II SA/Rz 207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2015 r.. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego na skutek wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 207/15 Uzasadnienie Przedmiotem skargi M. K. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2015 r. nr [...], wydana w sprawie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. Zaskarżonym rozstrzygnięciem uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] października 2014 r. nr [...], nakazującą M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego – budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr 25 obr. [...] w R. przy Al. [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z 29 lipca 2015 r. M. K. zwróciła się do WSA o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Powszechnie za decyzję nienadającą się do wykonania uważa się decyzję kasacyjną organu odwoławczego (art. 138 § 2 k.p.a.), bowiem w wyniku wydania takiej decyzji ostatecznej na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do wykonania dobrowolnego, bądź w trybie egzekucji (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz - do art. 61 P.p.s.a., Lexis Nexis 2011). Wobec tego decyzja taka nie podlega wstrzymaniu wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 9 listopada 2005 r., sygn. II OZ 972/05, niepubl.). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną, dlatego wobec tego aktu ochrona tymczasowa, nie może mieć zastosowania. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.