II SA/Rz 198/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2014 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego D. P. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania D. P. uchyliło decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 145 ust. 1 i 2 oraz art. 146 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., powoływanej dalej jako "u.g.n."). Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Burmistrz [...] ustalił opłatę adiacencką w kwocie 3 702,50 zł wskazując, że do jej uiszczenia zobowiązani są solidarnie M. P. i D. P. – właściciele nieruchomości oznaczonej jako działka nr 382 o pow. 0,23 ha w K., związku ze stworzeniem warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej. W uzasadnieniu organ cytując treść art. 145 i 146 u.g.n., podał, że Gmina [...] zrealizowała inwestycję polegającą na budowie sieci kanalizacyjnej, stwarzając w ten sposób warunki do podłączenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr 382 w K., własności M. i D. P., do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej. Organ wskazał następnie na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], w której ustalona została stawka procentowa opłaty adiacenckiej w wysokości 50 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Zwrócił także uwagę na sporządzoną w niniejszej sprawie opinię rzeczoznawcy majątkowego zawartą w operacie szacunkowym, z którego to operatu wynika, że różnica wartości nieruchomości określona według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu wynosi 7 405,00 zł. Nastąpił zatem wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości, w związku z wybudowaniem sieci kanalizacji, a to uzasadnia ustalenie opłaty adiacenckiej w wysokości określonej decyzją tj. w wysokości 3 702,50 zł. W odwołaniu od tej decyzji D. P. zawnioskował o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołujący zakwestionował ustalenia zawarte w sporządzonych operatach. Wskazał, że nie uwzględniono dynamiki wzrostu wartości nieruchomości. Tymczasem zgodnie z art. 146 ust. 3 u.g.n. wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. W jego ocenie operat sporządzony w dniu [...] czerwca 2013 r. uległ do dnia wydania decyzji dezaktualizacji. Wartość nieruchomości w dniu wydania decyzji jest większa o ok. 7 870,00 zł od wartości z dnia opracowania operatu. Organ nie odniósł się także do różnic jakie występują w operacie z dnia [...] września 2012 r. i [...] czerwca 2013 r. a które mają wpływ na wartość nieruchomości, nie uzasadnił również z czego te różnice wynikają. Odwołujący zakwestionował także odmowę udostępnienia mu przez organ numerów ewidencyjnych działek przyjętych do wyceny oraz szczegółowego opisu nieruchomości o cenie minimalnej i maksymalnej, w celu ich porównania do nieruchomości wycenianej. Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach Kolegium cytując treść art. 145, art. 146 u.g.n. podało, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta może w drodze decyzji ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wydanie tej decyzji może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy określająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależy od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej, przy czym wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej a wartością jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej ustala rada gminy w drodze uchwały. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości. W dalszej części Kolegium wskazało, że zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] (Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu stworzenia nieruchomościom dostępu do sieci kanalizacyjnej wynosi 50 % wzrostu wartości nieruchomości. W okolicznościach sprawy organ I instancji uznał, że należąca do M. i D. P. nieruchomość oznaczona jako działka nr 382 w K., w związku z wybudowaniem przez Gminę [...] gminnej sieci kanalizacyjnej (sanitarnej), uzyskała dostęp do sieci. Kolegium uznało jednakże, że postępowanie dowodowe poprzedzające wydanie decyzji okazało się niewystarczające do ustalenia tej opłaty a organ I instancji naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie ustalono przede wszystkim czy i kiedy działka nr 382 zaczęła korzystać z warunków do podłączenia do sieci kanalizacyjnej. W ocenie Kolegium dowodu takiego nie stanowi, sporządzony przez komisję wyłonioną przez Gminę [...], protokół z dnia [...] grudnia 2011 r. Nie wynika z niego ani numer działki objętej postępowaniem, ani przebieg inwestycji, nie zaznaczono także, że mapa (znajdująca się w aktach, sporządzona w odpisie w dniu [...].08.2012 r.) stanowi jego załącznik. Kolegium zwróciło uwagę na art. 145 ust. 2 u.g.n., który reguluje czasowe granice dopuszczalności ustalenia opłaty adiacenckiej. Początek biegu trzyletniego terminu wyznacza "stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury technicznej", jakim w okolicznościach sprawy jest gminna sieć kanalizacyjna. Stworzenie możliwości podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej to stan, w którym właściciel nieruchomości może wykonać urządzenie (przyłącz), za pomocą którego będzie korzystał z sieci. W toku postępowania nie podjęto natomiast żadnych czynności zmierzających do jednoznacznego określenia od jakiego dnia właściciele nieruchomości mogli uczynić użytek z sieci kanalizacyjnej i podłączyć się do niej. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych Kolegium podało, że stworzenie warunków korzystania z urządzeń gminnej sieci powstaje z chwilą zakończenia ich budowy i zapewnienia przez inwestora dokumentacji otwierającej możliwość czynienia z nich użytku przez mieszkańców gminy. Rozstrzygające znaczenie ma data, o której można powiedzieć, że nastąpił już ostateczny odbiór techniczny urządzenia gminnego i właściciele konkretnej nieruchomości mogą, o ile wyrażą taką wolę, z niego korzystać zaspokajając własne potrzeby bytowe. Końcowa data terminu trzyletniego zostaje dochowana, gdy co najmniej decyzja organu I instancji zostanie wydana do tego dnia. Nie było podstaw do orzekania o "solidarne" odpowiedzialności współwłaścicieli z tytułu nieuiszczonej opłaty adiacenkiej. D. P. zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy; - art. 8 k.p.a. poprzez brak starannego i zgodnego z przepisami prawa przeprowadzenia postępowania, mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organu; - art. 77 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. poprzez brak zebrania pełnego materiału dowodowego; - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które zostały przez organ udowodnione oraz niewskazanie dowodów, na których organ oparł się wydając decyzję. W uzasadnieniu skarżący podał, że Kolegium zakwestionowało protokół odbioru końcowego i przekazania do eksploatacji inwestycji, spisany w dniu [...].12.2011 r. w T. wraz ze stanowiącą załącznik do protokołu inwentaryzacją powykonawczą. D. P. podał, że na tej inwentaryzacji zaznaczony jest orientacyjny przebieg wykonanej sieci kanalizacyjnej, w tym przez działkę nr 382, a on nigdy nie kwestionował ww. dowodu. Jego pominięcie może mieć wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia. Skarżący oświadczył jednocześnie, że dla działki nr 382 zostały stworzone warunki do podłączenia do sieci kanalizacyjnej. W dalszej części skarżący zarzucił brak ustosunkowania się Kolegium do zarzutów podniesionych w odwołaniu i jednocześnie podtrzymał stanowisko tam wyrażone. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaznaczyło, że wbrew twierdzeniom skarżącego kwestionowana decyzja uwzględnia podniesione przez niego zarzuty, w szczególności dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Jako niezrozumiałe Kolegium oceniło złożenie skargi, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja jest dla jej adresata pozytywna i w konsekwencji może doprowadzić do umorzenia postępowania w sprawie obciążenia opłatą adiacencką. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Z kolei po myśli art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wymagania decyzji) jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych. Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Stosownie natomiast do przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie – także z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu niezależnie od treści jej zarzutów. Zaskarżoną decyzją – na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. została uchylona decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą wymieniony ostatnio organ ustalił opłatę adiacencką w kwocie 3 702, 50 zł w związku ze stworzeniem warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej, tj. działki nr 382 w K., własności M. i D. P., i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie Sądu, zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. nie odpowiada prawu. Stosownie do treści tej regulacji organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozstrzygnięcie to nosi nazwę "kasacyjnego" połączonego z przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Jak z powyższego wynika wydanie decyzji kasacyjnej połączonej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek, które powinny znaleźć potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Po pierwsze więc organ odwoławczy jest obowiązany wykazać, że postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja, było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania (i tu należy wskazać jakie konkretne przepisy i w jaki sposób zostały naruszone), a po drugie – niezbędnym jest wykazanie istnienia niewyjaśnionego przez organ I instancji zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Należy więc podkreślić, że ten rodzaj rozstrzygnięcia jest dopuszczalny wyjątkowo (z woli ustawodawcy), stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca (zob. wyrok NSA z dnia 22.09.1981 r., II SA 400/81). Niedopuszczalność wykładni rozszerzającej powoduje zatem, że organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 k.p.a. tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przez niego dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ ten, w razie uchylenia decyzji wydanej w pierwszej instancji, obowiązany jest do wykazania przyczyn, które uniemożliwiły mu skorzystanie z art. 136 k.p.a. Wspomniany wyżej przepis pozwala bowiem organom odwoławczym przeprowadzić na żądanie lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić w danym zakresie podjęcie czynności wyjaśniających organowi pierwszej instancji. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji w żadnym stopniu nie przekonuje do skasowania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Wskazując w nim na naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. "w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy" podano, iż ze zgromadzonych dowodów nie wynika "czy i kiedy działka nr 382 zaczęła korzystać z warunków podłączenia do sieci kanalizacyjnej". Takiego dowodu nie stanowi protokół z dnia [...] grudnia 2011 r. sporządzony przez komisję wyłonioną przez Gminę [...], gdyż nie wynika z niego ani numer działki objętej postępowaniem, ani przebieg inwestycji, nie zaznaczono też, że mapa (zalegająca w aktach w odpisie z dnia [...].08.2012 r.) stanowi jego załącznik. W ocenie Sądu zarzut powyższy, tj. naruszenie w/w przepisów postępowania, jak i argumentacja mająca go wspierać, nie zasługuje na akceptację. Otóż przypomnieć należy, że w myśl przepisów art. 144 ust. 1 i art. 145 ustawy o gospodarce nieruchomościami właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wznoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich, przy czym ustalenie tej opłaty przez organ orzekający następuje każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Nie może zatem budzić jakichkolwiek wątpliwości, że dla wydania decyzji ustalającej opłatę adiacencką istotne znaczenie ma stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi (które musi poprzedzać wydanie takiej decyzji). Natomiast nie ma takiego znaczenia, wbrew poglądowi zaprezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy i kiedy nieruchomość (tu działka nr 382 w K.) zaczęła korzystać ze stworzonych jej warunków do podłączenia do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej (tu gminnej sieci kanalizacyjnej). Stąd też brak ustaleń w tym zakresie nie może być poczytane za zaniedbanie organu pierwszej instancji, czyli naruszenie przez ten organ obowiązków proceduralnych określonych przepisami art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. To bowiem od właściciela nieruchomości zależy kiedy, mając stworzone warunki do podłączenia jego nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej wykona tzw. przyłącz i rozpocznie korzystanie, w tym konkretnym przypadku, z gminnej sieci kanalizacyjnej. Zdaniem Sądu, zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy dawał mu (organowi administracji) podstawę do jednoznacznego ustalenia, że stworzone zostały warunki do podłączenia działki nr 382 w K. do gminnej sieci kanalizacyjnej. Organ ten, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, trafnie powołał się na protokół z dnia [...] grudnia 2011 r. z odbioru końcowego i przekazania do eksploatacji inwestycji: Budowa sieci kanalizacyjnej w K. i B. II etap, zaś znajdujące się wraz z tym protokołem w aktach sprawy: inwestycja powykonawcza przedmiotowej sieci kanalizacyjnej, decyzja z dnia [...] marca 2007 r. Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia i decyzja z dnia [...] marca 2005 r. Burmistrza [...] ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego (obie decyzje wymieniają działki przeznaczone pod inwestycję), mapa z dnia [...] sierpnia 2012 r. (a nie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano "[...].08.2012 r.") wskazują, iż z tą datą (odbioru końcowego) zostały stworzone warunki do podłączenia działki nr 382 do gminnej sieci kanalizacyjnej. Tego faktu nie kwestionowali właściciele w/w działki na żadnym etapie postępowania administracyjnego, ani też ten dowód nie jest kwestionowany w skardze. Skarżący D. P. oświadczył w niej jednoznacznie, że dla działki nr 382 zostały stworzone warunki do podłączenia do sieci kanalizacyjnej, przebiegającej przez w/w działkę (zaznaczonej w inwentaryzacji powykonawczej). Sąd z urzędu nie znajduje podstaw do zakwestionowania prawidłowości tego dowodu (Protokołu z dnia [...].12.2012 r.). Wprawdzie w protokole z dnia [...] grudnia 2012 r. nie zaznaczono, iż znajdująca się w aktach sprawy w odpisie mapa z dnia [...].08.2012 r. (w rzeczywistości z dnia [...].08.2012 r.) stanowi załącznik tego protokołu, to uchybienie takie nie może być ocenione jako naruszenie przepisów postępowania wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakoby dyskwalifikujących decyzję wydaną w pierwszej instancji. Nie wyjaśniono przy tym przyczyn dla których zaniechano zastosowania art. 136 k.p.a. Reasumując, w sprawie niniejszej skorzystanie przez organ odwoławczy z kompetencji przewidzianych w art. 138 § 2 k.p.a. nie było prawidłowe, co nakazuje stwierdzić, iż dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela zarzuty skargi o naruszeniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przepisów o postępowaniu administracyjnym zarzuty uzasadnione brakiem odniesienia się Kolegium do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Dotyczą one zasadniczo różnic wartości nieruchomości wynikających z operatu z dnia [...] września 2012 r. i z dnia [...] czerwca 2013 r., w szczególności braku uzasadnienia tych różnic, a ponadto zakwestionowano w tym odwołaniu odmowę udostępnienia przez organ numerów działek przyjętych do wyceny, szczegółowego opisu działek o cenie maksymalnej i minimalnej w celu ich porównania z nieruchomością wycenioną. Stosownie do przepisu art. 146 ust. 1 i 1a u.g.n. ustalanie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej i następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Zatem opinia rzeczoznawcy majątkowego, określająca wartość nieruchomości tzn. operat szacunkowy, jest jednym z podstawowych dowodów służącym ustaleniu opłaty adiacenckiej. Na podstawie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. na organach prowadzących postępowanie ciążył obowiązek oceny wiarygodności i mocy dowodowej sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego opinii, która stanowiła podstawę do ustalenia przedmiotowej opłaty. Sąd stwierdza, że SKO nie wykonało należycie funkcji organu odwoławczego polegającej na ponownym merytorycznym zbadaniu sprawy administracyjnej z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W związku z tym konieczne jest usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego celem ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z regułami k.p.a., co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji spełniającym warunki określone przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ II instancji uwzględni wyrażoną powyżej ocenę popełnionych naruszeń. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.