II SA/Rz 19/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. B. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącego adw. B. K. kwotę 265,68 zł. (dwieście sześćdziesiąt pięć złotych 68/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na które składa się należna tytułem wynagrodzenia opłata w wysokości 216 zł. i naliczone od niej 23 % podatku od towarów i usług, tj. 49,68 zł. II SA/Rz 19/11 U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], zaś postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. – po rozpoznaniu złożonego przez niego wniosku – przyznał mu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, wyznaczonego następnie przez Okręgową Radę Adwokacką w R. W dniu 2 czerwca 2011 r. została złożona w siedzibie Sądu przez wyznaczonego dla skarżącego adw. B. K. opinia prawna o braku podstaw do złożenia od w/w wyroku skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W w/w opinii zawarty został także wniosek pełnomocnika o zasądzenie na jego rzecz kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej, nieopłaconych w całości jak i w części. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), które w § 19 (rozdział 6) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do jej wniesienia jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia). Uwzględniając charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika i jego substytuta (aplikanta adwokackiego) związany z zapoznaniem się z aktami sprawy oraz sporządzeniem w/w opinii zawierającej wnikliwą i rzeczową analizę okoliczności przemawiających za wyborem takiego rodzaju pomocy prawnej dla skarżącego, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 216 zł., tj. 120 % stawki minimalnej, podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 49,68 zł. Bez wpływu na przyznanie wynagrodzenia pozostaje wniosek wyznaczonego adwokata o przywrócenie terminu do sporządzenia i wniesienia opinii prawnej o braku postaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał też żadnych poniesionych przez siebie, a związanych ze sporządzeniem opinii wydatków. Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.