II SA/Rz 202/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. L. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] w przedmiocie odwołania funkcji dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego [...] z dnia [...] października 2003 roku Nr [...] postanawia -odrzucić skargę- Uchwałą z dnia [...] października 2003 roku, Nr [...], Zarząd Powiatu [...] odwołał M. L. z funkcji dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego [...]. Wykonanie uchwały zostało powierzone Staroście [...]. Od wyżej wymienionej uchwały skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła M. L. Skarga wpłynęła do Sądu 16 marca 2004 roku. W jej treści skarżąca wskazała, iż uchwała Zarządu została podjęta z naruszeniem przepisów ustawy o systemie oświaty, a do dnia wniesienia skargi nie została jej doręczona przez co nie miała możliwości jej wcześniejszego zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu [...] wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem zarządu skarga jest niedopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, który to wymóg wynika z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku - o samorządzie powiatowym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ), zwanej dalej ustawą o samorządzie powiatowym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Rozważając kwestie dopuszczalności skargi na uchwałę organów powiatu należy przede wszystkim odnieść się do regulacji zawartej, w art. 87 § 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Zgodnie z jego treścią "każdy czyjego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu, w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Aby więc skarga była dopuszczalna muszą zostać spełnione następujące przesłanki: uchwała musi naruszać interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę, uchwała musi dotyczyć sprawy z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi musi zostać poprzedzone wezwaniem do usunięcia wspomnianego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego skierowane do organu, który pojął uchwałę. Brak jednej ze wskazanych przesłanek przesądza o niedopuszczalności skargi. Uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie zachowała wymogu wezwania Zarządu Powiatu [...] do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego przez podjętą uchwałę. Skarga została skierowana bezpośrednio do Sądu bez zachowania wspomnianego trybu, co czyni ją w świetle przedstawionych powyżej argumentów niedopuszczalną. Dlatego też Sąd postanowił o jej odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), bez względu na ewentualną zasadność wskazanych w niej naruszeń prawa. Sąd, bowiem nie może w tych okolicznościach dokonywać merytorycznej oceny zgodności zaskarżonej uchwały z przepisami prawa. Na stanowisko powyższe nie ma również wpływu twierdzenie skarżącej, iż wcześniej nie była jej znana treść uchwały i dlatego po tak długim okresie od jej podjęcia zdecydowała się na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Okoliczność ta, bowiem nie może usprawiedliwiać nie zachowanie przewidzianego przez ustawę trybu kwestionowania przedmiotowego aktu w poprzedzającym wniesienie skargi postępowaniu przed organem samorządu powiatu. Należy zauważyć również, iż w aktach sprawy znajduje się uwierzytelniony odpis pisma z dnia 13 października 2003 roku, w którym Starosta [...] zawiadomił, iż wykonując uchwałę Zarządu Powiatu [...] odwołuje skarżącą ze stanowiska dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego [...]. Na piśmie tym znajdują się potwierdzona podpisami świadków adnotacja, iż skarżąca zapoznała się z jego treścią, ale odmówiła złożenia pod nim podpisu. Należy, więc przyjąć, iż z tą chwila skarżąca uzyskała możliwość wezwania Zarządu Powiatu [...] do usunięcia naruszeń prawa, a w dalszej kolejności do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a