II SA/Rz 204/16

Dnia 7 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku E. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 roku, nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki balkonu - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 8 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga E. N. reprezentowanego przez opiekuna prawego Z. C. na opisaną w sentencji postanowienia decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Decyzją tą nakazano skarżącemu rozbiórkę balkonu dobudowanego do lokalu mieszkalnego nr 13 budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 409/2 przy ul. [...] w T. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie opiekun prawny skarżącego wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz powstania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania decyzji. Podniosła, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w T. stanowi centrum życiowe skarżącego i jego żony, którymi stale opiekuje się ich córka Z. C. Zarówno skarżący, jak i jego żona wymagają stałej opieki, ponieważ skarżący cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową i Parkinsona, a jego żona na chorobę Alzheimera. W przypadku wykonania decyzji osoby te i ich opiekun będą musieli opuścić zajmowany lokal, a aktualnie nie jest to możliwe z uwagi na zaawansowanie chorób. Zmiana ta jest wręcz niemożliwa ponieważ mieszkanie jest przystosowane specjalnie dla podopiecznych, posiada wszelkie zabezpieczenia i udogodnienia, a przeprowadzka wiązałaby się z trudnościami, którym Z. C.nie jest w stanie podołać Dodatkowo wiązałaby się z wydatkami, których nie jest w stanie ponieść, gdyż środki finansowe, które posiada w całości przeznacza na opiekę nad rodzicami i zapewnienie im codziennej egzystencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej "P.p.s.a" sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3.08.2008r., sygn. akt II SA/Bk 352/2006, LexPolonica nr 1241556). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 P.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, iż na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonej decyzji. Zostanie bowiem ona poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał bowiem, jakoby rozbiórka balkonu mogła skutkować wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody czy też powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, a argumentacja podana jako uzasadnienie wniosku tylko w niewielkim zakresie nawiązuje do następstw wykonania decyzji warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Z całą pewnością zdrowotna sytuacja skarżącego i jego żony nie należy do najłatwiejszych, jednakże w żaden sposób nie wpływa na zasadność udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Wstrzymania nie uzasadnia potrzeba ewentualnej wyprowadzki na czas rozbiórki, a to z uwagi na fakt, że mieszkanie znajduje się na parterze (na co wskazuje dokumentacja fotograficzna zgormadzona w aktach sprawy – protokół z czynności kontrolnych), a zatem prace rozbiórkowe prowadzone byłyby na zewnątrz, bez konieczności prowadzenia robót w mieszkaniu. Jeśli nawet taka wyprowadzka byłaby konieczna, to nie generowałaby dalszych kosztów związanych z wynajęciem mieszkania, a tym bardziej znacznej szkody, bowiem z informacji podanych na potrzeby przyznania prawa pomocy wynika, ze skarżącej przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do drugiego lokalu mieszkalnego w T., z którego nie osiąga dochodów, a zatem, jak można przypuszczać niezamieszkałego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.