II SA/Rz 206/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Krystyna Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie -skargę oddala- Przedmiotem skargi SS jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] (dalej: "SKO w [.]" lub "Kolegium") z dnia [.] grudnia 2016 r. nr [.] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu wody na działce, którą wydano w następujących okolicznościach; Na podstawie pisemnej interwencji SS dotyczącej naruszenia stosunków wodnych poprzez nawiezienie znacznych ilości ziemi na działkę nr ewid. 3436/2 w [.], położoną przy jego działce nr 3435/2, Wójt Gminy [.] wszczął postępowanie w sprawie zmiany stosunków wodnych na działce nr ewid. 3436/2. Wydane w sprawie przez Wójta Gminy [.] decyzje z dnia [.] października 2015 r. i [.] czerwca 2016 r. były uchylane przez SKO w [.] odpowiednio decyzjami z dnia [.] grudnia 2015 r. nr [.] i [.] lipca 2016 r. nr [.], a sprawa przekazywana do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [.] października 2016 r. nr [.], Wójt Gminy [.] odmówił nakazania właścicielom działki nr 3436/2, tj. MD i PD, przywrócenia stanu wody na gruncie lub zbudowania urządzeń zapobiegających szkodom uznając, że nie zaistniały ku temu podstawy określone w art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 469 z późn. zm.) dalej w skrócie określnej: "P.w.". W uzasadnieniu podano, że w toku postępowania, poza przeprowadzeniem oględzin, powołano biegłego, któremu zlecono opracowanie opinii na temat kierunku spływu wód na ww. działce. Z ustaleń biegłego wynikało, że teren działki został podniesiony średnio o około 25 cm, jednak pomimo tego zachowano dotychczasowy spadek terenu w kierunku północno-wschodnim. Zmiana ta nie wpłynęła zatem na zmianę stosunków wodnych na działce nr 3436/2 i terenie przyległym. Wody odprowadzane są do przydrożnego rowu od strony północnej. Spływ wody na działkę nr 3435/2 z działki nr 3436/2 może następować tylko z obszaru około 1 m szerokości działki nr 3436/2 na długości przyległej do działki nr 3435/2, ale ilość ewentualnej wody nie może powodować szkody na gruncie sąsiednim. Po wykonaniu ogrodzenia na działce nr 3436/2 woda nie będzie w ogóle z niej spływała na działkę nr 3435/2. Ponadto z inicjatywy właścicieli działki nr 3436/2 wykonana została przy granicy bruzda, dzięki której woda z tej działki nie będzie się przedostawać na działkę nr 3435/2. Jak dotychczas na działce nr 3435/2 nie stwierdzono zaś żadnej szkody. W tych okolicznościach odmówiono nałożenia na właścicieli działki nr 3436/2 żądanych przez wnioskodawcę obowiązków. W odwołaniu SS zarzucił naruszenie przez organ art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) dalej zwanej: "K.p.a.", poprzez wydanie decyzji mniej korzystnej dla niego, niż dotychczas. W sposób nienależyty wyjaśniono również okoliczności faktyczne sprawy, a materiał dowodowy rozpoznano w sposób wybiórczy i niepełny, pomijając dołączoną do akt dokumentację fotograficzną przedstawiającą zalaną działkę nr 3435/2, które wykonano po opadach, a nie jak te zamieszczone w opinii w trakcie pogody bezdeszczowej. Decyzję oparto zasadniczo na jednym tylko dowodzie w postaci opinii biegłego. Faktycznie zaś zmiany spowodowane na działce nr 3436/2 szkodliwie oddziałują na działkę nr 3435/2. Wykonana bruzda, jako wykop w ziemi bez zabezpieczenia, nie będzie w dłuższej perspektywie spełniać swojego zadania. Opisaną na wstępie decyzją SKO w [.] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznał, że nie doszło do naruszenia art. 139 K.p.a., ponieważ przepis ten nie znajduje zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji. Jeżeli chodzi zaś o kwestie merytoryczne, to istotą postępowania toczącego się w oparciu o art. 29 P.w. jest ustalenie, czy nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie oraz czy zmiana ta wywołuje szkody na gruntach sąsiednich, a w związku z tym czy konieczne jest nakazanie przywrócenia stanu poprzedniego albo wykonanie właściwych urządzeń zapobiegających szkodom. Ze stanowiska biegłego wynikało, że doszło do zmiany stosunków wodnych na działce nr 3436/2, ale nie ma ona szkodliwego wpływu na działkę sąsiednią. Brak zatem możliwości ustalenia koniecznego do zastosowania art. 29 P.w. związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy działaniami polegającymi na zmianie stanu wody na gruncie a szkodami na gruncie sąsiednim. W skardze SS, żądając uchylenia wydanych decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania, zarzucił naruszenie: 1) art. 139 K.p.a. poprzez wydanie decyzji mniej korzystnej dla niego, niż dotychczas, tj. poprzedniej decyzji Wójta z dnia [.] czerwca 2016 r. nakazującej wykonanie urządzenia zapobiegającego szkodom poprzez wykonanie bruzdy z elementów prefabrykowanych szerokości 30 cm i głębokości 20 cm, 2) art. 11 K.p.a. poprzez nieudzielenie ustanowionemu przez niego niezawodowemu pełnomocnikowi, który wniósł odwołanie od decyzji Wójta z dnia [.] czerwca 2016 r., wyjaśnienia w zakresie braku określenia terminu wykonania objętego nią obowiązku, że nie zachodziła konieczność jego oznaczenia, ponieważ decyzja będzie wykonalna, kiedy stanie się ostateczna, 3) art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie obiektywnej niemożliwości powstania szkody na działce wnioskodawcy w wyniku zmiany stosunków wodnych i błędne ustalenie, że pomimo zmiany stosunków wodnych woda nie spływa na jego grunt, 4) art. 7 i 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego sprzeczną ze zgromadzonymi dowodami, a w szczególności ocenienie opinii biegłego jako dowodu wiarygodnego, rzetelnego, zupełnego i logicznego pomimo, że opinia ta zawiera - w części uzupełniającej względem pierwotnie sporządzonej ("podstawowej") - sprzeczności i błędnie wywodzi, że pomimo zmiany stosunków wodnych na działce nr 3436/2 nie ma ona negatywnego wpływu na działkę nr 3435/2, 5) art. 29 ust. 1 pkt 1 i 3 P.w. poprzez jego niezastosowanie pomimo, że zmiana stosunków wodnych na działce nr 3436/2 szkodliwie wpłynęła na należący do niego grunt oraz że istnieje realne zagrożenie powstania na niej szkody. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 15 maja 2017 r. uczestnicy postępowania M. i P.D. wnieśli o oddalenie skargi, orzeczenie na ich rzecz o kosztach postępowania oraz dopuszczenie dowodu w postaci zdjęć dokumentujących wykonane już ogrodzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) określanej dalej jako "Ppsa". Zgodnie z nim, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 Ppsa, sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 Ppsa). Po skontrolowaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrolowane decyzje nie zostały wydane z naruszeniem prawa, które wymagałoby ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Kontroli Sądu poddano decyzje w sprawie naruszenia stosunków wodnych, przeprowadzonej w trybie art. 29 P.w. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. W myśl zaś art. 29 ust. 3 P.w., jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W świetle ostatnio powołanego przepisu nie każda zmiana stanu wody na gruncie stanowi podstawę wydania ww. nakazów, a tylko taka, która jest przyczyną szkodliwego oddziaływania wody na grunty sąsiednie. Obowiązkiem organów w takich sprawach jest więc ustalenie, jaki był pierwotny stan wody na gruncie, czy nastąpiła zmiana w tym zakresie i czym została ona wywołana oraz czy wywiera ona szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. Chodzi zatem o ustalenie związku przyczynowego pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie a ewentualną, możliwą do pojawienia się szkodą. Szkoda musi być realna w tym sensie, że z materiału dowodowego musi wynikać przynajmniej duże prawdopodobieństwo jej wyrządzenia w wyniku działań lub zdarzeń podjętych lub zaistniałych na sąsiedniej nieruchomości na skutek zmiany stosunków wodnych. Ustalenie, że nie doszło do szkodliwej zmiany stanu wody na gruncie stanowi o dekompletacji ww. przesłanek i jest przeszkodą do nałożenia opisanych obowiązków. Zakres kontrolowanego postępowania administracyjnego wyznaczony został wnioskiem skarżącego z dnia 28 sierpnia 2015 r. Twierdził w nim, że na skutek nawiezienia znacznej ilości ziemi na sąsiednią działkę nr 3436/2 doszło do zmiany stosunków wodnych. Z poczynionych przez organy ustaleń wynika, że na działce nr 3435/2, stanowiącej współwłasność MD i PD, podniesiono poziom gruntu poprzez nawiezienie na nią ziemi, średnio o około 25 cm. Pomimo tego zachowano dotychczasowy spadek terenu w kierunku północno-wschodnim, tj. w kierunku rowu przy drodze (działka nr 3552). Pierwotnie obie działki położone były na tym samym poziomie. Powołując się na opinię biegłego stwierdzono, że dokonana zmiana nie oddziałuje szkodliwie na grunt sąsiedni, tj. działkę nr 3435/2 należącą do SS. Teren obu działek pochylony był i jest w kierunku północnym. Woda z działki nr 3436/2 odprowadzana jest do przydrożnego rowu od strony północnej, podobnie jak z działki nr 3435/2. Spływ wody na działkę nr 3435/2 z działki nr 3436/2 może następować tylko z obszaru około 1 m szerokości działki nr 3436/2 na długości przyległej do działki nr 3435/2, ale ilość ewentualnej wody nie może powodować szkody na gruncie sąsiednim. Po wykonaniu ogrodzenia na działce stan ten zmieni się i woda z działki nr 3436/2 nawet z tego wąskiego pasa nie będzie już spływać na działkę nr 3435/2. Woda z działki nr 3436/2 nie będzie się przedostawać na działkę nr 3435/2 również dzięki temu, że właściciele działki nr 3436/2 już wykonali przy granicy bruzdę. Jak dotychczas na działce nr 3435/2 nie stwierdzono zaś żadnej szkody. W tych okolicznościach uznano, że nie zaistniały przesłanki do stosowania regulacji art. 29 P.w. Skarżący uważa natomiast, że nie wyjaśniono należycie okoliczności faktycznych sprawy związanych ze zmianą kierunku spływu wody, a ponadto błędnie oceniono walory dowodowe opinii biegłego, która w swej części uzupełniającej zawiera sprzeczności i błędne wnioski co do tego, że pomimo zmiany stosunków wodnych na działce nr 3436/2 nie ma ona negatywnego wpływu na działkę nr 3435/2. Wobec tego w jego ocenie powinny zostać w sprawie zastosowane przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego, ponieważ stwierdzona zmiana stosunków wodnych szkodliwie wpłynęła na jego działkę i istnieje realne zagrożenie powstania na niej szkody. Podkreśla to zwłaszcza w kontekście wcześniejszej decyzji, mocą której obowiązki takie zostały nałożone, a zatem obecna decyzja jest dla niego mniej korzystna, przez co wydana – jak twierdzi, z naruszeniem art. 139 K.p.a. Przedstawione ustalenia organów znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy, zwłaszcza w protokołach oględzin oraz opinii biegłego. Dowody te zgromadzono zgodnie z wymaganiami K.p.a. Oceniono je z zachowaniem standardów wynikających z art. 80 K.p.a., tj. zasady swobodnej oceny dowodów. Stanowisko organów rzetelnie zaprezentowano w decyzjach, które spełniają wymagania określone w art. 107 § 3 K.p.a. i w sposób przekonujący wyjaśniają podjęte rozstrzygnięcia. Wynika z nich niezbicie, że na działce nr 3436/2 doszło do podniesienia poziomu terenu poprzez nawiezienie na nią ziemi, przez co jej poziom jest wyższy od sąsiedniej działki nr 3435/2, jak wyliczył biegły, średnio o około 25 cm. Przed tym zabiegiem obie działki były położone na tym samym poziomie. Pomimo jednak tego zabiegu nie doszło do szkodliwej zmiany stosunków wodnych, w tym zmiany kierunku spływu wód, ponieważ ten został zachowany w stosunku do istniejącego przed nawiezieniem ziemi. Większość wody, z obu zresztą działek, spływa do przydrożnego rowu przebiegającego po północnej stronie działek zgodnie z zachowanym spadkiem. Stanowisko organów znajduje pełne podstawy w treści opinii biegłego MP, w której m.in. przedstawiono dokonane pomiary wysokościowe oraz oznaczono na mapie kierunek spływu wód. Wynika z nich niezbicie, że woda z działki nr 3436/2 powierzchniowo w naturalny sposób nie jest kierowana na działkę nr 3435/2, lecz do przydrożnego rowu. Tylko niewielka ilość wody może na nią spływać z obszaru granicznego o szerokości około 1 m, ale ta ilość nie może wyrządzić żadnej szkody na działce nr 3435/2. Skoro zaś skarżący nie przedstawił kontrdowodów na te okoliczności, to zasadnie oparto rozstrzygnięcie kontrolowanych decyzji na ustaleniach z opinii biegłego. Dowód ten w takich sprawach ma bowiem zasadnicze znaczenie, ponieważ istotne dla sprawy zagadnienia wyjaśniane są przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Skarżący nie wykazał zaś w toku postępowania, ani nie uprawdopodobnił z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że może na jego działce zostać wyrządzona przez wodę spływającą z działki nr 3436/2 szkoda. To, że tuż po opadach na działce skarżącego można zaobserwować wodę nie jest zjawiskiem nienaturalnym ani samoistnie dowodzącym o naruszeniu stosunków wodnych, ponieważ opady w tym samym czasie występują nad większym terenem, a nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że woda opadowa, zwłaszcza w większej ilości, nie wsiąka w grunt niezwłocznie po kontakcie z nim. Natomiast jak wyjaśnił biegły, woda ta jest w zdecydowanej mierze kierowana powierzchnią działki nr 3436/2 w kierunku rowu przydrożnego, a nie działki nr 3435/2. Biegły zawarł ponadto w opinii zalecenie, aby w części granicznej działek utrzymywać na działce nr 3436/2 wykonaną bruzdę, która będzie odprowadzała wodę z terenu tuż przy granicy obu działek. W opinii uzupełniającej dodatkowo wskazano, że w przypadku zabudowy działki i wykonania ogrodzenia woda nie będzie miała już możliwości spływania na działkę sąsiednią. Przedstawionej opinii nie sposób kwestionować prostą tylko negacją o niezgadzaniu się z nią, bez przedstawienia przeciwdowodów albo racjonalnych argumentów, które podważałyby jej wnioski. Przedstawione przez biegłego sprawozdanie jest zrozumiałe i logiczne. Wyjaśnia wszystkie aspekty związane z podniesieniem terenu działki nr 3436/2, w szczególności obrazuje kierunek spływu wody z tej działki. Skoro zaś woda z działki nr 3436/2 w istocie nie spływa na działkę nr 3435/2, to nie jest możliwe wykazanie związku przyczynowego pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie a szkodą na działce sąsiedniej, której nie zidentyfikowano ani nie określono nawet jako prawdopodobnej do wystąpienia. Samo natomiast podniesienie poziomu terenu poprzez nawiezienie ziemi nie podlega regulacjom ustawy – Prawo wodne, która zasadniczo reguluje problematykę gospodarowania wodami, jeżeli nie ma wpływu na stan urządzeń wodnych albo na stosunki wodne. Skoro więc nie ustalono w toku postępowania, że podniesienie poziomu terenu działki nr 3436/2 ma szkodliwy wpływ na nieruchomość sąsiednią w zakresie stosunków wodnych, w tym także z uwagi na wykonanie przez właścicieli tej działki bruzdy, która zabezpiecza działkę skarżącego przed ewentualnym spływem tych wód na jego nieruchomość, to - biorąc pod uwagę stan z chwili orzekania przez organy, brak było podstaw do nakładania na właścicieli działki nr 3436/2 obowiązków na podstawie art. 29 P.w. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi stwierdzić należy, że żaden z nich nie zasługiwał na podzielenie. Organy nie naruszyły art. 139 K.p.a., jako że przepis ten – co wynika wprost z jego treści, znajduje zastosowanie tylko w toku postępowania odwoławczego. Takie jego rozumienie i stosowanie zostało również podzielone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1998 r. sygn. FPS 2/98. Wprawdzie uchwała ta nie ma waloru wiążącego, ponieważ została wydana przed 2004 r., ale niewątpliwie stanowi pomoc w wykładni tego przepisu. Orzeczeniem na niekorzyść strony skarżącej w rozumieniu art. 139 K.p.a. jest takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego, które pogarsza sytuację odwołującego się w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem odwołania. Nie można natomiast powoływać się na ochronę z niego wynikającą podczas ponownego rozpoznawania sprawy w pierwszej instancji. Także w toku kolejnego postępowania odwoławczego w tej samej sprawie ochrona ta odnosi się tylko do aktualnie zaskarżonej odwołaniem decyzji pierwszej instancji, a nie decyzji poprzednio uchylonej. Wskazywanie na odosobnione odmienne stanowisko, sprzeczne z przedstawioną wykładnią ww. przepisu, nie mogło zatem odnieść skutku w tym przypadku. Trudno też zrozumieć zarzut naruszenia art. 11 K.p.a., tj. że organ nie udzielił pełnomocnikowi skarżącego w toku postępowania administracyjnego informacji na temat wykonania decyzji z dnia [.] czerwca 2016 r. Wszak o taką informację się nie zwracał. Natomiast oczekiwany przez skarżącego zakres informacji wykraczałby poza granice obowiązku wynikającego z art. 11 K.p.a., jako że dotyczył de facto fazy postępowania egzekucyjnego. Na podstawie powołanego przepisu organ obowiązany jest udzielać stronom wyjaśnień o przesłankach, jakimi kierował się podczas rozstrzygania sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu, ale nie o zasadach i warunkach prowadzenia egzekucji. Obowiązek w decyzji z dnia [.] czerwca 2016 r. nie był zaś nałożony na skarżącego, lecz na właścicieli działki nr 3436/2, którzy nie kwestionowali go w drodze odwołania, ponieważ nie skorzystali z tego środka prawnego. Jeżeli chodzi o stan faktyczny sprawy to w ocenie Sądu został on wyjaśniony w sposób należyty, a opinia biegłego zawiera stanowisko także w kwestii szkód. W realiach sprawy organy opierając się na tej opinii prawidłowo stanęły na stanowisku, że nie można było przyjąć, że niewielka ilość wody z pasa gruntu przy granicy o szerokości 1 m mogła szkodliwie oddziaływać na działkę skarżącego. Ten zaś nie przedstawił wiarygodnych dowodów, które zaprzeczyłyby ocenie biegłego i wskazywały, że szkoda może realnie powstać. Stanowisko skarżącego to jedynie polemika z prawidłowymi ustaleniami organów, której nie popiera dowodami mogącymi skutecznie podważyć stanowisko biegłego. Decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 P.w. nie można jednak wydać tylko na podstawie obaw i przypuszczeń. SKO logicznie i zgodnie z doświadczeniem życiowym, mając na uwadze treść opinii oraz roboty przeprowadzone na działce skarżącego, oceniło załączone do odwołania fotografie. Sam tylko fakt spływu wody na grunt sąsiedni również nie jest wystarczającą okolicznością do stosowania art. 29 P.w. Niemniej, jak już podano, ilość przedostającej się na działkę skarżącego wody jest znikoma. Brak szkodliwego oddziaływania zmiany stanu wody na gruncie stał zatem na przeszkodzie nałożeniu obowiązków na podstawie tego przepisu. Zwrócić przy tym należy uwagę, choć okoliczność ta pojawiła się już po wydaniu zaskarżonej decyzji, a zatem nie mogła być przez organy uwzględniona podczas rozstrzygania, że przy granicy działek wzniesiono już ogrodzenie na betonowej podmurówce, czego dowodzi materiał fotograficzny dołączony do akt przez uczestników za pismem z dnia 15 maja 2017 r. (k.39 i n. akt sądowych); dopuszczono je jednak jako dowód uzupełniający na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r. Skoro uczestnicy postąpili w sposób określony w opinii biegłego całkowicie zatrzymując wodę na działce nr 3436/2, to tym bardziej brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Z podanych względów, na podstawie art. 151 Ppsa, orzeczono o oddaleniu skargi jako niezasadnej.