II SA/Rz 2/18

Dnia 13 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] wydanej w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy - postanawia - wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu 3 stycznia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga H.P. na opisaną w sentencji postanowienia decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kategorii "BCE" nr [...] wydanego na druku serii [...] w dniu [...] czerwca 2006 r. przez Prezydenta Miasta K., wydaną w następstwie uznania skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W odrębnym piśmie skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jest zarejestrowany w PUP w K. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku i poszukujący pracy w zawodzie kierowcy. Zamierza spłacić zaległe zobowiązania, a jedyną drogą ku temu jest podjęcie pracy. W sytuacji otrzymania pozycji pracy będzie zmuszony odmówić jej przyjęcia z powodu zatrzymania prawa jazdy i wiążącego się z tą decyzją obowiązku zwrotu do depozytu UM Wydziału Komunikacji w K. dokumentu prawa jazdy. To może skutkować lawiną niekorzystnych decyzji administracyjnych z powodu wyrejestrowania go z PUP w Krośnie oraz może otworzyć drogę do wszczęcia przeciwko niemu, jako dłużnikowi alimentacyjnemu, postępowania karnego. W chwili obecnej praco jazdy jest mu niezbędne m. in. do wyjazdów do K. gdzie leczy się na nadciśnienie tętnicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po myśli art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05; z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04; z dnia 3 lipca 2012r., II OSK 1438/12). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że H.P. wykazał, iż jej wykonanie będzie wiązało się z wystąpieniem trudnych do odwrócenia skutków. Skutki te wiązać należy z prawdopodobieństwem utraty spodziewanych perspektyw zawodowych w zakresie wykonywania zawodu kierowcy. Znalezienie zatrudnienia w zawodzie kierowcy może otworzyć przed skarżącym szansę uzyskania stałego zatrudnienia oraz wyjścia z zadłużenia alimentacyjnego. W tych szczególnych okolicznościach Sąd uznał, że zachodzi podstawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.