II SA/Rz 187/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 24 października 2024 r. nr SKO.415/439/2024 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego – skargę oddala – II SA/Rz 187/25 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi J.S. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 24 października 2024 r. nr SKO.415/439/2024 dotyczące zawieszenia postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, 5 lipca 2024 r. do Prezydenta Miasta [...] wpłynął wniosek J.S. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budynek mieszkalny jednorodzinny" na części działki [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...]. Postanowieniem z 26 sierpnia 2024 r. nr AR-P.6730.833.2024.ES17 Prezydent orzekł o zawieszeniu postępowania administracyjnego w powyższej sprawie na czas do 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. nie dłuższy niż do dnia 5 stycznia 2026 r. Wskazał, że Rada Miasta [...] [...] września 2012 r. podjęła uchwałę nr [....] w sprawie sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [....] w [....]. Celem tego Planu jest określenie nowego przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania, w tym w zakresie rozbudowy systemów infrastruktury technicznej i transportowej. Z pisma Biura Rozwoju Miasta [...] z 20 sierpnia 2024 r. znak: BRMR.4274.345.2024MT24 wynika, że zgodnie z koncepcją tego Planu, część działki nr [...] zlokalizowana jest na terenie przeznaczonym pod drogi publiczne: drogę publiczną klasy zbiorczej, zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Ponieważ wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji pozostaje w sprzeczności z ustaleniami opracowywanego planu, zasadnym było zawieszenie postępowania administracyjnego w tej sprawie. W zażaleniu na postanowienie z 26 sierpnia 2024 r. J.S. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) poprzez zawieszenie postępowania na najdłuższy możliwy okres, w sposób pozbawiający ją możliwości wykorzystania nieruchomości zgodnie z jej oczekiwaniami i obowiązującymi przepisami, w sytuacji, w której opracowanie planu zostało zainicjowane 12 lat temu, co było okresem wystarczającym na jego uchwalenie, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niepozwalający na obiektywną weryfikację, czy zastosowanie instytucji zawieszenia postępowania jest działaniem uzasadnionym, czy też jest to działanie celowe polegające na możliwości wykorzystania odpowiedniej normy w celu zyskania czasu na pozorną poprawę wizerunku nadszarpniętego poprzez administracyjną indolencję polegającą na niemożności uchwalenia planu przez okres 12 lat, - art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130, dalej: u.p.z.p.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na zawieszeniu postępowania na maksymalny okres, mimo że przepis nie ma charakteru obligatoryjnego, zaś zastosowanie tej instytucji powinno być poprzedzone wykazaniem, że prace nad planem są na tyle zaawansowane, że pozwolą na jego uchwalenie w okresie zawieszenia, co w tym przypadku nie miało miejsca i z pewnością nie nastąpi, skoro nie udało się tego uczynić przez 12 lat. SKO wskazanym na wstępie postanowieniem z 24 października 2024 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 62 ust. 1 u.p.z.p. - utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wywiodło, że postanowienie Prezydenta zostało wydane w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Zawieszenie postępowania związane jest z perspektywą ustanowienia warunków ewentualnej zabudowy danego terenu w drodze uchwalenia m.p.z.p., co w efekcie wykluczy możliwość wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Nie ulega wątpliwości, że została podjęta uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niemniej organ ma prawo zawiesić postępowanie nawet w braku takiej uchwały, o ile ma tylko inne wizje co do zagospodarowania terenu niż przedstawione we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Na sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami zawartymi w projekcie miejscowego planu wskazało Biuro Rozwoju Miasta [...] w piśmie z 20 sierpnia 2024 r. Organ pierwszej instancji sprzeczność tę wyeksponował w uzasadnieniu wydanego postanowienia, wskazując, że działka objęta wnioskiem inwestora leży na terenie przewidzianym w projekcie planu na realizację publicznej drogi zbiorczej. Wg Kolegium, należy zwrócić także uwagę na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] lutego 2024 r. Nr [...] w sprawie uchylenia uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z jej uzasadnienia, przeprowadzona analiza stopnia realizacji uchwał o przystąpieniu do sporządzenia planów miejscowych wykazała, że część procedowanych projektów planów miejscowych jest nieaktualna. Uchyleniu wobec tego podlegały 34 uchwały w omawianym zakresie. Wśród uchylonych nie znalazła się uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] w sprawie sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr[....]. Okoliczność ta wskazuje na nietrafność zarzutów zażalenia. Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J.S. (działająca przez pełnomocnika – adwokata) zaskarżyła w całości postanowienie SKO z 24 października 2024 r., zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez powielenie i zaakceptowanie faktu dokonania przez organ I instancji błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów, w sposób podważający zaufanie strony do działania władzy publicznej oraz obrazujący wewnętrzną sprzeczność w zakresie wykładni i stosowania przepisów przez ten sam Urząd, albowiem skarżąca składając zażalenie na pięć postanowień Prezydenta w przedmiocie zawieszenia postępowań w przedmiocie wydania warunków zabudowy dla działek położonych w tym samym miejscu, do tej pory uzyskała trzy postanowienia Kolegium utrzymujące w mocy i jedno postanowienie uchylające, gdzie organ ten w tym samym stanie faktycznym i prawnym przychylił się do argumentów podniesionych w zażaleniu, z których wynikało, że organ I instancji niesłusznie zawiesił postępowanie powołując się na fakt prowadzenia prac na planem od ponad 12 lat przy braku wykazania kiedy należy spodziewać się jego uchwalenia oraz brak wykazania w jaki sposób inwestycja koliduje z wyobrażeniami planistów, a co za tym idzie, ten sam organ w tym samym stanie faktycznym i prawnym wydał wzajemnie sprzeczne rozstrzygnięcia i posłużył się całkowicie odmienną argumentacją, co podważa zaufanie skarżącej do prawidłowości działania organu oraz pozostaje w sprzeczności z linią orzeczniczą wynikającą z rozstrzygnięcia korzystnego dla skarżącej, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie oraz zaakceptowanie faktu, że organ I instancji sporządził uzasadnienie w sposób niepozwalający na obiektywną weryfikację, czy zastosowanie instytucji zawieszenia postępowania jest działaniem uzasadnionym, czy też jest to działanie celowe polegające na możliwości wykorzystania odpowiedniej normy w celu zyskania czasu na pozorną poprawę wizerunku nadszarpniętego poprzez administracyjną indolencję polegającą na niemożności uchwalenia planu przez okres 12 lat, 2. art. 62 ust. 2 u.p.z.p. poprzez powielenie i zaakceptowanie faktu dokonania przez organ I instancji błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania tego przepisu, polegające na niesłusznym zawieszeniu postępowania na maksymalny okres, mimo że przepis nie ma charakteru obligatoryjnego w tym zakresie, dopuszcza możliwość zawieszenia na krótszy okres, zaś zastosowanie tej instytucji powinno być poprzedzone wykazaniem, że prace nad planem są na tyle zaawansowane, że pozwolą na jego uchwalenie w okresie zawieszenia, co w tym przypadku nie miało miejsca i z pewnością nie nastąpi, skoro nie udało się tego uczynić przez 12 lat. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania - w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych, dopuszczenie dowodu z odpisu postanowienia Kolegium z 9 października 2024 r. nr SKO. 415/438/2024 z uzasadnieniem - celem dowiedzenia, że w tożsamym stanie faktycznym i prawnym Kolegium wydało dwa sprzeczne ze sobą postanowienia, przedstawiając wykluczającą się argumentację w sposób podważający zaufanie do tej instytucji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że jest właścicielką działek położonych w [...] przy ul. [...] obr. [...], oznaczonych m.in. nr [...], dla których wystąpiła o wydanie pięciu decyzji o warunkach zabudowy. Prezydent wydał pięć postanowień o zawieszeniu postępowania, wskazując, że obszar ten jest objęty uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania MPZP nr [...]. Skarżąca zarzuciła, że sama uchwała nie powinna przesądzać o konieczności zawieszenia postępowania, zważywszy że została podjęta w 2012 r. Planowanie wymaga czasu, jednakże nie może być tak, że zamierzenia co do danego terenu mogą być na tyle niedookreślone, że właściciel jest przez kilkanaście lat blokowany w zakresie możliwości odpowiedniego wykorzystania swoich nieruchomości. Okres 12 lat był wystarczający do przygotowania i uchwalenia planu, a skoro to nie nastąpiło, sytuacja taka może zwiastować, że przez najbliższe kilka lat plan nie będzie uchwalony. Jeżeli zaś w przyszłości ma dojść do jego uchwalenia, Prezydent zawieszając postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy powinien w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia określić na jakim etapie są prace oraz że zawieszenie postępowania na maksymalny możliwy okres jest niezbędne do tego, że w czasie zawieszenia dojdzie do podjęcia konkretnych decyzji w zakresie uchwalenia planu. Bez tego zawieszanie postępowania jest działaniem nieuzasadnionym i ograniczającym prawa skarżącej. Na skutek złożonych zażaleń na postanowienia zawieszające postępowania skarżąca otrzymała do tej pory cztery postanowienia Kolegium utrzymujące w mocy postanowienia Prezydenta oraz jedno uchylające z 9 października 2024 r. Postanowienie o uchyleniu zostało wydane jako pierwsze, a z jego treści wynika, że skarżąca miała rację, gdyż Kolegium wskazało, że Prezydent nie wywiązał się z obowiązku wykazania, że zawieszenie jest potrzebne ze względu na zaawansowane prace nad planem. SKO zarzuciło, że Prezydent nie wykazał w jaki sposób zamierzenie skarżącej koliduje z ewentualnymi planami oraz kiedy ma dojść do potencjalnego zakończenia prac i uchwalenia planu. Kolegium przychyliło się także do wniosków zawartych w treści zażalenia powołując przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych kładące nacisk na konieczność wykazania przez organ, że zawieszenie postępowania jest konieczne ze względu na fazę prac nad projektem oraz możliwym jego zakończeniem w czasie zawieszenia. Niedługo po wydaniu w/w postanowienia Kolegium wydało postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia, w którym przedstawiło argumentację całkowicie odmienną od tej zaprezentowanej w postanowieniu uchylającym. Dla skarżącej jest to sytuacja niepojęta i niepoważna, aby ten sam Urząd, w tym samym stanie faktycznym i prawnym, wydawał dwa sprzeczne ze sobą orzeczenia. Sprzeczność dotyczy nie tylko samego w sobie rozstrzygnięcia, co zaprezentowanej wykładni przepisów, gdzie te same regulacje są interpretowane w sposób wzajemnie wykluczający się. Argument organu, iż skarżąca powołała się na treść nieprawomocnego rozstrzygnięcia jest bez znaczenia i świadczy o błędnej wykładni przepisów zastosowanej przez organ w tym konkretnym przypadku. Powołane w treści zażalenia orzeczenie WSA w Gdańsku z 12 lutego 2024 r. II SA/Gd 896/23 oddaje istotę problemu i organ powinien brać je pod uwagę nawet pomimo braku jego uprawomocnienia się. W orzeczeniu tym Sąd wyjaśnił warunki jakie powinny zaistnieć, aby móc skutecznie stosować instytucję zawieszenia. W przypadku skarżącej warunki nie zaistniały, albowiem Prezydent nie uzasadnił swojej decyzji w sposób właściwy, zaś powoływanie się na uchwałę z 2012 r. jest działaniem jedynie potwierdzającymi zaniechania w zakresie sprawności procedury opracowywania planu. Dlatego też organ nie powinien pomijać tego stanowiska tylko ze względu na brak prawomocności orzeczenia. Brak konsekwencji oraz brak jednolitości stanowiska organu podważa zaufanie w kwestii oceny prawidłowości jego funkcjonowania. W tych okolicznościach zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie je poprzedzające powinny zostać uchylone w całości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie SKO z 24 października 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta z 26 sierpnia 2024 r. o zawieszeniu na czas do 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez skarżącą (nie dłuższy niż do 5 stycznia 2026 r.) postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działki nr [...], obr. [...] w [...] przy ul. [...]. Uznając zasadność zawieszenia postępowania orzekające w sprawie organy administracji wskazały, że wydanie pozytywnej decyzji na wnioskowane zamierzenie inwestycyjne może pozostawać w sprzeczności z ustaleniami opracowywanego dla tego terenu m.p.z.p., w projekcie którego część objętej wnioskiem działki zlokalizowana jest na terenie przeznaczonym pod drogi publiczne. Dokonana przez Sąd pod względem wskazanych wyżej kryteriów kontrola zaskarżonego postanowienia nie wykazała, by było ono dotknięte wadami uzasadniającymi jego eliminację z obrotu prawnego. Kwestię ewentualnej kolizji postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy z postępowaniem dotyczącym uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego reguluje art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z jego ust. 1, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo, 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2017 r. II OSK 2685/15 - LEX nr 2342053). Jeżeli zatem istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego, wskazane jest zawieszenie postępowania. Ustawodawca pozostawił kwestię zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. uznaniu organów. Granice tego uznania wyznacza wstępna ocena materiałów planistycznych (wyrok WSA w Rzeszowie z 25 marca 2025 r. II SA/Rz 111/25 - LEX nr 3889408). W aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się - wydane w następstwie zapytania skierowanego przez Prezydenta - pismo Biura Rozwoju Miasta [...] z 20 sierpnia 2024 r. nr BRMR.4274.342.2024.MT24, w którym – z powołaniem się na koncepcję m.p.z.p. nr [....] – wskazano, że pomiędzy ulicami [...] na osiedlu [...] w [...] część terenu działki nr [...] wskazana konturem EFHG na dołączonym do zapytania załączniku graficznym /mapa zasadnicza ze wskazaną przez inwestora propozycją lokalizacji inwestycji/ zlokalizowana jest na terenie przeznaczonym pod drogę publiczną klasy zbiorczej, zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. W tej sytuacji – wobec potencjalnej kolizji planowanej przez skarżącą inwestycji z zamierzeniami planistycznymi Miasta [...] - Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów administracji I i II instancji co do zasadności i celowości zawieszenia w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, iż ma świadomość sygnalizowanych rozbieżności w orzecznictwie Kolegium, które na skutek zażaleń skarżącej na pięć postanowień Prezydenta w przedmiocie zawieszenia postępowań w przedmiocie wydania warunków zabudowy dla działek położonych w tym samym miejscu wydało dotychczas trzy postanowienia utrzymujące w mocy i jedno - dołączone do skargi - uchylające z 9 października 2024 r. nr SKO.415/438/2024 (wg uzasadnienia tego ostatniego, skorzystanie przez organ z uprawnienia przewidzianego art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest warunkowane również koniecznością wykazania, że zamierzone przez inwestora przedsięwzięcie będzie sprzeczne z ustaleniami planu; w sprawie brak było dokumentów z których taka okoliczność by wynikała, a takim wg SKO nie jest pismo Biura Rozwoju Miasta [...] z 20 sierpnia 2024 r., skoro zawartego w nim stwierdzenia nie sposób poddać jakiejkolwiek weryfikacji i brak jest informacji o czynnościach dokonywanych w związku z przyjętym planem). Na rozbieżności w orzecznictwie Kolegium zwrócił także uwagę WSA w Rzeszowie w wyroku z 25 marca 2025 r. II SA/Rz 111/25, uchylającym jedno z postanowień SKO o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta o zawieszeniu postępowania; w ocenie Sądu, brak podania przez organ odwoławczy przyczyn innego rozstrzygnięcia sprawy w podobnej sytuacji faktycznej i takim samym stanie prawnym narusza zasadę zaufania do organów państwa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi celem wyjaśniania przyczyn takiego stanu rzeczy. Identyfikując się ze stanowiskiem wyrażonym w w/w wyroku, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził jednak w jej okolicznościach brak przesłanek do wydania analogicznego rozstrzygnięcia, dając jednocześnie prymat zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zestawienie treści w/w pisma Biura Rozwoju Miasta [...] z 20 sierpnia 2024 r. z wynikającą z załącznika graficznego do złożonego przez skarżącą wniosku o ustalenie warunków zabudowy lokalizacją planowanego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w sposób przekonujący uprawdopodabnia, że względem części objętego wnioskiem obszaru może zachodzić alternatywna potrzeba przeznaczenia go pod budowę drogi, do czego odnosi się uchwała RM [...] z [...] września 2012 r. nr [...] w sprawie sporządzenia m.p.z.p. [....]. Sądowi znane jest wyrażane w orzecznictwie sądowym stanowisko (na które powołuje się skarżąca), że przy korzystaniu przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta z uprawnień o jakich mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. należy mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, gdyż jeżeli - uwzględniając stan zaawansowania procedury planistycznej - istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu, to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W realiach sprawy stan zaawansowania prac planistycznych nie został wprost wykazany ani w piśmie Biura Rozwoju Miasta [...] z 20 sierpnia 2024 r. ani w postanowieniu organu I i II instancji, niemniej Sąd działając z urzędu zwraca uwagę na okoliczność wynikającą z uzasadnienia w/w wyroku WSA w Rzeszowie z 25 marca 2025 r. II SA/Rz 111/25. W jego części prawnej wskazano na uchwałę RM [...] a z [...] lutego 2024 r. Nr [...], którą - po dokonaniu oceny aktualności uchwał w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – uchylono 34 uchwały w tym przedmiocie, niemniej nie objęło to uchwały z [...] września 2012 r. nr [...]. Uzasadnia to stwierdzenie o jej aktualności i kontynuowaniu prac planistycznych, co przez pryzmat niewątpliwych trudności z dokładnym określeniem czasookresu ich trwania należy odnieść do uznaniowego charakteru kwestii zawieszenia postępowania i określenia długości okresu zawieszenia na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., co w rozpoznawanej sprawie nastąpiło w maksymalnym przewidzianym tym przepisem zakresie czasowym. O ile nie sposób nie przyznać racji skarżącej, że ponad 12-letni okres czasu od podjęcia uchwały z [...] września 2012 r. nr [....] jest na tyle długi, by określić go jako zdecydowanie wystarczający do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez potrzeby posiłkowania się rozwiązaniem przewidzianym w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., to obiektywnie należy jednak stwierdzić, że nie ma to znaczenia dla możliwości jego zastosowania i zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku w tym przedmiocie. Ubocznie można jednocześnie stwierdzić, że skarżąca mając świadomość przedłużającego się postępowania planistycznego już wcześniej także mogła wystąpić ze stosownym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, co w przypadku zastosowania przez organ rozwiązania wynikającego z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. i nieuchwalenia m.p.z.p. miałoby bezpośrednie przełożenie na możliwość wcześniejszego uzyskania przez nią wnioskowanej decyzji. Reasumując, Sąd podzielił stanowisko organu I i II instancji co do prawidłowości zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie, co tym samym w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nakazywało uznać zarzuty skargi za bezzasadne. Nie dostrzegając jednocześnie uchybień przemawiających za wyeliminowaniem z urzędu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji z obrotu prawnego, Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 P.p.s.a.