II SA/Rz 1929/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Spółdzielni "A" z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 12 września 2023 r. nr SKO.401.ZP.1660.164.2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [....] z dnia 20 czerwca 2023 r. nr GP.6730.55.2021; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu na rzecz strony skarżącej Spółdzielni "A" z siedzibą w D. kwotę 980 zł /słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 12 września 2023 r. nr SKO.401.ZP.1660.164.2023, wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z 22 listopada 2021 r. Z Sp. z o.o. z/s w [...] zwróciła się do Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku handlowo – usługowego, zlokalizowanego na działce nr [...]. Decyzją z [...] czerwca 2023 r. nr [...] Wójt ustalił na rzecz Z Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku handlowo – usługowego, zlokalizowanego na działce nr [...], poprzez dobudowę dodatkowych pomieszczeń usługowych o funkcji handlowej. Organ I instancji podał, że wniosek inwestora był kompletny i spełniał wymogi określone ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.". Teren objęty wnioskiem nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pozwoliła ustalić, że planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 6 u.p.z.p., niezbędne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Mając na uwadze powyższe, obowiązkiem organu było uwzględnienie wniosku inwestora. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółdzielnia"), zarzucając nie określenia na czym polegać ma planowana inwestycja oraz wadliwe ustalenie parametrów nowej zabudowy. Zdaniem Spółdzielni, niektóre parametry ustalono zbyt ogólnikowo, co uniemożliwia określenie rzeczywistych parametrów planowanej nowej zabudowy. Decyzją z 12 września 2023 r. nr SKO.401.ZP.1660.164.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu utrzymało w mocy decyzję Wójta. W ocenie organu odwoławczego, Wójt w sposób nie budzący wątpliwości wykazał, że w realiach opisywanej sprawy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., warunkujące ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Prawidłowo również ustalono poszczególne wskaźniki charakteryzujące planowaną inwestycję, a jako podstawę ustaleń przyjęto wyniki analizy funkcji i cech zabudowy. Kolegium podniosło, że organ I instancji prawidłowo ustalił front działki – wschodnią granicę terenu, przylegającą do drogi gminnej na działce nr [...]. Szerokość frontu działki wynosi 62 m, wobec czego granice obszaru analizowanego określone na 186 m od terenu objętego wnioskiem, zostały wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) – dalej: "rozporządzenie". W ramach analizy organ I instancji porównał zabudowę o podobnych funkcjach, wskazując parametry średnie, a w części tekstowej analizy zawarł dane pozwalające ustalić, czy spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa. Zdaniem organu odwoławczego, decyzją organu I instancji określa rodzaj planowanej inwestycji, bowiem rozbudowany obiekt pełni funkcję usługową i wykorzystywany jest jako handlowy, a dodatkowa część będzie pełnić funkcję handlową. Rozbudowywany budynek wyposażony jest w sieć wodociągową, kanalizacja i sanitarnej, elektroenergetyczną i gazową, wobec czego spełniony został warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. W ocenie Kolegium określenie szerokości elewacji frontowej na 21 m +/- 5% został prawidłowo wyznaczone na podstawie § 6 ust.2 rozporządzenia. Średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wyniosła 34 m, niemniej taka wartość jest nieuzasadniona z uwagi na warunki zagospodarowania działki inwestora. Tym bardziej, że istniejąca szerokość elewacji frontowej budynku od strony drogi gminnej wynosi 21 m. Podobnie określenie wskaźnika intensywności zabudowy na 0,34 – 0,38 w sytuacji, gdy wartość średnia w obszarze analizowanym wynosi 0,36, nie zaburzy zdaniem organu odwoławczego istniejącego ładu przestrzennego. Odnośnie zaś wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej Kolegium podało, że parametr ten – z uwagi na charakter inwestycji – został wyznaczony do wysokości, jaką aktualnie ma istniejący budynek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Spółdzielnia [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Spółdzielnia zarzuciła naruszenie: 1. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) u.p.z.p. poprzez niewyjaśnienie przez inwestora na czym ma polegać planowana inwestycja w zakresie wykonywanych usług, podczas gdy charakterystyka inwestycji we wniosku powinna polegać m.in. na określeniu planowanego sposobu zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, a określenie rodzaju inwestycji powinno być na tyle szczegółowe, by pozwalało na ocenę możliwości jej wpływu na nieruchomości sąsiednie; 2. art. 53 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 4 rozporządzenia poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, tj. brak konkretnych wielkości parametrów przyjętych dla wyznaczenia obszaru analizowanego, co skutkowało nieprawidłowym przeprowadzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., podczas gdy dla wyznaczenia obszaru analizowanego zasadnym jest wyznaczenie przez organ konkretnych wielkości parametrów, a każde odstępstwo od wskazania konkretnego parametru musi być przez organ wyjaśnione; 3. art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 4 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niezawarcie w części tekstowej analizy danych pozwalających ustalić czy spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników architektonicznych obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a nadto część graficzna analizy nie pozwala zweryfikować danych zawartych w części tekstowej i nie uzasadnia sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego; 4. art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt. 13 u.p.z.p. w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.) – dalej: "u.g.n.", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, iż powierzchnia, sposób planowanej zabudowy, a także istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, w sytuacji gdy inwestor nie przedstawił dokumentów na okoliczność, iż istniejące uzbrojenie dla dotychczasowej działalności będzie również wystarczające dla budynku po jego rozbudowie; 5. § 6 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na określeniu przez organ w zaskarżonej decyzji wartości szerokości elewacji frontowej budynku od strony drogi gminnej poprzez wskazanie wartości "21,0 +/-5% m" podczas gdy prawidłowe zastosowanie wskazanego przepisu winno prowadzić do precyzyjnego określenia przez organ parametrów technicznych planowanej inwestycji; 6. art. 107 § 3 w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku precyzyjnego wyjaśnienia przez organ podstawy faktycznej ustalonych przez organ parametrów technicznych planowanej inwestycji takich jak: powierzchnia zabudowy, wysokość okapu, szerokość elewacji frontowej; 7. § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe, polegające na przyjmowaniu "wysokości okapu" jako odnośnika parametrów i wskaźników ustalanych decyzją o warunkach zabudowy, podczas gdy pojęcie "okap" nie jest używane przez ustawodawcę w przepisach prawa i nie może być odnośnikiem parametrów i wskaźników ustalanych decyzją o warunkach zabudowy; 8. § 7 ust. 1 - 4 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na sprzecznym z ustawą ustaleniu wskaźnika rozbudowy w odniesieniu do wysokości okapu i wskazaniu "wysokości do okapu w granicach od 3,04 m do 4,56 m" w sytuacji gdy z analizy wynika, że "rozbudowę należy kontynuować w nawiązaniu do istniejącej, gdzie wysokość do okapu jest ok. 4.6 m.". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga okazała się zasadna, gdyż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. Postępowanie niniejsze zostało wszczęte na wniosek Z Sp. z o.o. w [...] z 5 listopada 2021r. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy rozbudowy istniejącego budynku usługowego o funkcji handlowej, polegającego na dobudowie dodatkowych pomieszczeń usługowych o funkcji handlowej na działce nr [...]. W ogólnej charakterystyce inwestycji w pkt 1 inwestor podał, że ma to być obiekt o funkcji handlowej, powierzchni zabudowy 200-250 m2 , 1 kondygnacja, szerokość elewacji frontowej wschodniej bez zmian do 9m, kształt dachu dwuspadowy, kalenica bez zmian, kąt nachylenia dachu od 10o – 20o, konstrukcja murowana dach stalowy. Sądowi znane jest z urzędu, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 maja 2021r. sygn. akt II SA/Rz 174/21 uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z 16 listopada 2020r. nr SKO.401.ZP.2004.238.2020 i decyzję Wójta Gminy [...] z [...] października 2020r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku handlowo usługowego, zlokalizowanego na działce nr [...] wydaną na wniosek z 20 sierpnia 2020r. dla Z Sp. z o.o. w [...]. Wyżej podany wyrok nie jest wyrokiem prawomocnym, a to oznacza, że sprawa nadal może być przedmiotem procedowania. Z akt administracyjnych sprawy, treści uzasadnienia, ani udzielonej odpowiedzi na skargę nie wynika, czy sprawa z wniosku z 20 sierpnia 2020r. została ostatecznie rozstrzygnięta i w jaki sposób. Organy orzekające w sprawie nie dokonały też oceny, czy nie zachodzi tożsamość sprawy, co wyklucza prowadzenie dwóch postępowań w tej samej sprawie administracyjnej. O tożsamości sprawy można mówić wówczas, gdy zachodzi tożsamość elementów ją wyznaczających. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną lub będącą w toku oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Taki układ procesowy zachodzi wówczas, gdy występuje tożsamość: 1) stron; 2) przedmiotu i stanu prawnego; 3) stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z 20.09.2022r., III OSK 2734/21 – dostępny w cbosa.). Wyjaśnienie tego zagadnienia ma zasadnicze znaczenie dla dalszego procedowania sprawy z wniosku z 22 listopada 2021r. Niezależnie od powyższego zaskarżona decyzja i utrzymaną nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego i procesowego, co wymaga powtórzenia postępowania po raz kolejny. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Kolegium uchylało decyzje organu I instancji decyzjami z 8 kwietnia 2022r. nr SKO 401.ZP.411.36.2022, decyzją z 12 października 2022r. nr SKO.401.ZP.2135.298.2022 decyzją z 6 kwietnia 2023r. nr SKO 401.ZP.815.74.2023 i przekazywało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podstawą materialnoprawną w mniejszej sprawie, wyznaczającą zakres ustaleń organów, jest art. 59 i nast. u.p.z.p. Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5 u.p.z.p. (posiadającej uprawnienia urbanisty na terytorium RP), albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Natomiast warunki dopuszczające wydanie decyzji wskazano w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wskazując, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu stosownie do art. 61 ust. 5a u.p.z.p. właściwy organ wyznacza wokół terenu, na którym mam być realizowane zamierzenie inwestycyjne, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Sąd stwierdza, że załącznik graficzny nr 2 do analizy nie spełnia wymagań określonych przepisami prawa materialnego. Na kopii mapy zasadniczej znajduje się zaznaczony czarną przerywaną linią okrąg, który ze względu na brak legendy wydaje się, że wyznacza granice obszaru analizowanego. Na mapie stanowiącej ww. załącznik nie zaznaczono głównego wjazdu na działkę, ani nie wrysowano położenia planowanej rozbudowy. Zamiar inwestycyjny inwestor wskazał w "Koncepcji rozbudowy budynku handlowego" (karta akt admin nr 5), dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor podał, że zjazd główny na nieruchomość odbywa się zarówno od ul. [...] oraz od ul. [...]. W tabeli na str. 7 analizy zawarto informację, że linia zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej bez zmian min. 8 m. Linia zabudowy odnosi się zapewne do nieruchomości od strony ul. [...]. W tekście analizy funkcji oraz cech zabudowy podano w pkt 1.3 (str. 9), że nieruchomość ma dwa zjazdy i każdy połączony jest z drogą publiczną. Specyficzne położenie nieruchomości między dwoma drogami publicznymi połączonych zjazdami wymaga wyznaczenia linii zabudowy z dwóch stron nieruchomości celem zachowania ładu przestrzennego, ale również bezpieczeństwa komunikacyjnego. Z tego też względu wskazać należy zasięg pasa drogowego zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 320). Zgodnie z tym przepisem pas drogowy to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Ustalona linia zabudowy opisana w analizie nie została przeniesiona do części graficznej analizy. Zasadniczo linia zabudowy ustalana jest od frontu działki, a więc na tej części, która przylega do drogi, z której jest główny wjazd lub wejście na działkę. Ustalenie linii zabudowy po pierwsze, służy zachowaniu odpowiedniego odstępu od drogi publicznej celem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, po wtóre, ma za zadanie zapewnienie walorów ładu przestrzennego. Wyznaczenie linii nowej zabudowy nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii, oznacza bowiem wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora, znajdującą się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie. Linia zabudowy nie jest jedyną linią, wzdłuż której mogą być wzniesione fronty budynków, lecz jedynie granicą tej części nieruchomości inwestora, która znajduje się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy, linia ta wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego, określa więc nieprzekraczalną granicę terenu ewentualnych inwestycji (wyroki NSA z 5.08.2008r., II OSK 967/07 ; 8.07.2008r., II OSK 789/07 – dostępny w cbosa; A. Despot-Mładanowicz (w:) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Gdańsk 2019, art. 61 patrz: LEX). W przepisach § 4 ust. 1 - 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm. dalej: zwane rozporządzeniem) jest mowa o linii zabudowy w liczbie pojedynczej. Nie oznacza to jednak, że kierując się wykładnią gramatyczną, należy uznać te przepisy jako formułujące zakaz ustalenia więcej, niż jednej linii zabudowy. Ustalenie tego wymogu nie może być oderwane od okoliczności konkretnej sprawy. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że jeżeli lokalizacja planowanego budynku przewidywana jest na terenie inwestycyjnym, który graniczy z dwóch stron z pasami dróg publicznych, konieczne jest ustalenie linii zabudowy dla obydwu stron (zob. wyroki NSA z 19.03. 2015r., II OSK 1987/13; – cebosa). Linia zabudowy ma być naniesiona na cześć graficzną analizy. Ponadto z analizy nie wynika, czy w wyznaczeniu wskaźnika powierzchni nowej zabudowy analizator uwzględnił powierzchnię istniejącej na działce nr [...] zabudowy. Dla określenia powierzchni zabudowy oba te parametry należy zsumować, a następnie odnieść do średniej powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym. W przypadku przyjęcia innej powierzchni, wymagane jest wykazanie przesłanek, którymi kierował się analizator wprowadzając inną niż średnia wartość parametru. Sporządzona analiza nie zawiera danych co do obiektów i działek przyjętych z analizowanego obszaru do wyliczenia średnich parametrów podanych w tabeli na str. 8 i 9 analizy i dlatego przyjęte wartości nie poddają się kontroli w zakresie ich prawidłowego wyliczenia. W każdej więc sprawie o ustalenie warunków zabudowy konieczne jest sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej przez podmiot uprawniony, przy czym na organie spoczywa wynikający z art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. obowiązek dokonania takiej oceny pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, dokładnie w taki sam sposób, w jaki ocenić należy każdy dowód z opinii biegłego. Analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowi główny dowód w sprawie i pełni kluczową rolę w określaniu wymaganych parametrów i wskaźników. Tylko rzetelna i kompletnie sporządzona analiza z prawidłowo dokonanymi obliczeniami rachunkowymi pozwala na ustalenie warunków zabudowy zgodnie z przepisami. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że organy rozstrzygające w niniejszej nie sprostały tym wymaganiom, co doprowadziło do oparcia wydanych w sprawie rozstrzygnięć o wadliwie sporządzoną analizę urbanistyczną. Sąd stwierdza, że organy obydwu instancji naruszyły art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż nie doszło do ustalenia stanu faktycznego sprawy, który pozwoliłby na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Skutkiem naruszenia przepisów procesowych jest naruszenie art. 59 i art. 61 u.p.z.p. Funkcją decyzji o warunkach zabudowy określenie dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie wskazania warunków i zasad, którymi inwestycja, jako całość powinna odpowiadać. Tym standardom nie odpowiada zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji, co uniemożliwiło pozytywną ocenę legalności zamierzenia inwestycyjnego inwestora. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje obydwu instancji. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnieni w art. 200 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu w pierwszej kolejności należy przeprowadzić ocenę tożsamości sprawy administracyjnej prowadzenia dwóch odrębnych postępowań administracyjnych. Negatywna ocena prowadzenia kolejnego postępowania administracyjnego w tej samej sprawie pozwoli na dalsze procedowanie z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku.