II SA/Rz 209/13

PostanowienieWSA w Rzeszowie2013-05-28

Skład orzekający: Piotr Godlewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wnioskodawca może zostać zwolniony od kosztów sądowych na podstawie wykazania trudnej sytuacji materialnej bez dostarczenia szczegółowych informacji o wydatkach i innych okolicznościach finansowych?
Ratio decidendi
Zwolnienie od kosztów sądowych wymaga wykazania braku możliwości poniesienia tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Wnioskodawca musi przedstawić szczegółowe dane dotyczące dochodów, wydatków oraz innych okoliczności mających wpływ na jego sytuację finansową. Brak odpowiedzi na wezwanie organu do uzupełnienia tych informacji skutkuje odmową przyznania zwolnienia od kosztów sądowych.
Stan faktyczny
Wnioskodawca J. G., w wieku 82 lat, złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w związku ze skargą na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczącą nakazu rozbiórki. Wskazał trudną sytuację materialną i zdrowotną oraz niskie dochody z emerytury. Organ wezwał go do uzupełnienia informacji o wydatkach, pomocy społecznej i rachunkach bankowych, jednak wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie.
Rozstrzygnięcie
Odmówił przyznania wnioskodawcy zwolnienia od kosztów sądowych.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wykonanych elementów nadbudowy postanawia odmówić przyznania wnioskodawcy prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. J. G. w terminie do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł. od wniesionej przez siebie skargi wniósł o przyznanie mu zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku (formularza PPF) wskazał na swój wiek (82 lata) i związany z nim zły stan zdrowia (zaniki pamięci, bóle głowy, szyi i kończyn, rozedmę płuc). Mieszka sam, utrzymując się z emerytury, której wysokość wraz z przysługującymi do niej dodatkami wynosi ok. 2200 zł. netto. Dochody te przeznacza na "bieżące wydatki, w tym na zakup leków oraz na zakup niezbędnych przedmiotów codziennego użytku", które wraz z całym wyposażeniem stracił w pożarze budynku w którym zamieszkiwał (budynek ten wraz z dwoma innymi obiektami usługowymi wykazał jako posiadany przez siebie majątek, jednak z uwagi na ich zły stan techniczny nie przynoszą mu one żadnych pożytków, generując jedynie wydatki, np. z tytułu opłat, ekspertyz technicznych). Obecnie zamieszkuje w drewnianej budce o pow. ok. 9 m² postawionej obok spalonego budynku, bez bieżącej wody, sanitariatu i gazu, co sprawia że przedmioty codziennego użytku ulegają szybkiemu niszczeniu. Ponieważ dane te - zwłaszcza z uwagi na wysokość posiadanych przez skarżącego dochodów i brak odniesienia do ponoszonych wydatków - uznano za niewystarczające do kompleksowej oceny jego sytuacji finansowej, wezwano go do: a) wskazania średniej wysokości miesięcznych wydatków przeznaczanych na zakup żywności, leczenie, opłaty oraz ewentualnie inne cele w istotny sposób wpływające na obciążenie jego dochodów, b) wyjaśnienia, z jakimi konkretnymi wydatkami wiąże się sygnalizowany w uzasadnieniu wniosku PPF "zakup niezbędnych przedmiotów codziennego użytku" utraconych w pożarze budynku położonego w J. [...], c) wskazania, czy korzysta ze wsparcia pomocy społecznej, d) przedłożenia wyciągów z rachunków bankowych za okres od 1 marca 2013 r. do dnia wykonania wezwania. Doręczone 9 maja 2013 r. wezwanie z zakreślonym 7-dniowym terminem do jego wykonania i wskazanym rygorem rozpoznania wniosku wyłącznie w oparciu o informacje zawarte w aktach sprawy (formularzu PPF) pozostało jednak bez odpowiedzi (ostatnim dniem tego terminu był 16 maja 2013 r.). Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych (tak w całości, jak i w części) wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie tego warunku obciąża więc osobę wnioskującą, a kryterium ekonomiczne opierające się na sytuacji materialnej (uzyskiwanych dochodach, ponoszonych wydatkach, posiadanych składnikach majątkowych i zasobach finansowych) jest jedynym, na podstawie którego ocenia się zdolność osób fizycznych do poniesienia związanych ze sprawą kosztów; odzwierciedla to postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2012 r. II FZ 825/11, zgodnie z którym wnioskodawca powinien wykazać, że jego sytuacja materialna /oceniana przez pryzmat dochodów, wydatków i składników majątkowych/ jest na tyle trudna, że nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych we własnym zakresie. Mimo opisywanych trudnych warunków materialno – bytowych mogących wstępnie wskazywać na zasadność złożonego przez skarżącego wniosku należy stwierdzić, że nie wykazał on w dostateczny sposób powyższej przesłanki, w związku z czym jego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przy stałych i stosunkowo znacznych jak na jedną osobę dochodach, wobec braku odpowiedzi wnioskodawcy na skierowane do niego wezwanie, nie można w jednoznaczny i nie budzący wątpliwości sposób uznać, że jednorazowe opłacenie związanych ze sprawą kosztów sądowych będzie skutkowało uszczerbkiem dla jego koniecznego utrzymania, zwłaszcza że w sposób bardzo ogólnikowy i bez wskazywania konkretnych kwot powołał się on jedynie na "bieżące wydatki", w tym zakup leków, przedmiotów codziennego użytku czy związane z utrzymaniem posiadanych nieruchomości. Udzielenie przez skarżącego dodatkowych informacji w zakresie objętym wezwaniem było o tyle niezbędne i uzasadnione dla prawidłowego rozpoznania jego wniosku, że na takie same okoliczności (tj. zamieszkiwanie w drewnianej budce bez gazu i wody, spalenie się w dniu 31 grudnia 2010 r. budynku mieszkalnego wraz z wyposażeniem, przeznaczanie dochodów z emerytury na bieżące utrzymanie, leczenie oraz zakup niezbędnego wyposażenia) powoływał się on już składając wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie II SA/Rz 1021/11 (dot. jego skargi na postanowienie PWINB z dnia 31 sierpnia 2011 r. Nr OA.7723.5.1.2011 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia). Mimo że na mocy postanowienia z dnia 2 stycznia 2012 r. został on w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego radcę prawnego, to upływ czasu od tej daty nakazywał co najmniej zweryfikowanie tych informacji wynikających z wątpliwości, dlaczego skarżący pomimo posiadania dosyć znacznych dochodów w jakikolwiek sposób nie doprowadził przede wszystkim do polepszenia swoich warunków bytowych oraz jakie konkretne wydatki związane z zakupem przedmiotów codziennego użytku ponosi przez cały ten okres. Zastanowienie też budzi, gdzie są one składowane, mając chociażby na uwadze niewielką powierzchnię (9 m²) zajmowanego prowizorycznego pomieszczenia. W sytuacji, gdy wszystkie posiadane przez skarżącego nieruchomości są dla niego jedynie źródłem wydatków i nie przynoszą żadnych korzyści a on sam nie podejmuje w tym kierunku żadnych działań, w kontekście wyjątkowego charakteru prawa pomocy i niedopuszczalności jego nadużywania należy też postrzegać możliwość ich zbycia przez wnioskodawcę, co z pewnością miałoby korzystne przełożenie na jego sytuację finansową. Brak wyjaśnienia przez wnioskodawcę wszystkich okoliczności istotnych dla rozpoznania jego wniosku (objętych skierowanym do niego wezwaniem), w tym rzutujących na jego aktualne możliwości płatnicze, nie pozwala na pozytywne odniesienie się do jego wniosku i przyznanie mu zwolnienia od kosztów sądowych (wynika to również z braku przedłożenia wyciągów z rachunków bankowych). Finansowanie prawa pomocy ze środków publicznych powoduje, że okoliczności decydujące o jego przyznaniu nie mogą budzić jakichkolwiek wątpliwości, a jeżeli takie wystąpią, nie mogą być one interpretowanie na korzyść osoby wnioskującej i podlegają wyjaśnieniu w trybie art. 255 wskazanej ustawy. Odmowa lub faktyczny brak udzielenia tych informacji powoduje, że strona musi się liczyć z niekorzystnym dla siebie załatwieniem wniosku; potwierdza to m.in. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r. I OZ 182/12, stosownie do którego brak wykonania wezwania wystosowanego na podstawie przepisu art. 255 P.p.s.a. skutkuje odmową przyznania prawa pomocy wobec niewykazania, iż w sprawie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wymóg opłacenia kosztów sądowych bez wątpienia stanowi pewien uszczerbek dla dochodów osoby zobowiązanej, niemniej samo w sobie nie uzasadnia to przyznania zwolnienia od nich, zwłaszcza że nawet wzajemne proporcje dochodów skarżącego (2200 zł./m-c) i stanowiącego największe - ale jednorazowe - obciążenie finansowe wpisu od skargi (500 zł.) nie wskazują na związane z tym bezpośrednie zagrożenie dla zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia wniesionej skargi przez Sąd I instancji, będzie skarżącemu przysługiwał od organu który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło