II SA/Rz 203/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Z. Ż. i E. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przebudowy budynku I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata Ł. K. wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. Sygn. II SA/Rz 203/13 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Z. i E. Ż. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działkach nr 737, 738 w P. Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na skutek zawiadomienia Z. i E. Ż. przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie przebudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr 738 i 737, własności M. B. W toku postępowania organ ustalił, że na działkach nr 738 i 737 położonych w P. został wybudowany budynek mieszkalny jednorodzinny o wym. 11,60 m x 10,70m. Wybudowany został w latach 1975 – 1980 r., w oparciu o pozwolenie na budowę udzielone decyzją Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1975 r. znak: [...] oraz zatwierdzony w/w decyzją projekt budowlany typ. [...]. Zatwierdzony w/w decyzją projekt budowlany uwzględniał budowę budynku mieszkalnego parterowego z dachem dwuspadowym na działce nr 738 położonej w P. W 1994 r. został przebudowany dach. W ramach tych robót wykonano lukarnę, zmieniono pokrycie dachowe oraz dobudowano ganek bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę. W 2004 r. budynek otrzymała M. B. W trakcie rozprawy administracyjnej S. S. (poprzedni właściciel) zeznał, że w związku z zakupem działki nr 737 zmienił lokalizację budynku, w celu pozostawienia istniejącego budynku mieszkalnego drewnianego. PINB zakwalifikował wykonany zakres robót budowlanych jako przebudowę budynku mieszkalnego, która została wykonana w 1994 r. bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę, obowiązującego w okresie realizacji przebudowy. Uznając, że przebudowa została wykonana w 1994r. a lokalizacja budynku mieszkalnego nie narusza przepisów obowiązujących w trakcie realizacji inwestycji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. znak; [...] nałożył na M. B. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej przebudowanego budynku mieszkalnego na działkach 737 i 738 w P. oraz ekspertyzy technicznej wykonanych robót. Po przedłożeniu ekspertyzy technicznej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wykonanej przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr 737,738 w P. W uzasadnieniu stwierdził, że przebudowany budynek mieszkalny nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Pod względem technicznym roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo, znajduje się on w dobrym stanie technicznym i spełnia wymogi warunków technicznych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Z. Ż. i E. Ż. Wskazali na bezzasadność umorzenia postępowania wskutek czego zalegalizowano budynek, który został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. Zdaniem odwołujących budynek mieszkalny został wybudowany przez S. S. bez pozwolenia na budowę i bez projektu, na dwóch działkach, co jest sprzeczne z prawem. Obecna właścicielka M. B. pod koniec XX wieku dokonała przebudowy budynku, przebudowała dach i wykonała dodatkową kondygnację również bez pozwolenia i projektu. Wskazali na niewiarygodność zeznań S. S., gdyż jest on poprzednim właścicielem oraz osobą spokrewnioną. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] styczni 2013 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przyjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowisko o umorzeniu postępowania jest właściwe, choć uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Powołując się na dokonane przez organ I instancji w toku postępowania ustalenia podał, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę udzielone decyzją Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1975 r. (znak: [...]). Jego budowę zakończono w 1980 r. i wówczas obiekt ten został zaużytkowany. W trakcie budowy inwestor zmienił usytuowanie budynku na działce w stosunku do planu realizacyjnego. Z zatwierdzonego przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...] Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury dnia 28 kwietnia 1973 r. znak: [...] planu realizacyjnego, projektowany budynek mieszkalny wg projektu [...] na działce nr 738 w P. zaprojektowano usytuować w odległości 15,00m od osi drogi oraz 9,00m od granicy działki od strony zachodniej, częściowo w miejscu istniejącego budynku mieszkalnego drewnianego oznaczonego na planie realizacyjnym "do rozbiórki" oraz w odległości 10,00m od istniejącego budynku inwentarsko - składowego. Natomiast inwestor wybudował obiekt w odległości 6,00m od granicy działki od strony północnej graniczącej bezpośrednio z drogą oraz w odległości 18,50m od granicy działki od strony zachodniej, częściowo na działce nr 738 oraz na działce nr 737. WINB podał, że w wyniku stwierdzonych odstępstw sprawa podlega rozpoznaniu na podstawie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Zaznaczono, że wobec faktu zakończenia robót budowlanych nie zachodziła potrzeba wstrzymania robót budowlanych (art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego). Należało natomiast ocenić czy dokonane w trakcie budowy budynku mieszkalnego zmiany usytuowania obiektu naruszają przepisy techniczno - budowlane obowiązujące w okresie budowy. Organ podał, że sprawy związane z sytuowaniem budynków na działce budowlanej regulowały przepisy Zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. z dnia 19.07.1966r. Nr 10 poz. 44 ze zm.) - obowiązujące od 1 września 1966 r. do 31 grudnia 1980 r. Zgodnie z tym Zarządzeniem dla budynków zaliczonych do III , IV i V kategorii niebezpieczeństwa pożarowego i o wysokości do 5 kondygnacji w budynkach mieszkalnych lub o wysokości do 15 m w innych budynkach - odległość pomiędzy budynkami wolnostojącymi, nie osłoniętymi ścianą przeciwpożarową powinna wynosić co najmniej 8m (§ 20 ust. 2). Przepis § 20 ust. 13 zarządzenia określa, że przypadku braku ustalenia zabudowy na sąsiedniej nieruchomości, odległość budynku w zabudowie wolnostojącej od granicy działki tej nieruchomości powinna wynosić co najmniej połowę odległości wymaganych dla dwóch budynków identycznych. Organ podał, że z planu realizacyjnego wynika, że na sąsiedniej działce od strony zachodniej istniał już budynek mieszkalny drewniany usytuowany w odległości 5,0m od granicy działki oraz budynek inwentarsko - składowy murowany usytuowany przy granicy działki. Zatem w rozpatrywanym przypadku zmiana usytuowania budynku mieszkalnego nie naruszała obowiązujących przepisów. Będący przedmiotem postępowania budynek mieszkalny z otworami okiennymi w ścianie od strony zachodniej oraz od strony wschodniej został usytuowany w odległości większej niż wymagana przepisami minimalna odległość 4,0m. WINB stwierdził zatem, że budynek mieszkalny wybudowany na działkach nr 737, 738 w miejscowości P. nie narusza przepisów warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne. Brak zatem podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 lub 2 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie organ odwoławczy podał, że PINB dokonał błędnej kwalifikacji wykonanych robót. Z materiału dowodowego wynika, że budynek został zaprojektowany jako obiekt parterowy ze strychem. Aktualnie jest to obiekt dwukondygnacyjny z poddaszem użytkowym. W ramach wykonywania robót budowlanych w 1994 r. dokonano nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego. Wykonano dodatkowo 2 kondygnacje budynku: piętro oraz poddasze użytkowe z przeznaczeniem na cele mieszkalne oraz dobudowano ganek. Zakres wykonanych robót spowodował że powstał budynek posiadający trzy kondygnacje nadziemne co jest równoznaczne z jego nadbudową, a nie przebudową. Rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wykonano w 1994 r. bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę. Organ zaznaczył, że w tak ustalonym faktycznym samowolną rozbudowę budynku mieszkalnego należało ocenić w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. (Dz. U. z 1974r. nr 38 poz. 229 ze. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. /Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 ze zm./. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. przez budowę rozumie się wykonanie obiektu budowlanego, a także jego przebudowę i rozbudowę. Natomiast stosownie do art. 28 ustawy z dnia 24 października 1974r. roboty budowlane z wyjątkiem rozbiórek można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. W trakcie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. (Dz. U. Nr 8 poz. 48 z 1980 r.) - obowiązujące od 1 kwietnia 1975 r. do 1 stycznia 1995 r. Zgodnie z § 44 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia pozwolenia na budowę wymagało wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków. W przedmiotowej sprawie inwestor wykonując rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego naruszył przepisy obowiązującej w trakcie wykonywania robót budowlanych w/w ustawy Prawo budowlane z 1974 r.. Powołując się na art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. organ podał, że przymusowej rozbiórce podlega samowolnie wzniesiony obiekt lub ich część, znajdujący się na terenie który zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. W przedmiotowej sprawie rozbudowany budynek mieszkalny znajdował się na terenie przeznaczonym pod zabudowę, zatem nie zachodzi okoliczność wymieniona w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. uzasadniająca wydanie nakazu rozbiórki rozbudowanej części obiektu mieszkalnego. Organ zaznaczył, że druga przesłanka uzasadniająca nakazanie rozbiórki samowolnie rozbudowanego obiektu występuje wówczas, gdy obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U Nr 17 poz. 62 ze zm.) budynki mieszkalne na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolnostojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4,0m od granicy działki. Warunki te w rozpatrywanej sprawie zostały zachowane. Reasumując WINB stwierdzi, że usytuowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego nie narusza prawa. Z ekspertyzy technicznej wynika, że stan techniczny budynku jest dobry, nadaje się do użytkowania. Nie występuje więc konieczność wydania decyzji na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Rozbudowany budynek mieszkalny nie narusza planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza przepisów warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane, nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa dla zdrowia i życia ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia. Z tych przyczyn organ uznał, że prowadzenie dalszego postępowania nie znajduje uzasadnienia, zatem zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w myśl art. 105 k.p.a. Umorzenie postępowania w sprawie samowolnie wybudowanej rozbudowy budynku oznacza, że popełnione naruszenie prawa zostaje zalegalizowane i obiekt może być legalnie użytkowany. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że wybudowanie budynku na dwóch działkach narusza przepisy, organ wyjaśnił, że brak jest przepisu który zabraniałby budowy obiektu na dwóch działkach. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Z. Ż. i E. Ż. zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Nie precyzując kierunku jej weryfikacji podali, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany niezgodnie z zakładanym projektem. Następnie bez pozwolenia na budowę została dokonana jego przebudowa (przebudowano część dachową i wykonano dodatkową kondygnację). Wskazali, że inwestor "mataczy" w sprawie, by uniknąć kar finansowych. Raz jeszcze podkreślili, że działki nr 737 i 738 zostały zabudowane nielegalnie i niezgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga Z. Ż. i E. Ż. nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymująca w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działkach nr 737 i 738 w P. Powołany przez organ I instancji , jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W literaturze wykształcony został pogląd, że postępowanie, między innymi staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. W wyroku NSA z dnia 25 stycznia 1990 r., II SA 1240/89 przyjęto, że jeżeli żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, wszczęte postępowanie administracyjne, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. /ONSA 1990, nr 1, poz. 16/. Taką też tezę wyprowadził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95/ OSNAPiUS 1996 , nr 11, poz. 150/ przyjmując, że przepis art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie, gdy w świetle przepisów prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania /tak też wyrok SN z dnia 20 stycznia 2011 r., III SK 20/10/ nie publ./. Orzekający w sprawie organ , działając w ramach kompetencji powierzonych mu ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wydając zaskarżoną decyzję przyjął, że prowadzone postępowanie w ustalonym stanie faktycznym nosi cechy bezprzedmiotowości. W toku prowadzonego postępowania zostało ustalone, że obiekt został wzniesiony w oparciu o pozwolenie na budowę udzielone decyzją Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1975 r., znak: [...], którego budowa została zakończona w 1980 r. Inwestor w trakcie budowy dokonał zmiany usytuowania tego budynku, niemniej jednak jego usytuowanie nie narusza zarówno wówczas jak i obecnie obowiązujących przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne. W 1994 r. dokonano samowolnie nadbudowy i rozbudowy tego budynku poprzez dwie dodatkowe kondygnacje mieszkalne oraz dobudowaniem ganku. Okres dokonania tych prac wskazuje zatem, że postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej, na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. należało oceniać na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 37 ust. 1 ustawy z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę /pkt 1/, albo powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia /pkt 2/. W świetle przytoczonych uregulowań, w ocenie organu, skoro dokonane samowolnie prace nie wyczerpują przesłanek określonych art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., brak jest podstaw do podjęcia decyzji merytorycznej. Teren, na którym przedmiotowe prace zostały wykonane jest przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę, na co wskazuje decyzja w przedmiocie zezwolenia na budowę, którą inwestor dysponuje, zaś w świetle przedłożonej przez niego ekspertyzy techniczno - budowlanej sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę - nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, jak również niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Treść przedłożonej ekspertyzy wskazuje również, że brak jest podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, albowiem zakończone przez inwestora prace nie wymagają przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego czy terenu nieruchomości do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzony stan wyklucza więc wydanie decyzji merytorycznej, co czyni postępowanie prowadzone przez ten organ bezprzedmiotowym, a więc skutkującym w konsekwencji wydaniem decyzji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, stanowisko takie organu jest zasadne i znajduje oparcie w przytoczonych wyżej przepisach prawa. W tym stanie sprawy, nie mogą zostać uwzględnienie podnoszone przez skarżących zarzuty w przedmiocie niewychowawczego i krzywdzącego działania orzekających w sprawie organów, albowiem te kwestie pozostają poza kognicją zarówno organów administracji publicznej, tj. prowadzącego postępowanie w rozpoznawanej sprawie - organu nadzoru budowlanego, jak i sądu administracyjnego dokonującego jedynie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Marginesowo należy zauważyć, że w tym postępowaniu administracyjnym nie mogą być dochodzone inne roszczenia, w tym własnościowe, dla których właściwy jest inny tryb postępowania i przed innymi organami, czy też przed sądem powszechnym. Sąd nie podzielił również zarzutów skarżących w przedmiocie naruszenia przez orzekający w sprawie organ przepisów postępowania, ponieważ stan faktyczny sprawy nie jest sporny, zaś odmienna od stanowiska skarżących ocena dokonana przez organ, respektująca w wydanej decyzji treść art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia zasad postępowania. W świetle powyższego, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji. Zasądzając wynagrodzenie dla adwokata tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 i ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz. U. z 2013r., poz. 461/ po złożeniu oświadczenia, że taka pomoc nie została w żadnym zakresie uiszczona przez skarżących.