II SA/Rz 2/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. J. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2014 r. znak [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej -skargę oddala- Komendant Powiatowy Policji [...] orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687, na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), po dokonaniu oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko st. asp. M. J. – dyżurnemu Zespołu Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji [...], obwinionemu o to, że: - w dniu 21/22 marca 2014 r., będąc wyznaczonym do pełnienia służby na stanowisku dyżurnego Komendy Powiatowej Policji [...] naruszył dyscyplinę służbową poprzez niedopełnienie obowiązków w zakresie sprawowanego nadzoru nad pełnieniem służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia w ten sposób, że będąc zobowiązany na podstawie przepisów prawa, nie zapewnił ciągłości w zakresie bieżącego kontrolowania osób umieszczonych w PDOZ, oraz ciągłości odnotowywania w EKSD-EKOZ lub książce przebiegu służby w PDOZ faktycznego, bieżącego przebiegu tej służby nie rzadziej niż co 30 minut, czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 5 ust. 1 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia w zw. z § 5 ust. 1 pkt 4 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, § 12 ust. 1, 2 i 6 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia i § 1, § 2 i § 3 Decyzji nr 22/2011 Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 lutego 2011 r. w sprawie wprowadzenia do użytku w aplikacji "Elektroniczna Książka Służby Dyżurnego" modułów "DOZORY", "EKOZ", "PIES CYWIL 2"; - w dniu 21/22 marca 2014 r. będąc wyznaczonym do pełnienia służby na stanowisku dyżurnego Stanowiska Kierowania Komendy Powiatowej Policji [...] naruszył dyscyplinę służbową poprzez niedopełnienie obowiązków w zakresie sprawowanego nadzoru nad prawidłową pracą obsady Stanowiska Kierowania, w ten sposób, że nie zareagował na opuszczenie stanowiska pomocnika dyżurnego KPP [...] przez pełniącą w tym czasie służbę na tym stanowisku podkom. A. K., nie nawiązał z nią kontaktu w celu ustalenia przyczyny opuszczenia miejsca pełnienia służby w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i nie dokonał powiadomienia o zaistniałej sytuacji albo o konieczności wyznaczenia do służby w PDOZ innego funkcjonariusza - Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP lub Komendanta Powiatowego Policji, czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art.132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 5 ust. 1 pkt 4, § 9 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 pkt 2 i 3 Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji; uznał obwinionego winnym popełnienia obu zarzucanych mu czynów i na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o Policji odstąpił od ukarania od każdego z zarzucanych mu czynów. Organ wskazał, że postępowanie dyscyplinarne [...] zostało wszczęte na mocy postanowienia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Opisując szczegółowo przebieg postępowania uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na uznanie za udowodnione stawiane st. asp. M. J. zarzuty. Odwołanie od tej decyzji złożył M. J. wnosząc o jego uchylenie i uniewinnienie jego osoby. Zarzucił, że organ I instancji prowadząc postepowanie naruszył przepisy prawa w sposób wpływający na wynik sprawy i nie wypełnił przesłanek zawartych w treści art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji poprzez brak w opisie czynu wskazania obowiązku i podstawy prawnej oraz brak spójności opisu przewinienia z uzasadnieniem faktycznym i prawnym orzeczenia. Podkreślił, że postępowanie dyscyplinarne było prowadzone w sposób tendencyjny, nie wzięto pod uwagę wielu istotnych okoliczności mogących świadczyć, że odwołujący swoim postępowaniem nie naruszył dyscypliny służbowej. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania [...] Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej zarzutu niedopełnienia obowiązku nadzoru nad obsadą Stanowiska Kierowania i w tym zakresie uniewinnił obwinionego, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] w mocy. W uzasadnieniu organ zacytował treść art. 135n ust. 4, art. 135l ust. 1, art. 132 ust. 1 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że odwołującemu zarzucono popełnienie dwóch czynów związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych na stanowisku dyżurnego. Jeden z tych czynów polegał na niedopełnieniu obowiązków w zakresie sprawowanego nadzoru nad pełnieniem służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia poprzez niezapewnienie ciągłości w zakresie bieżącego kontrolowania osób umieszczonych w PDOZ, oraz ciągłości odnotowywania w EKSD-EKOZ lub książce przebiegu służby w PDOZ faktycznego, bieżącego przebiegu tej służby nie rzadziej niż co 30 minut. Zdaniem organu powyższe zachowanie znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 21/22.03.2014 r. st. asp. M. J. pełnił służbę dyżurnego jednostki na Stanowisku Kierowania w godzinach od 20.00 do 08.00. Jego obowiązki na tym stanowisku zostały określone w Zarządzeniu nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji oraz w Karcie opisu stanowiska pracy przyjętej do stosowania przez obwinionego w dniu 09.03.2014 r. (karta nr 46-47 akt dyscyplinarnych). W pkt 9 karty opisu stanowiska pracy zapisano, że jest odpowiedzialny za całość dokumentacji jawnej i niejawnej znajdującej się na Stanowisku Kierowania. W toku postępowania dowodowego na podstawie wydruku z systemu Elektronicznej Książki Służby Dyżurnej (EKSD) moduł Elektroniczna Książka Osób Zatrzymanych (EKOZ) wykazano, że podczas tej służby w godzinach od 00:02:16 do 01:01:03 odnotowano godzinną przerwę w kontroli cel (karta nr 11 akt dyscyplinarnych.) co oznacza, że w tym czasie nie odnotowano takiej czynności w EKSD-EKOZ. Zaznaczono, że zgodnie z § 12 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 roku w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, kontrola osób znajdujących się w PDOZ w winna się odbywać nie rzadziej niż co 30 minut. Zadaniem st. asp. M. J. jako dyżurnego była bezpośrednia obsługa EKSD (pkt 22 karty opisu stanowiska pracy). W ocenie Komendanta brak jest wątpliwości, że obwiniony nie wypełnił obowiązku wynikającego z karty opisu stanowiska pracy. Nadto jako dyżurny nie zapewnił również ciągłości kontrolowania osób umieszczonych w PDOZ (zeznania świadków - karta nr 80-81 i nr 83-84 oraz dokumenty - karta nr 32 i nr 35 akt dyscyplinarnych). Na podstawie powyższych dowodów, organ stwierdził, że w godzinach od 01.30 do 03.00 żaden funkcjonariusz nie pełnił służby przy osobach zatrzymanych w PDOZ. W ocenie organu odwoławczego, powyżej opisane zachowanie M. J., słusznie uznane zostało, przez przełożonego dyscyplinarnego, jako przewinienie dyscyplinarne niedopełnienia obowiązku sprawowania nadzoru nad pełnieniem służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia. Przyjmując, że służba przydzielona obwinionemu odbywała się w godzinach nocnych, pod nieobecność zarówno kierownika jednostki jak i naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego (zeznanie świadka J. Z. – k. 123 akt dyscyplinarnych), znajduje zastosowanie § 5 ust. 1 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7.08.2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia w zw. z pkt 1 zakresu zadań/obowiązków karty opisu stanowiska pracy, gdzie zapisano, że w czasie nieobecności kierownictwa KPP [...] dyżurny odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie jednostki. Prawidłowe funkcjonowanie jednostki to właściwa realizacja zadań we wszystkich dziedzinach jej działalności, w tym w zakresie czynności związanych z zabezpieczeniem osób zatrzymanych w PDOZ. W tych okolicznościach organ II instancji uznał, że zarzucany M. J. czyn polegający na niedopełnieniu obowiązków w zakresie sprawowanego nadzoru nad pełnieniem służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia poprzez niezapewnienie ciągłości w zakresie bieżącego kontrolowania osób umieszczonych w PDOZ oraz ciągłości odnotowywania w EKSD-EKOZ lub książce przebiegu służby w PDOZ faktycznego i bieżącego jej przebiegu znajduje uzasadnienie prawne oraz faktyczne. Dodatkowo zauważył, że obwiniony pełniąc w dniu 21/22.03.2014 r. służbę dyżurnego jednostki wiedział, że nadzór na służbą w PDOZ jest jego obowiązkiem, gdyż dwukrotnie wzywał patrol prewencyjny w składzie sierż. szt. K. Ł. i sierż. szt. W. W. celem zapewnienia kontroli osób zatrzymanych w PDOZ w sytuacji opuszczenia stanowiska pracy przez funkcjonariusza wyznaczonego do tej służby - podkom. A. K. KWP uznał także, że w przypadku opisywanego powyżej zarzutu zachowanie M. J. było zawinione, bowiem jest on doświadczonym dyżurnym i znał obowiązki wynikające z zajmowanego stanowiska. Realizując swoje zadania w dniu 21/22.03.2014 r. dopuścił do powstania nieprawidłowości zaniedbując ich należyte wykonanie. Będąc w pełni świadomy, że wobec opuszczenia stanowiska pracy przez podkom. A. K. dokumentacja EKSD-EKOZ nie jest prowadzona, niczego w tym kierunku nie zrobił godząc się na taki stan rzeczy. Wiedząc, że z tego samego powodu nikt nie pełni służby przy zatrzymanych nie zgłosił przełożonemu tego faktu celem zastąpienia podkom. A. K., lecz podjął samodzielne, choć nie do końca skuteczne, próby zapewnienia ciągłości służby przy osobach zatrzymanych kierując tam policjantów pełniących w tym czasie służbę patrolową. Odnośnie zaś drugiego z zarzutów polegającego na niedopełnieniu obowiązków w zakresie braku sprawowania nadzoru nad prawidłową pracą obsady Stanowiska Kierowania, polegającego na braku reakcji na opuszczenie stanowiska pomocnika dyżurnego KPP [...], tj. przez pełniącą w tym czasie służbę na tym stanowisku podkom. A. K., nienawiązanie z nią kontaktu w celu ustalenia przyczyny opuszczenia miejsca pełnienia służby w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami oraz niedokonanie powiadomienia Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP lub Komendanta Powiatowego Policji o zaistniałej sytuacji albo o konieczności wyznaczenia do służby w PDOZ innego funkcjonariusza, organ odwoławczy uznał, że czynności dowodowe nie wykazały ponad wszelką wątpliwość, że na obwinionym spoczywał określony w zarzucie obowiązek, a on go nie wykonał i nie dowiedziono, że działanie M. J. było zawinione. Przypisanie obwinionemu tak sformułowanego zarzutu wymagało wykazania, że w dniu 21/22.03.2014 r. podkom. A. K. pełniła służbę na stanowisku stanowiącym obsadę Stanowiska Kierowania KPP [...], tj. pozostawała pod bezpośrednim nadzorem st. asp. M. J. Powołując się na zeznania świadka kom. J. Z. - Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP [...] (protokół k. 122 akt dyscypl.) organ wyjaśnił, że w Komendzie Powiatowej Policji [...] strukturę etatową Stanowiska Kierowania tworzą dyżurny i zastępca dyżurnego, nie ma stanowiska pomocnika dyżurnego. Nie mniej jednak, gdy występuje potrzeba pełnienia służby przy osobach zatrzymanych w PDOZ i nie ma zastępcy dyżurnego, do tej służby są wyznaczani funkcjonariusze posiadający odpowiednie przeszkolenie. Pełnią oni wówczas obowiązki pomocnika dyżurnego w rozumieniu zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10.11.2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. W trakcie takiej służby wykonują oni czynności radiooperatora, przyjmują zgłoszenia oraz te dotyczące zapewnienia przez dyżurnego ciągłości i prawidłowości służby w PDOZ. W tych okolicznościach za niezbędne organ uznał ustalenie czy podkom. A. K. w dniu 21/22.03.2014 r. pełniła służbę w charakterze nieetatowego pomocnika dyżurnego, zastępcy dyżurnego, czy też wyznaczona została jedynie do służby w PDOZ. Wyjaśniono, że wyżej wymieniona jest policjantem KPP [...] zajmuje stanowisko specjalisty ds. prasowo- informacyjnych, posiada przeszkolenie umożliwiające pełnienie służby w PDOZ. Jednakże organ I instancji nie ustalił ponad wszelką wątpliwość czy ww. w dniu 21/22 marca 2014 r. realizowała zadania policjanta na Stanowisku Kierowania i podlegała st. asp. M. J., co jest warunkiem koniecznym do stwierdzenia, że miał on obowiązek wykonywać nadzór na pełnieniem służby przez podkom. A. K. W ocenie organu odwoławczego kluczowy dla ustalenia tej kwestii świadek, tj. Naczelnik Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, jako osoba odpowiedzialna w zakresie nadzoru i organizacji za służbę dyżurnego i w PDOZ, nie potwierdził jednoznacznie, że podkom. A. K. w dniu objętym zarzutem wykonywała zadania przewidziane dla osoby na Stanowisku Kierowania. W tej sytuacji jego zeznania nie mogą, stanowić dowodu obciążającego M. J. odnośnie opisywanego zarzutu, a w aktach sprawy brak jest innych dowodów potwierdzających tę okoliczność. W sytuacji braku stwierdzenia winy, nie można mówić o zaistnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Dlatego też organ uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w zakresie zarzutu braku sprawowania nadzoru nad prawidłową pracą obsady Stanowiska Kierowania, nie pozwala na jednoznaczne przypisanie zawinienia zachowaniu st. asp. M. J. KWP [...] jako niezrozumiały ocenił zarzut odwołującego o tendencyjnym sposobie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, który nie został poparty żadnymi dowodami. Wręcz przeciwnie organ odwoławczy po zbadaniu sprawy nie doszukał się uchybień proceduralnych, w szczególności takich, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania lub utrudniły obwinionemu korzystanie z prawa do obrony. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyżej opisane orzeczenie złożył M. J., wnosząc jego uchylenie oraz poprzedzającego go orzeczenia Nr [...]. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie art. 132 ust. 2, art. 135e ust. 1, art. 135g ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego celowo zaniechano wszechstronnego zebrania i zbadania materiału dowodowego, pominięto przedstawiony przez niego dowód na okoliczność występowania rażących nieprawidłowości w organizowaniu i pełnieniu służby na SK oraz braku nadzoru ze strony przełożonych, nie przesłuchano innych funkcjonariuszy z obsady SK, co pozwoliłoby na rzetelne wyjaśnienie okoliczności i świadczyłoby na jego korzyść. Podkreślił, że została mu przypisana wina za nieprawidłowo działające urządzenie, które z niewiadomych przyczyn wykazało godzinną przerwę w zapisie. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny kontroluje więc zaskarżone akty (tu orzeczenie) lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako ich zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania orzeczenia), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem jego zgodności z prawem, a więc zarówno z przepisami regulującymi przebieg postępowania dyscyplinarnego Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowane orzeczenie jest zgodne z prawem. Zaskarżonym orzeczeniem [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] września 2014 r. w części dotyczącej zarzutu niedopełnienia obowiązku nadzoru nad obsadą Stanowiska Kierowania i w tym zakresie uniewinnił obwinionego (skarżącego), w pozostałym zakresie orzeczenie nr [...] utrzymał w mocy. Tym samym pozostawiono w mocy ostatnio wymienione orzeczenie o uznaniu skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej będąc w dniu 21/22 marca 2014 r. wyznaczonym do pełnienia służby na stanowisku dyżurnego Komendy Powiatowej Policji [...] poprzez niedopełnienie obowiązków w zakresie sprawowanego nadzoru nad pełnieniem służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia w ten sposób, że będąc zobowiązany na podstawie przepisów prawa, nie zapewnił ciągłości w zakresie bieżącego kontrolowania osób umieszczonych w PDOZ, oraz ciągłości odnotowywania w EKSD – EKOZ lub książce przebiegu służby w PDOZ faktycznego bieżącego przebiegu tej służby nie rzadziej niż co 30 minut, czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, i zgodnie z art. 135 j ust. 1 pkt 2 i ust. 5 tej ustawy o odstąpieniu od ukarania. Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów zostały określone w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Zgodnie z art. 132 ust. 1 tej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy). Przepis ten wskazuje więc w sposób wyraźny na zawinione przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych. Przepis art. 132a ustawy stanowi, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego pełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Stosownie zaś do treści art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji mającego zastosowanie w kontrolowanej sprawie, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Zaistnienie zatem tych przesłanek prowadzi do wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji do wydania w tym przedmiocie orzeczenia (art. 135j ust. 1 ustawy). Zaznaczyć też wypada, że przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia, czy działanie konkretnej osoby – lub jej zaniechanie – było zamierzone, czy też nie. Gdy już doszło do przewinienia służbowego, to samo naruszenie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa skutkować może zastosowaniem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. akt K 22/00 (OTK ZV nr 3/2001, s. 266-268) wskazując, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które podlegają odpowiedzialności karnej". W wyroku zaś z dnia 8 grudnia 1998 r., sygn. akt K 41/97 Trybunał Konstytucyjny przyjął, że nawiązanie szczególnego stosunku pracy właściwego tylko dla niektórych grup zawodowych spełniających ważne z punktu widzenia interesu publicznego role w państwie, powoduje konieczność określenia szczególnego trybu dyscyplinowania członków korporacji, w ramach której działają, gdy ich zachowanie uchybia obowiązkom lub godności wykonywanego zawodu (OTK ZV nr 7/1998, s. 117). W ramach postępowania dyscyplinarnego mieści się bez wątpienia odpowiedzialność za czyny, które nie mają znamion przestępstw, a które jednakże uchybiają godności lub regułom wykonywania danego zawodu; taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom Policji podstawy do jednoznacznego ustalenia, że skarżący popełnił zarzucany mu czyn, tj. nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie sprawowanego nadzoru nad pełnieniem służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia poprzez niezapewnienie ciągłości w zakresie bieżącego kontrolowania osób umieszczonych w PDOZ, oraz ciągłości odnotowywania w EKSD – EKOZ lub książce przebiegu służby w PDOZ faktycznego bieżącego przebiegu tej służby nie rzadziej niż co 30 minut, a co prawidłowo zostało sklasyfikowane jako przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 3 pkt 3 cyt. wyżej. Ustalenia powyższe znajdują wsparcie w zeznaniach świadków (k. 81 – 84 akt postępowania dyscyplinarnego) oraz dokumentach (k. 32 i 35 akt j.w.), a także zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, co daje Sądowi podstawę do uznania, iż to orzeczenie zgodne jest z wymogami określonymi w art. 135 j ust. 2 ustawy o Policji. Nie budzi więc jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że skarżący pełniąc służbę dyżurnego jednostki na Stanowisku Kierowania, w dniu 21/22 marca 2014 r. w godzinach od 20:00 do 8:00, nie dopełnił obowiązków służbowych, w szczególności określonych Kartą opisu stanowiska pracy (k. 46 – 47 akt postępowania dyscyplinarnego), a które swym zakresem obejmowały m.in.: "W czasie nieobecności Kierownictwa KPP [...] odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie jednostki" (pkt 2), "Jest odpowiedzialny za całość dokumentacji jawnej i niejawnej znajdującej się na Stanowisku Kierowania" (pkt 9), "Obsługuje EKSD i SWD" (pkt 22). Sąd dokonał szczegółowej analizy całości materiału zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym i nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, nie dopatrzył się również błędów w ustaleniach faktycznych i niewłaściwym stosowaniu przez organ przepisów prawa znajdujących zastosowania w sprawie. Skarżący został prawidłowo powiadomiony m.in. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego (k.6), o zmianie/uzupełnieniu zarzutów (k. 125), został przesłuchany (k. 126 – 129), a także został zapoznany z aktami postępowania dyscyplinarnego (k.130 – 131) i nie wnosił o ich uzupełnienie. Sąd nie znajduje więc podstaw do uznania, iżby w toku postępowania dyscyplinarnego prawa skarżącego, wynikające z art. 135f ust. 1 ustawy o Policji zostały jakimkolwiek stopniu zostały naruszone. Za chybiony Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 135g ustawy w/w, skoro nie został on wsparty żadnymi dowodami, zaś zebrane dotychczas dowody w postępowaniu dyscyplinarnym nie potwierdzają tegoż zarzutu, ani też nie zostały wzruszone. Za nieznajdujący uzasadnienia Sąd uznał zarzut skarżącego, jakoby została mu przypisana wina za nieprawidłowo działające urządzenie, które z niewiadomych przyczyn wykazało godzinną przerwę w zapisie. Zarzut ten nie mógł odnieść spodziewanego przez skarżącego skutku, bowiem nie był wcześniej przedmiotem badania i oceny organów Policji, stąd też Sąd nie mógł skontrolować jego zasadności i w rezultacie nie mógł on stanowić powodu do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Z urzędu Sąd stwierdza, iż zawarte w zaskarżonym orzeczeniu rozstrzygnięcie o odstąpieniu od ukarania skarżącego prawa nie narusza. Z powyższych względów uznając, że zaskarżone orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.