II SA/Rz 189/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./ Sędzia WSA Kazimierz Włoch Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant ref. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. ze skargi M.P na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Przedmiotem skargi M.P. (dalej: Skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] M.P. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD) z [...] listopada 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o nałożeniu na M. P. kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu [...] września 2017 r. w miejscowości P. na drodze krajowej nr[...] funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz przyczepy marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez Skarżącego, którym przewożona była folię przeznaczona do tworzyw sztucznych. Z uwagi na stwierdzone naruszenia polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące oraz wykonywanie przewozu na potrzeby własne zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony bez wymaganego zaświadczenia, organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2017 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, Skarżący wniósł o zastosowanie wobec niego innego środka dyscyplinującego, ponieważ nie miał on świadomości, że dotyczą go przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz przepisy w zakresie instalacji i obowiązku użytkowania urządzeń rejestrujących. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącego, organ II instancji decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia i ich ocenę dokonaną przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli drogowej, dowodu rejestracyjnego wynika, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz drogowy zespołem pojazdów bez zamontowanego urządzenia rejestrującego oraz wykonywała przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W odniesieniu do pierwszego naruszenia lp. 1.3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm, dalej: u.t.d.) organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 1- 3 u.t.d. – przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Dodał, że przepis art. 33 ust. 2 u.t.d. zawiera wyliczenie podmiotów, których nie dotyczy obowiązek uzyskania zaświadczenia. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 1.3 załącznika do u.t.d. sankcjonujący naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia karą pieniężną w wysokości 8 000 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazano, że kierowca – Skarżący, w dniu [...] września 2017 r. wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na własne potrzeby. Organ wskazał nadto, że w toku postępowania przed organem I instancji ustalono, że odwołujący się nie posiadał licencji na wykonywanie przewozu krajowego lub międzynarodowego transportu drogowego. W związku z powyższym organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji do zasadności wymierzenia Skarżącemu przedsiębiorcy kary w wysokości 8 000 zł. W odniesieniu natomiast do naruszenia lp. 6.1.1 załącznika do u.t.d., organ odwoławczy przytoczył treść art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h u.t.d. oraz art. 3 oraz 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm., dalej: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014) oraz wyjaśnił, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonująca powyższe naruszenie karą pieniężną w wysokości 3 000 zł. GITD uzasadniał, że Skarżący w dniu kontroli poruszał się kontrolowanym zespołem pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, przewożąc folię przeznaczoną do tworzyw sztucznych, bez zamontowanego urządzenia rejestrującego. W ocenie organu odwoławczego słusznie nałożono na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 000 zł. GITD nie stwierdził okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 92b i art. 93b u.t.d. W ocenie organu odwoławczego nie przedstawił on również żadnych dowodów mogących zarówno obalić ustalenia organu I instancji, jak i uzasadniać zastosowanie art. 92c u.t.d. Wyjaśnił organ, że treść art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do tej ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia i organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z tym regulacja wynikająca z art. 189d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1257, dalej: k.p.a. ) na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie jak też nie znajdzie również art. 189e k.p.a. oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.. Podkreślił, że reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.. Organ odwoławczy skonstatował, że ustalony stan faktyczny w niniejszej sprawie wskazuje, że strona w chwili kontroli wykonywała przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Kierowany przez Skarżącego zespół pojazdów przekraczał masę całkowitą pow. 3,5 tony, a zatem podlegał on reżimowi ustawy o transporcie drogowym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) na decyzję GITD z dnia [...] listopada 2017 r., Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości. Skarżący uzasadniał, że wydana decyzja jest dla niego krzywdząca. Wyjaśnił, że od 2004 r. prowadził działalność gospodarczą. W tym czasie wykonywał zlecenia dla gmin oraz spółdzielni mieszkaniowych, w zakresie odbioru i transportu odpadów, natomiast w związku z kryzysem gospodarczym w latach 2008-2009 ograniczył swoją działalność ze względu na trudności w zbywaniu odpadów. Wskazał również, że występując w 2014 r. do Starosty [...] o zezwolenie na kontynuację przedmiotowej działalności, nie miał świadomości o konieczności zainstalowania w pojeździe tachografu. W ocenie Skarżącego organy w przedmiotowej sprawie pominęły możliwość zastosowania ulg wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego, tj. brak karalności, znikoma szkodliwość czynu, działanie w dobrej wierze tzn. w oparciu o posiadane zezwolenie. Dodał, że organ w sprawie nieprawidłowo uznał, że w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. o możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenie pouczenia. Skarżący podniósł, że co prawda przepisy ustawy o transporcie drogowym nie zawierają regulacji dotyczących odstąpienia od nałożenia kar, natomiast nie oznacza to, że nie mogą zostać zastosowane w tym zakresie przepisy k.p.a. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Wychodząc z tak zakreślonych granic kontroli sądowej stwierdzić przychodzi, że skarga jest niezasadna, bowiem organ administracji wydając skarżoną decyzję nie naruszył prawa. Przedmiotem sporu jest to czy przez wzgląd na rodzaj prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej w ramach której odbywał się kwestionowany przewóz rzeczy, a mianowicie w zakresie zbierania odpadów w rozumieniu ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21 ze zm, dalej: ustawa z 2012 r. o odpadach) miał on obowiązek zgłoszenia prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej i w konsekwencji posiadania stosownego zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust 1 u.d.t., co determinuje legalność działania organów Inspekcji kwestionujących nie dochowanie sankcjonowanych warunków przewozu drogowego. W szerszym aspekcie należy odpowiedzieć na pytanie, czy do podmiot prowadzący działalność w oparciu o zezwolenie właściwego organu (tu: starosty) na podstawie art. 41 ust 1 ustawy o odpadach na zbieranie odpadów, ma obowiązek stosować się do zasad i warunków wykonywania przewozów drogowych określonych w ustawie o transporcie drogowym. Dalszą kwestia podlegającą rozstrzygnięciu jest to czy organy Inspekcji w okolicznościach niniejszej sprawy miały podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary za stwierdzone naruszenia bądź ewentualnie jej miarkowania w niższej wysokości, ze względu na rodzaj naruszenia, charakter prowadzonej działalności i konsekwencji dla podstaw tej działalności. Zważyć na wstępie należy, że w ustawie o odpadach nie zdefiniowano w art. 3 ustawy o odpadach pojęcia transportu, co oznacza, że jest to czynność do której stosuje się przepisy regulujące określony rodzaj przewozów, w tym wypadku drogowego, a więc ustawy o transporcie drogowym. Rzeczona ustawa w art. 3 nie zawiera tego rodzaju wyłączeń przedmiotowych, a więc ze względu na transport odpadów, a co więcej w ust 2 pkt 2 przywołanego artykułu stanowi, że do przewozów drogowych wykonywanych m.in. w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Powyższe, a także okoliczność, że załącznik nr 3 do u.d.t. zawiera w punkcie 4 katalog naruszeń przepisów o przewozie odpadów, nakazuje przyjąć, że także przewóz w ramach zezwolenia na odbiór odpadów podlega warunkom określonym w ustawie o transporcie drogowym. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust 4 u.d.t. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Bezsporne jest, że podczas kontroli w dniu [...] września 2017 r. Skarżący wykonywał przewóz drogowy spełniający przytoczoną definicję przewozu na własne potrzeby, gdyż kierował na trasie [...] -[...] zespołem pojazdów składającym się z pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz przyczepy marki [...] o nr rej. [...] o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony to jest ponad 4,2 tony (3490 kg + 750 kg), przewożąc folię z tzw. odzysku przeznaczoną do produkcji tworzyw sztucznych. W w/w okresie, co jest bezsporne, Skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego lub międzynarodowego transportu drogowego. Przypomnieć należy, że przepisów komentowanej ustawy zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 2 nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, który to przypadek siłą rzeczy Skarżącego nie dotyczy. W związku z tym słusznie organy uznały, że w przypadku kontrolowanego przewozu rzeczy wykonywanego przez Skarżącego winien on dysponować zaświadczeniem potwierdzającym zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej o którym mowa w art. 33 ust 1 u.d.t.. Skarżący nie mógł zasłaniać się wyłączeniem w jego przypadku obowiązku uzyskania tego zaświadczenia na podstawie art. 33 ust 2 u.d.t., gdyż posiadane przez niego zezwolenie na zbieranie odpadów z dnia [...] sierpnia 2014 r. udzielone przez Starostę [...] nie stanowi o uprawnieniu do wykonywania transportu drogowego. Dołączona do skargi decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2004 r., której moc obowiązywania już wygasła, wydana była natomiast na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. (Dz.U. z 2001., nr 62, poz. 628) i bynajmniej nie dawała asumptu do twierdzenia, że Skarżący, w trakcie przedmiotowej kontroli, posiadał uprawnienie do wykonywania transportu drogowego eliminujące obowiązek zgłoszenia prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.d.t. (w brzmieniu obowiązującym w czasie kontroli), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Brak stosownego zaświadczenia spenalizowany został w treści Ip. 1.3 załącznika nr do u.d.t., zgodnie z którą, wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8 000 złotych. Kara za powyższe naruszenie została więc prawidłowo wyliczona przez organy. Nie jest kwestionowane także to, że w dniu zatrzymania do kontroli przez inspektorów, pojazd kierowany przez Skarżącego nie był wyposażony w tachograf – urządzenie rejestrujące aktywność kierowcy, do którego zainstalowania zobowiązuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Naruszenie tego obowiązku, to jest wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, także objęte dyspozycją art. 92a ust. 1 u.d.t., na podstawie pozycji lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.d.t., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3 000 złotych. Także i w tym wypadku kara została naliczona prawidłowo. W ocenie Sądu organy Inspekcji miały więc wszelkie podstawy do stwierdzenia w przypadku Skarżącego obydwu omówionych naruszeń w ramach wykonywanego w dniu [...] września 2017 r. przewozu drogowego, co wiązało się z koniecznością po ich stronie wymiaru odpowiadających im sztywnych kar pieniężnych zgodnie z taryfikatorem, których suma zgodnie z art. 92a ust. 2 u.d.t. (w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli) nie mogła przekroczyć 10 000 złotych, co też organy uwzględniły. Trzeba mieć na względzie, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają, jak chciałby tego Skarżący, charakteru uznaniowego. Nakładane są w sztywnej wysokości określonej w załączniku nr 3 do u.d.t.. Ustawodawca nie przewidział również możliwości miarkowania wysokości tych kar np. w zależności od sytuacji majątkowej, rodzaju przewinienia czy dotychczasowej nienagannej działalności strony. Jedynym odstępstwem od tej zasady jest art. 92c u.d.t., który stanowi, że nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza w trzech ściśle określonych sytuacjach. Żaden z tych przypadków w odniesieniu do Skarżącego nie zachodził. Skarżący starał się ekskulpować powołując się na fakt, że przez jakiś czas nie prowadził działalności z przyczyn obiektywnych, a wcześniej zasady jej prowadzenia były odmienne i nie był świadomy, że obowiązki przewozu drogowego wynikające z u.d.t. będą miały zastosowanie w stosunku do jego osoby. Podkreślić wszak należy, że nieznajomość obowiązujących przepisów nie stanowi przesłanki określonej w art. 92c u.d.t.. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.d.t. postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W niniejszej sprawie należałoby rozpatrzeć ewentualnie wystąpienie przesłanki z pkt 1. Jednak organy słusznie nie dopatrzyły się do tego żadnych podstaw, ani też Skarga nie formułuje relewantnych treści. W powołanym przepisie chodzi bowiem o takie zdarzenia lub okoliczności, które nie są typowe i których przy dołożeniu należytej staranności przy organizacji pracy przedsiębiorstwa nie sposób przewidzieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w taką okolicznością egzoneracyjną jest przede wszystkim siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, mimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność egzoneracyjną uznawana jest również wyłączna wina osoby trzeciej, za której działania osoba naruszająca prawo nie ponosi odpowiedzialności. Natomiast brak znajomości przepisów prawa nie może być zestawiany z przytoczonymi, uznanymi okolicznościami egzoneracyjnymi, gdyż sumienny i rzetelny przedsiębiorca, stanowiący wzorzec oceny, jako profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego, nie może zasłaniać się brakiem znajomości powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Elementarnym obowiązkiem Skarżącego jako przedsiębiorcy było takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby nie doszło do naruszeń prawa. Wbrew stanowisku skargi, w rozpatrywanej sprawie nie mógł mieć zastosowanie art. 189f K.p.a. z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a., która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych dotyczących m.in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa K.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Jak z dotychczasowych rozważań wynika, ustawa o transporcie drogowym zawiera kompletną regulację w zakresie wysokości kary i przesłanek odstąpienia od jej nałożenia. Przez wzgląd na to wyłączone jest zastosowanie Działu IV a k.p.a. W związku z tym podnoszona w skardze znikoma waga naruszenia, nieadekwatność wysokości kary w sensie jej surowości do skali uzyskiwanych dochodów z działalności, czy też wpływ uiszczenia kary na dalszą możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego nie mogły uzasadniać uwzględnienia zarzutów skargi. Możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na gruncie przedmiotowej sprawy przewidywał wyłączne art. 92c ust. 1 u.d.t., którego przesłanki w stosunku do Skarżącego nie zaistniały. Na marginesie należy dodać, że okoliczności na które powołuje się bezskutecznie Skarżący w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej mogą zyskać na znaczeniu w odrębnym postępowaniu, to jest w ramach ubiegania się o zastosowanie ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189 k K.p.a.. Odnosząc się wprost do oczekiwań autora skargi do Sądu, wskazać należy, że Sąd nie rozstrzyga sprawy indywidualnej, nie posiada do tego odpowiednich instrumentów prawnych, lecz jego kompetencja sprowadza się do kontroli czy wydając skarżony akt organy administracji nie naruszyły prawa. W kontrolowanej sprawie sygnalizowanych w skardze naruszeń ani też innych podlegających stwierdzeniu z urzędu Sąd się jednak nie dopatrzył w związku z czym skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, Sąd , na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.