II SA/Rz 202/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę - postanawia - zwolnić wnioskodawczynię od kosztów sądowych. Do skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę A. P. dołączyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Podała, że ze względu na sytuację materialną nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Jedyny jej dochód to bowiem emerytura wynosząca 1604 zł, którą w całości przeznacza na podstawowe potrzeby: wyżywienie – 500 zł, leczenie – 400 zł, opłata za mieszkanie – 300 zł, centralne ogrzewanie – 120 zł, energia elektryczna – 110 zł, gaz – 110 zł, wywóz nieczystości – 90 zł. Wnioskodawczyni podkreśliła, że ma 80 lat i jest po trudnej operacji; jej stan zdrowia nie pozwala na jakąkolwiek aktywność w gospodarstwie rolnym. Jest właścicielką nieruchomości rolnej o pow. 2,05 ha, w tym grunt zakrzewiony to 1,05 ha. Ponadto, zlokalizowany w sąsiedztwie skład węgla powoduje duże zanieczyszczenia, dlatego zasadzone drzewa zamiast pożytków przynoszą straty. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Ponoszenie kosztów sądowych przez strony postępowania sądowego jest zasadą wynikającą z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zgodnie z nią, strona dochodząc swoich praw na drodze sądowej winna zaoszczędzić środki na sfinansowanie swojego udziału w danym postępowaniu. Jeśli jednak wygospodarowanie takich środków jest obiektywnie rzecz biorąc niemożliwe, bowiem dochód strony jest niewystarczający w tym celu, to wówczas możliwe jest skorzystanie przez stronę z instytucji prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a., zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres tzw. częściowego prawa pomocy. Przesłanką jego przyznania jest niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Wykazanie, że wnioskodawca w takiej sytuacji się znajduje należy do niego. Dlatego też winien on przedstawić pełne dane odnośnie do swojego stanu rodzinnego, majątkowego i dochodów (art. 252 § 1 P.p.s.a.). Z informacji podanych przez A. P. wynika, że ma 80 lat i mieszka samotnie. Jej stan zdrowia nie jest dobry; niedawno przeszła trudną operację. Choroby uniemożliwiają jej pracę w posiadanym przez nią gospodarstwie rolnym. Poza tym, jak zwróciła uwagę, ze względu na sąsiadujący z należącymi do niej drzewami skład węgla, drzewa te nie przynoszą właściwych pożytków, a straty. Wnioskodawczyni uzyskuje wprawdzie stały dochód, jednakże przeznacza go w całości na podstawowe potrzeby, jak w zakresie wyżywienia, leczenia czy mieszkania. Tym samym, po pokryciu wszystkich wymienionych wyżej wydatków, nie jest w stanie wygospodarować środków niezbędnych do uiszczenia kosztów sądowych. Obecna wysokość tych ostatnich (wpis od skargi) to 200 zł. Z powyższych względów orzeczono o zwolnieniu skarżącej od kosztów sądowych, czego podstawę stanowił art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.