obowiązków orzeczonych mocą ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2008 r., o nr [...]. Na podstawie tej decyzji nałożono na Zrzeszenie szereg obowiązków o jakich mowa w art. 66 ust. 1 pr.bud. Niewykonanie w całości obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji PINB potwierdzają ustalenia kontrolne znajdujące odzwierciedlenie w treści protokołu PINB z dnia [...] września 2018 r. Kontrola w budynku mieszkalnym wielorodzinnym była poświęcona sprawdzeniu realizacji postanowień decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...]. Zły stan przewodów kominowych, braki w ich wyposażeniu, konieczność wykonania szeregu czynności w tym zakresie, poświadcza wspomniana w postanowieniu ekspertyza kominiarska z dnia 31 lipca 2018 r., sporządzona przez osobę o stosownych uprawnieniach. Zatem, niezależnie od twierdzeń skarżącego Zrzeszenia, Organ egzekucyjny przed przystąpieniem do przymusowego wyegzekwowania orzeczonych obowiązków sprawdził ich aktualność, potwierdzając brak pełnej realizacji nakazów z ostatecznej decyzji PINB z [...] kwietnia 2008 r., nr [...]. Oznaczać to musi, że prowadzona egzekucja jest zasadna i powinna być bezwzględnie kontynuowana, przede wszystkim ze względu na bezpieczeństwo osób zamieszkujących budynek przy ul. [...] 2 w [...].. Dlatego nie wystąpiły przesłanki do uznania przez Organ zasadności zarzutu opisanego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zasadniczego twierdzenia skargi, podnieść należy, iż skarżące Zrzeszenie nie kwestionuje, iż decyzja PINB z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], jest aktem ostatecznym i prawomocnym. Decyzja ta swe nakazy wyraźnie kieruje do Zrzeszenia [...] w [...], obligując ten podmiot do usunięcia nieprawidłowości w budynku mieszkalnym przy ul. [...] 2 w [...]. Wniesienie zarzutu opartego o przesłankę wymienioną w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. nie może zmierzać do ustalania osoby zobowiązanego, a sprowadzać powinno się do formalnej kontroli tożsamości osoby, wobec której prowadzi się egzekucję w celu stwierdzenia, czy w orzeczeniu nakładającym obowiązek wskazano tę samą osobę. Z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanego w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany. Innymi słowy, zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 października 2017 r., sygn. I SA/Ol 35417, LEX oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. I SA/Gd 1720/17, LEX). Nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku (tak P. Przybysz {w.:} Art. 33. W: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII. Wolters Kluwer, 2018. LEX). Zrzeszenie jako adresat decyzji nakazowej PINB jest więc podmiotem zobowiązanym do wykonania świadczeń niepieniężnych opisanych w pkt 1 – 12 w.w decyzji PINB. Strona odpowiada pojęciu zobowiązanego, o jakim mowa w art. 1a pkt 20 u.p.e.a. Podany przepis przez zobowiązanego rozumie osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Akta sprawy potwierdzają ustalenia Organów, iż postępowanie nadzwyczajne zmierzające do podważenia ustaleń dotyczących adresata decyzji nakazowej PINB z [...] kwietnia 2008 r., zostało zakończone mocą decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...]. W jej treści jednoznacznie wyjaśniono, że Zrzeszenie jako posiadacz samoistny budynku powinno być adresatem nakazów administracyjnych wynikających z art. 66 ust. 1 pr.bud. i skonkretyzowanych przez PINB. Z akt sprawy, jak również z twierdzeń strony skarżącej nie wynika, aby decyzja WINB została wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym kwestia adresata aktu podlegającego przymusowemu wykonaniu została przesądzona i co do zasady nie powinna być podważana kolejny raz w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Zrzeszenie potwierdza aktualność ustaleń Organów pisząc w skardze na postanowienie WINB dotyczące nałożenia grzywny w celu przymuszenia, że pełni rolę administratora zarządzając budynkiem, zbiera czynsze oraz opłaca rachunki, co powoduje, że zachowuje się jak zarządca nieruchomości. Ponadto z akt administracyjnych sprawy egzekucyjnej wynika, że Skarżąca dysponuje wiedzą o pracach budowlanych wykonanych w poszczególnych lokalach, jak również dokumentacją techniczną obiektu (Prezes Zrzeszenia M.O. przekazał dnia [...] sierpnia 2018 r. do PINB protokół dotyczący przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] 2 w [.....]). Toczące się, a więc nie zakończone postępowanie spadkowe, nie świadczy o tym, że Zrzeszenie [...] w [...] przestało zarządzać obiektem znajdującym się w złym stanie technicznym. Skoro jak twierdzi Strona skarżąca aktualnie administruje budynkiem, to logicznym jest że winna odpowiadać za realizację obowiązków do niej skierowanych mocą ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej. Wyjaśnienia podstaw skierowania postępowania egzekucyjnego do skarżącej strony wyrażone w uzasadnieniu postanowienia PINB i WINB zasługują na pełną akceptację i jako nie budzące wątpliwości nie wymagają ze strony WSA ich powtarzania. Skarżące Zrzeszenie nie wykazało w toku postępowań, aby orzeczone ostatecznie obowiązki z zakresu prawa budowlanego przeszły na jakikolwiek inny podmiot prawa. Zatem nie może być mowy o błędzie w skierowaniu do skarżącego Zrzeszenia skontrolowanych przez Sąd postanowień o odrzuceniu zarzutów. WINB jak również PINB odniosły się w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć do twierdzeń Strony o tym, że nie jest ona zarządcą obiektu, nawiązując do wydanych w sprawie rozstrzygnięć administracyjnych, wyroku WSA w Warszawie oraz aktualnego stanu zarządzania obiektem mieszkalnym wielorodzinnym. Wykazano, że czynności zarządu względem budynku wykonuje Zrzeszenie, przekonując tym samym do prowadzenia egzekucji wobec skarżącej strony. Dlatego nie dostrzeżono uchybień w zastosowaniu przez Organy przepisu art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 K.p.a. Także pozostałe zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Wyargumentowane przez WINB różnice pomiędzy przepisami o karach administracyjnych i środkach egzekucyjnych są oczywiste. Wyrażona w tym zakresie przez Organ odwoławczy argumentacja nie podlega dyskusji, przez co nie musi być powielana przez WSA. Zastosowany wobec skarżącego środek egzekucyjny jest oczywiście dopuszczalny, zaś podstawy do jego zastosowania wyraża art. 119 u.p.e.a. Wydane w sprawie postanowienie o nałożeniu grzywny jest prawidłowe i odpowiada treści art. 122 § 1 i 2 u.p.e.a. Obowiązki o charakterze niepieniężnym, a taki charakter mają nakazy wynikające z przedmiotowej decyzji PINB, nie podlegają przedawnieniu, stąd mogą być dochodzone w każdym czasie. Sprawa przeprowadzenia kontroli wykonania obowiązku po upływie 10 lat, nie może być badana w niniejszym postępowaniu. Sąd wyjaśnia, iż Zrzeszeniu jako podmiotowi zobowiązanemu przysługiwała skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, której podstawy wyraża art. 54 § 1 u.p.e.a. Zrzeszenie miało także możliwość skorzystania ze skargi sądowoadministracyjnej na bezczynność jak i przewlekłe prowadzenie postępowania egzekucyjnego – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. WSA kontrolując zaskarżone postanowienie WINB poza granicami skargi nie dostrzegł w postępowaniu Organów na tyle istotnych uchybień, które miałyby wpływ na ustalony wynik postępowania w postaci odrzucenia wniesionych zarzutów. Dlatego skontrolowane postanowienia o odrzuceniu zarzutów jako nienaruszające prawa powinny pozostać w obrocie prawnym, zaś sama egzekucja winna być przeprowadzona niezwłocznie w celu uniknięcia zagrożeń dla życia i zdrowia użytkowników obiektu. Z tych przyczyn należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.