II SA/Rz 207/12

z dnia 16 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2012 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.G. i T.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia 23 stycznia 2012 r., nr [....] w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę H.G. Zarządzeniem przewodniczącego wydziału II z 1.03.2012 r. wezwano H.G. do czytelnego podpisania skargi, ponieważ na dokumencie skargi widniał nie pozwalający na ustalenie treści znak graficzny. Wezwanie zawierało pouczenie o konieczności wykonania tego obowiązku w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (k.11). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę w dniu 5.03.2012 r. doręczono dorosłemu domownikowi – mężowi T.G. (k.24). Zarządzenie nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga H.G. podlega odrzuceniu. Skarga jako kwalifikowane pismo w postępowaniu sądowym powinna spełniać wymogi określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. Poz. 270 z 2012 r., dalej "P.p.s.a."). Poza elementami konstrukcyjnymi, o którym mowa w art. 57 § 1 pkt 1 – 3 P.p.s.a., jak każe pismo w postępowaniu sądowym powinna zostać również podpisana, czego wymaga przepis art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Pismo takie może zawierać również podpis przedstawiciela ustawowego danej strony lub jej pełnomocnika, a gdy nie jest ona w stanie złożyć podpisu samodzielnie, na mocy art. 46 § 4 P.p.s.a. pismo może podpisać także inna osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Wymienione sposoby podpisania pisma w rozumieniu powołanej ustawy traktowane są za równoważne. Wskazany brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., ponieważ uniemożliwia on nadanie sprawie prawidłowego biegu. Doniosłość i waga podpisu jest bowiem istotna. Świadczy on nie tylko o woli danej osoby dokonania określonej czynności wyrażonej z piśmie, czy wyrażenia stanu wiedzy, ale pozwala także na jej identyfikację, stanowiąc gwarancję autentyczności i tożsamości osoby składającej podpis z jego treścią. Podpisem jest bowiem znak ręczny określonej osoby fizycznej, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującej oraz zbadanie autentyczności podpisu za pomocą badań pisma. Podpis nie musi być czytelny, obejmować imienia i nazwiska, powinien jednak pozwalać na ustalenie osoby, od której pochodzi. Wymogu tego nie spełnia tzw. parafa, stanowiąca określony znak graficzny nie będący słowem pisanym. Treść takiego znaku nie pozwala bowiem na ustalenie osoby, która go nakreśliła. Sąd stwierdza zatem, że złożony pod skargą znak graficzny nie pozwalał na ustalenie, że pochodzi on od H.G., a pomimo skutecznego doręczenia jej wezwania w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a., skarżąca nie uzupełniła omawianego braku w przepisanym terminie. Z akt sprawy sądowoadministracyjnej nie wynika też, aby T.G. działał jako jej przedstawiciel ustawowy lub pełnomocnik, lub osoba o której mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a. Mając zatem na względzie powyższe okoliczności w świetle bezskuteczności dokonanego wezwania do usunięcia braku formalnego skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji orzeczenia.