II SA/Rz 190/10

8.10.2010 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 8.10.2010 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, J. S. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi wyżej wymienionego, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...].01.2010 r., nr [...], wydane w przedmiocie przekazania odwołania według właściwości, -postanawia- 1) umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, 2) ustanowić na rzecz skarżącego adwokata. Skarżący J. S. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 190/10 złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA), żądanie zwolnienia od kosztów sądowych w całości oraz o ustanowienie adwokata. Sprawa o sygn. akt II SA/Rz 190/10 dotyczy skargi wyżej wymienionego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w przedmiocie przekazania podania według właściwości. Postępowanie przed WSA zostało zakończone na mocy postanowienia o odrzuceniu skargi J. S. z 21.04.2010 r., sygn. II SA/Rz 190/10. Na podstawie prawomocnego już postanowienia referendarza sądowego z 2.06.2010 r., sygn. II SA/Rz 190/10, J. S. uzyskał prawo pomocy w zakresie częściowym polegającym na zwolnieniu od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. We wniosku z 29.09.2010 r., wyżej wymieniony ponowił żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika w osobie wykonującej zawód adwokata. Stwierdzono, co następuje : Wszczęte z wniosku skarżącego postępowanie o zwolnienie od kosztów sądowych powinno ulec umorzeniu, albowiem wnioskodawca korzysta już z tego przywileju na mocy prawomocnego postanowienia referendarza sądowego. Wobec braku przedmiotu zgłoszonego żądania w postaci kosztów sądowych, w tym cząstkowym zakresie postępowanie o przyznanie prawa pomocy jest bezprzedmiotowe. W takich okolicznościach procesowych, przepisy ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), nakazują rozpoznającemu wniosek umorzenie postępowania. Regulacje, o których tu mowa zostały zawarte w art. 258 § 1 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Konieczność umorzenia postępowania w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych nie oznacza pełnej bezprzedmiotowości żądania J. S. Strona skarżąca ubiega się o przyznanie praw pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wobec tego, że wymieniony korzysta już z prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od opłat i wydatków sądowych, przedstawione we wniosku PPF okoliczności majątkowe i dochodowe J. S. zostaną odniesione do treści normy art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy tego przepisu przyznanie prawa pomocy nastąpić w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W toku postępowania rozpoznawczego ustalono na podstawie treści złożonych wniosków o prawo pomocy następujące okoliczności życia J. S.: strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący utrzymuje się z renty w wysokości 1050 zł; nie posiada pojazdów mechanicznych, telefonów komórkowych oraz rachunków bankowych. Potrzeby mieszkaniowe strona zaspokaja dzięki mieszkaniu o pow. 75 m². Dysponuje także nieruchomością rolną o pow. 1,3 ha bez drogi dojazdowej. Wnioskodawca złożył do wniosku PPF oświadczenie, iż cierpi na choroby wymagające leczenia. Wymieniona wyżej Strona wykazała w wymaganym stopniu przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Aktualnie kontynuowanie postępowania sądowego zależy od wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA z 21.04.2010 r., o sygn. II SA/Rz 190/10. Podołanie finansowym wymogom skargi kasacyjnej wiąże się z wynagrodzeniem pobieranym przez fachowego pełnomocnika z tytułu sporządzenia środka zaskarżenia. Utrzymanie o charakterze koniecznym skarżącego byłoby zagrożone, jeżeli z skromnej renty musiałby wygospodarować kwoty potrzebne na pokrycie oznaczonych wyżej ciężarów postępowania. Wysokość dochodów skarżącego nie przekracza kwoty minimalnego wynagrodzenia. J. S. wymaga kosztownych zabiegów leczniczych (np. zakupu leków), o czym świadczy dokładny opis dolegliwości zdrowotnych zawarty w pkt 11 wniosku PPF z 31 maja 2010 r. Strona skarżąca decydując się na wynajęcie adwokata, nie byłaby w stanie kontynuować niezbędnego leczenia. Wnioskujący nie może zaoszczędzić na wydatkach zaliczanych do zbędnych. Należy przypomnieć, iż J. S. nie dysponuje pojazdami mechanicznymi oraz telefonami komórkowymi. Jest zadłużony na kwotę 3’500 zł. Jego dom ze względu na zbliżającą się porę zimową wymaga remontu dachu. Ustalone okoliczności zobowiązują rozpoznającego wniosek do przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W świetle przedstawionych argumentów zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wnioskodawca nie posiada wystarczającego majątku do pokrycia wynagrodzenia adwokackiego. Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o przepisy art. 161 § 1 pkt 3, art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 p.p.s.a.