II SA/Rz 193/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi M.B. (dalej jako: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] wydana w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy. Z akt sprawy wynika, że ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Wójt Gminy [...] (dalej też w skrócie Wójt) ustalił dla H. N. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie trzystanowiskowego warsztatu napraw elektromechanicznych, elektronicznych przeglądów i diagnostyki pojazdów mechanicznych z wyłączeniem blacharstwa i lakiernictwa wraz z zapleczem biurowo socjalnym oraz budowie bezdotykowej myjni samochodowej dwustanowiskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 1067, 1068 i 1069 w obrębie [...]. Wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. skarżący zwrócił się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją podając, że został pozbawiony możliwości uczestnictwa w nim jako strona. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie administracyjne w powyższej sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], SKO działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: K.p.a.), stwierdziło wydanie z naruszeniem prawa wskazanej wyżej ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [....] lutego 2017 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej inwestycji. Organ uznał, że w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji bez własnej winy nie brał udziału M.B., chociaż przysługiwał mu status strony postępowania, z uwagi na fakt uzyskania przed wydaniem decyzji statusu właściciela działki bezpośrednio sąsiadującej z działką objętą decyzją (akt notarialny – umowa darowizny z dnia 13 stycznia 2017 r.). Okoliczność ta, stała się w świetle art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przesłanką wznowienia postępowania, jednak przeprowadzone ponownie postępowanie co do istoty sprawy wykazało, że brak jest podstaw do wydania decyzji innej w swej treści niż dotychczasowa. Z wydaną decyzją nie zgodził się skarżący, składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], Kolegium działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu w w/w decyzji słusznie uznano, że wystąpiła podstawa wznowienia, lecz nie miała ona wpływu na wynik sprawy, ponieważ dokonana ponowna merytoryczna ocena sprawy nie dała podstaw do wydania decyzji innej w swej treści niż dotychczasowa decyzja ostateczna. Kolegium stwierdziło, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, natomiast podnoszony zarzut nieuwzględnienia sąsiedztwa domów jednorodzinnych jest chybiony. W wyniku rozpoznania skargi M.B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 44/18 uchylił opisaną wyżej decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia [...] września 2017 r. nr [...]. Uzasadniając powyższe Sąd wyjaśnił, że po wznowieniu postępowania, organ mógł dojść do wniosku, iż ponownie wydana decyzja będzie odpowiadała rozstrzygnięciu dotychczasowemu tylko wówczas, gdy przeprowadziłby postępowanie z udziałem skarżącego. Jego interesy nie są tożsame z interesami uprzednio występujących w sprawie poprzednich właścicieli sąsiadujących z planowaną inwestycją nieruchomości. Organy obu instancji przytaczając przepisy art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie rozstrzygnęły ponownie merytorycznie sprawy z udziałem skarżącego, a tylko to pozwoliłoby na wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. Wobec powyższego Sąd zobowiązał organy do uwzględnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu w trybie wznowieniowym wskazań dotyczących rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. lub wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 K.p.a. W konsekwencji powyższego wyroku, w dniu [...] grudnia 2018 r., SKO , działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 150 K.p.a., wydało decyzję o nr [...], w której odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] nr [...]z dnia [...] lutego 2017 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Uzasadniając powyższe organ wskazał, że w ponownie prowadzonym (po wznowieniu) postępowaniu zagwarantowano stronie możliwość obrony jej praw i interesów, informując o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Jednak zdaniem organu w badanej sprawie skarżący nie dostarczył nowych dowodów, które miałyby znaczenie dla wydanej decyzji, a które obalałyby dowody zgromadzone w aktach sprawy. Jak wskazał organ, z analizy stanowiącej załącznik do decyzji wynika, że teren inwestycji położony jest w północno zachodniej części wsi, po południowej stronie drogi wojewódzkiej nr 856, na obszarze rozproszonej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Działki objęte wnioskiem nr ewid. 1067, 1068 i 1069 o pow. 0,40 ha graniczą od strony północno wschodniej na odcinku ok. 40 m. z drogą wojewódzką, od strony wschodniej z drogą transportu leśnego, od strony zachodniej z działkami niezabudowanymi i od strony południowej z działką leśną. Przez frontową część terenu przebiega sieć uzbrojenia technicznego, a przez działkę nr 1069 napowietrzna linia elektroenergetyczna SN15kV, od osi której należy zachować odległość wymaganą przepisem szczególnym. Na sąsiednich działkach położonych w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (budynki mieszkalne o pow. zabudowy ok. 100 m2 do 290 m2, szerokości elewacji frontowej od 10,5 m do 19 m, do dwóch kondygnacji nadziemnych). Budynki gospodarcze mają zróżnicowaną powierzchnię zabudowy, natomiast zabudowa usługowa ma zróżnicowaną formę architektoniczną. W południowo-wschodniej części obszaru analizowanego znajduje się hala magazynowa o pow. zabudowy ok. 1200 m2, o szerokości elewacji frontowej 18 m. Zdaniem organu realizacja wnioskowanej inwestycji nie naruszy warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskowana zabudowa odpowiada charakterystyce urbanistycznej. Inwestycja nawiąże do zabudowy usługowo-produkcyjnej znajdującej się w sąsiedztwie, a kontynuacją funkcji - do stacji paliw po przeciwnej stronie drogi. Parametrami zaś - do istniejącego budynku magazynowego. Oceniając zgodność zaskarżonej decyzji z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 dalej: u.p.z.p.) organ uznał, że spełnione zostały pozostałe warunki dopuszczalności tej decyzji, tzn. teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy ma dostęp do drogi publicznej, istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej infrastruktury technicznej, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W decyzji zabezpieczone zostały także interesy osób trzecich. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego, organ wyjaśnił, że przepisy prawa budowlanego, w tym przepisy techniczne w budownictwie będą uwzględnione dopiero na etapie projektowania i realizacji inwestycji. Podkreślił, że organ w tym postępowaniu nie ma obowiązku badania zgodności planowanej zabudowy z przepisami prawa budowlanego, a jedynie z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. To do organu budowlanego należeć będzie ocena, czy zaprojektowany budynek, w szczególności jego forma architektoniczna, a także odległość od zabudowy nie narusza warunków techniczno-budowlanych, w tym § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r. poz. 1422 ze zm. – dalej określonego jako Rozporządzenie). Ponadto organ wyjaśnił, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z woli ustawodawcy nie jest uzależnione od zgody osób trzecich. W związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy nie zostanie też naruszone prawo do korzystania z własnej nieruchomości, gdyż decyzja ustalająca warunki zabudowy potwierdza jedynie możliwość realizowania inwestycji na konkretnej działce gruntu, wskazanej we wniosku inicjującym postępowanie, stanowiąc poprzez swoje ustalenia pewne ograniczenia dla inwestora w zakresie określonym ustawowo, którymi związany jest organ właściwy dla wydania pozwolenia na budowę. Z rozstrzygnięciem organu ponownie nie zgodził się M.B., wnosząc w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o uchylenie opisanej wyżej decyzji Kolegium. Zdaniem skarżącego utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy doprowadziłoby do zaprzeczenia zasadzie dobrego sąsiedztwa ze względu na fakt, że Wójt Gminy [...] nie podjął w sposób właściwy i rzetelny czynności zmierzających do zbadania czy inwestor spełnia wymagania, których zachowanie uprawnia go do podjęcia czynności wynikających z prawa budowlanego, niezbędnych do realizacji danego przedsięwzięcia budowlanego, w konsekwencji czy istnieje możliwość stwierdzenia, że inwestycja jest dopuszczalna w świetle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz innych przepisów szczegółowych. W ocenie skarżącego Wójt Gminy [...] w wydanej decyzji w sposób błędny interpretuje wymogi przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w relacji do stanu faktycznego, biorąc jedynie pod uwagę budowę warsztatu jako nawiązanie do funkcji jaką pełni stacja paliw oraz hala magazynowa, która znajduje się w dalszej odległości od działek będących przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy, jednocześnie pomniejszając znaczenie istnienia zabudowań typowo mieszkalnych w całej okolicy. Jak wskazał skarżący, stanowiąca jego własność działka nr 1066, objęta jest decyzją o warunkach zabudowy, która dotyczy usytuowania tam 3 budynków mieszkalnych. W konsekwencji sąsiadująca zabudowa w postaci warsztatu oraz stacji diagnostyki narusza zasadę dobrego sąsiedztwa. Powstanie inwestycji w postaci takiej zabudowy powodowałoby obniżenie wartości działek oraz uciążliwość dla mieszkańców planowanych budynków tj. hałasy, zapach spalin, niebezpieczeństwo przedostawania się płynów pochodzących z naprawianych pojazdów. Natomiast budynki mieszkalne znajdować się miały w cichej spokojnej okolicy, w sąsiedztwie lasów objętych programem Natura 2000. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Do powyższego dodać jeszcze należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Po rozpoznaniu sprawy w przedstawionych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych powodów niż te, które zostały w niej podniesione. Jak wynika z uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 18 lipca 2018 r. nie było przedmiotem kontrowersji, ale też nie budziło wątpliwości, że zostały spełnione przesłanki do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżący, mimo że nabył prawo własności nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie działek 1067, 1068 i 1069 w obr. [....] (działki 1066) aktem notarialnym z dnia 13 stycznia 2017 r., nie brał udziału w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie warsztatu trzystanowiskowego napraw elektromechanicznych z wyłączeniem blacharstwa i lakiernictwa wraz z zapleczem biurowo – socjalnym oraz budowie bezdotykowej myjni samochodowej dwustanowiskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na w/w działkach. Tymczasem decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Wójt ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji, zaś odwołanie od decyzji złożyli poprzednicy prawni skarżącego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. SKO umorzyło postępowanie odwoławcze, zaś skarżący z zachowaniem terminu złożył wniosek o wznowienie postępowania. W świetle tych okoliczności oraz wyroku tut. WSA w sprawie II SA/Rz 44/18 nie ulega wątpliwości, że zachodziła podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Sąd nakazał natomiast przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rozpoznać ją merytorycznie z udziałem skarżącego w aspekcie spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez inwestycję i rozstrzygnąć istotę sprawy. Podstawą uchylenia decyzji SKO z dnia [...]października 2017 r. nr [...]i z dnia [...] września 2017 r. nr [...] był bowiem brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w tym aspekcie z udziałem skarżącego. Sąd jednakże nie przesądził kierunku rozstrzygnięcia wskazując, że może ono zostać oparte zarówno na art. 151 § 2 K.p.a. jak i art. 151 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Stosownie do § 2 tego przepisu, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Według art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W kontrolowanej sprawie organ oparł zaskarżoną decyzję na art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 150 K.p.a. Jak podano w uzasadnieniu, w wyniku wszczęcia postępowania przeprowadzono je ponownie co do istoty, aby stwierdzić czy organ orzekający wydał prawidłową decyzję, uwzględniającą słuszne interesy stron w granicach dopuszczonych przez prawo. Inicjator wznowienia postępowania, po jego wznowieniu nie przedstawił jednak nowych dowodów, które miałyby znaczenie dla wydanej decyzji, a które obalałyby dowody zgromadzone w aktach sprawy. SKO odniosło się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, przedstawiło materialnoprawne podstawy decyzji o warunkach zabudowy a także wskazało jakie ustalenia faktyczne były podstawą uwzględnienia wniosku inwestora. Kolegium odwołało się do treści przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przytaczając m.in., że na sąsiednich działkach położonych w obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne o powierzchni zabudowy ok. 100 – 290 m2, szerokości elewacji frontowej od 10,5 m – 19 m, wysokości kalenicy nieprzekraczającej 9 m, do dwóch kondygnacji nadziemnych. Budynki gospodarcze mają zróżnicowaną powierzchnię zabudowy, natomiast zabudowa usługowa ma zróżnicowana formę architektoniczną. W południowej części obszaru analizowanego znajduje się hala magazynowa o pow. zabudowy ok. 1200 m2, szerokości elewacji frontowej 18 m, tworząca zdecydowaną dominantę na tym terenie. Według Kolegium, realizacja planowanej inwestycji nie naruszy warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskowana zabudowa odpowiada bowiem charakterystyce urbanistycznej, nawiązuje do zabudowy usługowo – produkcyjnej znajdującej się w sąsiedztwie a kontynuacją funkcji do stacji paliw po przeciwnej stronie drogi. Parametrami zaś do istniejącego budynku magazynowego. Przytoczony niemal dosłownie fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji budzi wątpliwości czy rzeczywiście Kolegium zbadało merytorycznie istotę sprawy. Zgodnie bowiem z § 6 ust. 1 Rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Stosownie do ust. 2 tego przepisu dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w §3 ust. 1. Tymczasem decyzją z dnia[...]lutego 2017 r. nr [...]w pkt 2.1) lit. c tiret drugie dla budynku warsztatu szerokość elewacji frontowej ustalono – do 30 m. Pomijając już fakt, że nie ustalono minimalnej szerokości, pozostawiając tym samym inwestorowi zupełną dowolność w tym zakresie, to z analizy, której wyniki stanowią, zgodnie z § 9 ust. 2, załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, nie wynika dlaczego, mimo przytoczonych parametrów dotyczących zarówno budynków mieszkalnych jak i znajdującej się – co można ustalić w oparciu o załącznik graficzny – w dość bliskim sąsiedztwie hali magazynowej, w zakresie szerokości elewacji frontowej ustalono ją "do 30 m". Parametr ten znacznie odbiega od przytoczonych wcześniej rozmiarów. Jak wskazano zarówno w analizie, jak i w zaskarżonej decyzji, już w/w hala magazynowa stanowi zdecydowaną dominantę na terenie. Poza faktem, że w ten sposób uwzględniono wniosek inwestora, nie wiadomo z jakich powodów organy to uczyniły, co narusza § 6 Rozporządzenia. Wskazywane bowiem szerokości elewacji frontowych obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym, dodatkowo przy braku średniej wymaganej tym przepisem nie nawiązują absolutnie do planowanej inwestycji w zakresie tego parametru. A zawarte w analizie w pkt 4 lit. e in fine ogólnikowe stwierdzenie o nawiązywaniu parametrami architektonicznymi właśnie do budynku magazynowego są sprzeczne ze wskazywanymi wcześniej wielkościami w tym zakresie. W ocenie Sądu organ rozpoznał więc sprawę w sposób pobieżny, bez szczegółowej analizy akt, czy nawet załączników decyzji ustalającej warunki zabudowy, a więc także z naruszeniem art. 7 i art. 80 K.p.a., co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w kontekście reguł ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przytoczonego § 6 Rozporządzenia. Rozpoznanie istoty sprawy po wznowieniu postępowania i ustaleniu, że wskazana we wniosku przyczyna wznowienia zachodzi, nie polega jedynie na odniesieniu się do zarzutów strony, której prawa w postępowaniu głównym naruszono. Rozpoznanie istoty sprawy to rozpoznanie sprawy na nowo. Taki wniosek wypływa m.in. z wyroku NSA z dnia 9 marca 1987 r., sygn. akt II SA 1389/86 (OSPiKA 1989 nr 5 poz. 109). Jak się podkreśla w piśmiennictwie, po ustaleniu podstaw wznowienia, organ administracyjny winien dokonać rozpoznania i rozstrzygnięcia w pełnym zakresie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w której postępowanie zostało wznowione. Następuje więc otwarcie postępowania, w wyniku którego ma być podjęta decyzja w sprawie dalszego obowiązywania dotychczasowej decyzji ostatecznej (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne..., s. 247). Granice tego postępowania wyznaczone są zakresem treści tej ostatniej decyzji. Inaczej mówiąc, organ administracyjny musi rozstrzygnąć na nowo w sprawie, która była wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Jest to więc postępowanie w sprawie tożsamej pod względem przedmiotowym, podmiotowym i co do podstawy prawnej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postepowania administracyjnego s.652). Organ musi zatem przeprowadzić na nowo postępowanie wyjaśniające, w którym wyeliminuje wszystkie wady postępowania wcześniejszego, np. usunie fałszywe dowody i zastąpi je dowodami zgodnymi z prawem. Organ na tym etapie nie jest zatem związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego, dokonanymi podczas wcześniejszego postępowania, niemniej winien się odnieść do tego materiału dowodowego i na nowo go ocenić. Oznacza to jednocześnie, że dowody, co do wiarygodności których nie zgłoszono żadnych zastrzeżeń, mogą być w tym postępowaniu wykorzystane. Należy przy tym pamiętać, że usunięcie poszczególnych wad wcześniejszego postępowania może wywierać bezpośredni wpływ na treść nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (zob. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, str. 3 – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Wyd. III- Komentarz do art. 151 – pkt I.6.). To, że skarżący nie przedstawił nowych dowodów nie zwalniało Kolegium z obowiązku dokonania ustaleń stanu faktycznego i jego oceny we własnym zakresie pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Tymczasem SKO skupiło się wyłącznie na zarzutach złożonych przez stronę, która nie brała udziału w postępowaniu. Dodatkowo zastrzeżenia budzi sama treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Organ zasadnie w świetle wyroku WSA z dnia 18 lipca 2018 r. uznał za przesądzone, że podstawa wznowienia wskazana we wniosku rzeczywiście wystąpiła. W decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. odmówił jednak uchylenia decyzji ostatecznej Wójta na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., w uzasadnieniu uznając de facto, że mimo wadliwości formalnej decyzja ta była prawidłowa. Z uzasadnienia wynika, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Należy zauważyć, że cytowany jedynie w uzasadnieniu wyroku tut. WSA z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 44/18, wyroku NSA z dnia 25 listopada 1988 r., sygn. akt IV SA 540/88 (omyłka w sygnaturze) nie ma zastosowania do każdego stanu faktycznego sprawy, w której strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu. Jeżeli organ stwierdził, że wskazywana w podaniu przesłanka wznowieniowa rzeczywiście zaistniała w sprawie,, to nie można uznać za prawidłowe rozstrzygnięcia o treści "odmówić uchylenia decyzji ostatecznej", które stosuje się, gdy postępowanie po jego wznowieniu nie potwierdza, że ta przesłanka w rzeczywistości zachodziła. Powyższa kwestia, a także okoliczności wynikające z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, nawet załączniki do decyzji ustalającej warunki zabudowy nie pozwalają na stwierdzenie, że analiza została przeprowadzona właściwie (brak średnich parametrów), a przynajmniej jeden z parametrów budynku warsztatu został ustalony w sposób znacznie odbiegający od budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, w tym także hali magazynowej znajdującej się w dość bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Ustalona w decyzji maksymalna szerokość elewacji frontowej zdecydowanie i znacznie przekracza nawet największe wartości tego parametru istniejących budynków, nie mówiąc już o tym, że nie wiadomo jaka jest średnia szerokość tych elewacji i jakie w ogóle przesłanki zdecydowały o ustaleniu w/w parametru na tym poziomie. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w kontekście spełnienia warunków dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym także w zakresie dokonanych ustaleń, które powinny wynikać z akt sprawy co do ustalenia przynajmniej jednego z parametrów w oparciu o § 6 Rozporządzenia, obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę odpowiadającą uiszczonemu wpisowi od skargi. W ponownym postępowaniu organ rozpozna sprawę merytorycznie, nie ograniczając się wyłącznie do zarzutów strony będącej inicjatorem wznowionego postępowania, uwzględniając obowiązujące przepisy prawa. Wyeliminuje przy tym opisane wcześniej uchybienia i orzeknie stosownie do ustalonego stanu faktycznego sprawy.