II SA/Rz 212/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Piotr Popek WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant sekr. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. j. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Przedmiotem skargi A. sp. j. (dalej Spółka) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD) z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w transporcie drogowym. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 4 czerwca 2016 r. w miejscowości P. na drodze krajowej nr 94 miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki IVECO nr rej. [...] wraz z naczepą marki THULE nr rej. [...] - przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował S. G. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej WITD) decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: - wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Od tej decyzji odwołanie złożył reprezentujący Spółkę radca prawny wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WITD. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 przez jego niezastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przez niepowiadomienie jej o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Zdaniem strony organ niezasadnie nałożył na nią karę z lp. 6.1.1 załącznika nr 3, gdyż niehandlowy przewóz drogowy jest wyłączony spod obowiązku stosowania tachografu. GITD decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 4 czerwca 2016 r. w miejscowości P. na drodze krajowej nr 94 miała miejsce kontrola drogowa ww. pojazdu marki IVECO wraz z naczepą marki THULE przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował S. G. Kierowca został przesłuchany w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że jest zatrudniony w przedsiębiorstwie A. sp. j. - na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. Świadek zeznał, że w dniu kontroli przewoził koparkę marki Janmar stanowiącą własność Spółki z miejscowości D. do bazy przedsiębiorstwa w D. Dodał, że nie wie, czy przedsiębiorca posiada zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne lub licencję. W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację ze Starostwa Powiatowego w D., zgodnie z którą Spółka nie posiadała zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne ani licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy (pismo ze Starostwa z dnia 15 czerwca 2016 r.). GITD stwierdził, że bezspornym jest, że przewóz z dnia kontroli był przewozem na potrzeby własne, gdyż wykonywany był pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, a nadto spełniał łącznie przesłanki z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.; zwanej u.t.d.), co ustalono na podstawie dowodu z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka oraz dowodu z dokumentu - dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu. Podczas kontroli drogowej stwierdzono wykonywanie przez stronę krajowego niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy podlegającego pod przepisy rozporządzeń (UE) nr 165/2014 oraz (WE) nr 561/2006. Dokonano oględzin pojazdu marki IVECO nr rej. [...], które wykazały, że w pojeździe nie zamontowano urządzenia rejestrującego aktywność kierowcy, prędkość jazdy oraz przebytą drogę (protokół oględzin pojazdu). Będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka kierowca potwierdził, że w pojeździe brak jest tachografu. GITD biorąc pod uwagę argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu stwierdził, że są one nietrafne. Podkreślił, że przywołane rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 nie obowiązywało w czasie kontroli drogowej. Obecnie obowiązujące w zakresie obowiązku montowania i używania tachografów są przepisy rozporządzeń (UE) nr 165/2014 i (WE) nr 561/2006. Przewóz wykonywany przez stronę nie podlegał pod wyłączenie z obowiązku zamontowania i używania tachografu, gdyż nie spełniał żadnej z przesłanek określonych ww. przepisach. Okazane do kontroli dokumenty w postaci dowodów rejestracyjnych marki IVECO nr rej. [...] oraz naczepy marki THULE nr rej. [...] zawierały informacje, zgodnie z którymi ww. zespół pojazdów przekraczał 3,5 tony. GITD stwierdził, iż obowiązkiem strony było zamontowanie w pojeździe urządzenia rejestrującego przed podjęciem działalności pomocniczej polegającej na wykonywaniu przewozu rzeczy. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie organ odwoławczy uznał, iż nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 3000 zł tytułem naruszenia z lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. było prawidłowe. Spółka skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2016 r. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.; - art. 7, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. przez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i okoliczności sprawy, mimo, iż taki obowiązek ciąży na organie administracji publicznej zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a poprzestanie jedynie na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji i w konsekwencji niedostateczne i niepełne uzasadnienie podstaw faktycznych i prawnych wydanej decyzji; * art. 8 K.p.a. przez uniemożliwienie realizacji zasady pogłębiania obywateli do organów państwa z uwagi na nienależyte uzasadnienie wydanej decyzji i zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń; * art. 78 § 1 w zw. z art. 136 K.p.a. przez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i niedopuszczenie dowodów z przesłuchania strony skarżącej na okoliczność przyczyny braku zaświadczenia o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne w dniu przeprowadzenia kontroli; - art. 80 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu za udowodnione wszystkich okoliczności sprawy i w konsekwencji przyjęcie, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia; art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; art. 10 § 1 K.p.a. przez uniemożliwienie stronie brania czynnego udziału w postępowaniu na etapie związanym z jego przedłużeniem z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, w wyniku braku zawiadomienia strony o możliwości ostatecznego wypowiedzenia się przed wydaniem rozstrzygnięcia; II. prawa materialnego tj.; - art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 4 i 5 u.t.d. przez jego zastosowanie i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w sytuacji gdy nie było podstaw do tego wobec braku wpływu strony na zaistniałe naruszenie; - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez jego niezastosowanie i wszczęcie postępowania pomimo zaistnienia przesłanki do jego nie wszczynania gdyż z okoliczności sprawy wynikało iż naruszenie przepisów ustawy wynikało ze zdarzenia i okoliczności których skarżąca mogła nie przewidzieć a także nie miała wpływu na powstanie naruszenia; - art. 4 ust. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 przez jego niezastosowanie, który stanowi o wyłączeniu obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego w stosunku do przewozów dokonywanych pojazdami używanymi do niehandlowych przewozów w celach prywatnych. W uzasadnieniu rozszerzono powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję WITD z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 10000 złotych - za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiła ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która w art. 92a ust. 1 ustanawia odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu oraz ustala granice wysokości kary za stwierdzone naruszenia. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie, przy czym suma kar za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych (art. 92a ust. 2 u.t.d.). W ust. 6 tej regulacji wskazano, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W załączniku nr 3 do u.t.d. wymieniono, w sposób enumeratywny, rodzaje naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych nakładanych na przedsiębiorcę w sytuacji stwierdzenia ich dokonania. Pod pozycją lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. wyszczególniono naruszenie: "wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia" - za które określono wysokość kary pieniężnej 8000 złotych. Natomiast pod pozycją lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. określono naruszenie: "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące", za które nakładana jest kara pieniężna w wysokości 3000 zł. Z kolei art. 93 ust. 1 u.t.d. stanowi, że karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 22 litera a) i h) u.t.d., użyte w ustawie określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d. oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L.1985.370.8, zwane dalej: rozporządzeniem nr 3821/85) i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz.L.2006.102.1, zwane dalej: rozporządzeniem nr 561/2006). W art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d. zdefiniowano, że - użyte w ustawie określenia oznaczają: transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Natomiast w myśl art. 4 pkt 4 u.t.d. - niezarobkowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Biorąc pod uwagę treść art. 4 pkt 4 u.t.d., stwierdzić należy, że przewóz drogowy uznany może zostać za przewóz na potrzeby własne wówczas, gdy jest wykonywany pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, spełniający jednocześnie łącznie warunki enumeratywnie wymienione w art. 4 pkt 4 u.t.d. Sąd przychyla się do stanowiska organu odwoławczego, że przewóz z dnia kontroli był przewozem na potrzeby własne, gdyż wykonywany był pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, a nadto spełniał łącznie przesłanki z art. 4 pkt 4 u.t.d., co ustalono na podstawie dowodu z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka oraz dowodu z dokumentu - dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu. Nie należy tracić z pola widzenia, że zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.d. przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Z kolei w myśl art. 87 ust. 2 u.t.d. podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. Organ I instancji ustalił, że w dniu 4 czerwca 2016 r. Spółka wykonywała krajowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie krajowego niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne. W toku postępowania WITD uzyskał informację ze Starostwa Powiatowego w D., zgodnie z którą Spółka nie posiadała zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne ani licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy (por. pismo ze Starostwa z dnia 15 czerwca 2016 r. - k. 25-26 akt organu I instancji). Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, kara w wysokości 8.000 zł została nałożona na Spółkę zgodnie z prawem. Zdaniem Sądu, prawidłowo również została nałożona na skarżącą kara w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Podczas kontroli stwierdzono, że kontrolowany pojazd samochodowy, nie jest wyposażony w urządzenie rejestrujące. Nie budzi również wątpliwości Sądu fakt, że zespół pojazdów tj. samochód ciężarowy marki IVECO wraz z naczepą lub przyczepą marki THULE, zatrzymanych do kontroli w dniu 4 czerwca 2016 r., miał dopuszczalną masę całkowitą 5500 kg. Sam samochód ciężarowy miał dopuszczalną masę całkowitą 3.500 kg, zaś przyczepy wynosiła 2000 kg. Oznacza to, że pojazd winien być wyposażony w tachograf. Zgodnie bowiem z art. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.UE.L nr 370 z dnia 31 grudnia 1985 r., str. 8 ze zm.), urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W regulacji tej zostały wymienione enumeratywnie pojazdy, do których nie ma zastosowania rozporządzenie nr 561/2006 z uwagi na ich przeznaczenie lub charakter wykonywanego przewozu, pojazdy będące przedmiotem niniejszego postępowania nie są objęte dyspozycją tego przepisu. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 lit. a tego rozporządzenia, ma ono zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą przekracza 3,5 t. Opisany wyżej zespół pojazdów nie mieści się w katalogu pojazdów wyłączonych z powyższego obowiązku i bezspornie powinien być wyposażony w odpowiednie urządzenie rejestrujące - art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561. Wobec powyższego, skoro kontrolowany pojazd nie został wyposażony w urządzenie rejestrujące - tachograf, to zasadnym było nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Kara za to naruszenie została określona w prawidłowej wysokości - zgodnie z lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do ustawy - w wysokości 3.000 zł. W myśl art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych. Tym samym, organ prawidłowo nałożył karę w wysokości 10 000 zł. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze wskazać należy, że odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy nie jest bezwarunkowa, o czym stanowią przepisy art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Jednakże, to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek przedłożenia dowodów, iż nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie stwierdzono wystąpienia szczególnie uzasadnionych przypadków, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Od woli przedsiębiorcy zależało, czy wykonywał on przedmiotowy przewóz drogowy bez wymaganego zezwolenia lub licencji pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Dodać należy, że okoliczności objęte hipotezą powołanych wyżej przepisów powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Spółka powinna więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej regulacji, tj. że nie miała wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć. Przeprowadzona przez Sąd kontrola z punktu widzenia kryterium legalności, nie potwierdziła zasadności zarzutów przez skarżącą. Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień proceduralnych skutkujących wadliwością prowadzonego postępowania. Organ natomiast wykazał wszelkie okoliczności, które wskazywały na zaistnienie przesłanek nałożenia kary pieniężnej na Spółkę za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła żadnego dowodu, który podważyłby taką ocenę organów orzekających i w żadnym zakresie nie przedstawiła argumentów, które pozwoliłyby na wyłączenie jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Nie przedstawiła też twierdzeń czy faktów, które dawałyby podstawę do prowadzenia przez organ jakichkolwiek czynności proceduralnych zmierzających do ustalania faktów czy okoliczności odmiennych od stwierdzonych i opisanych w trakcie kontroli. Z tego względu, Sąd podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy prowadzące postępowanie i przyjmuje je za własne. Mając powyższe na względzie Sąd przychylił się do stanowisko organów, iż w realiach niniejszej sprawy wystąpiły podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, a wbrew jej twierdzeniom nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 w zw. z art. 136, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi orzekające w sprawie organy przeprowadziły w sposób dokładny i wyczerpujący postępowanie, zgromadziły obszerny materiał dowodowy w świetle, którego ustaliły stan faktyczny a następnie prawidłowo go oceniły i powiązały w naruszeniami wymienionymi w załączniku nr 3 od ustawy o transporcie drogowym. Tym samym należycie wywiązały się z obowiązków nałożonych m.in. art. 7 K.p.a., w myśl którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., zebrały w sposób wyczerpujący i rozpatrzyły materiał dowodowy. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że poza obowiązkami spoczywającymi na organie administracji publicznej wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, również na stronie postępowania spoczywa, wynikająca z jej uprawnienia do czynnego udziału w sprawie, powinność przedstawienia i wykazania okoliczności, mających przemawiać za słusznością jej twierdzeń. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że ustalenie pewnych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie strona, pozostaje poza zakresem możliwości organu. Jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy nie zaprezentuje dowodów będących w jego posiadaniu, bądź też okoliczności, co do których posiada wiedzę, to naraża się na negatywne skutki swego zaniechania. Natomiast, co do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Sąd uznał, iż wydane przez organy obu instancji rozstrzygnięcia zawierają wszystkie niezbędne elementy, w szczególności sporządzone w sposób prawidłowy uzasadnienia wraz z przytoczeniem ich podstaw prawnych i faktycznych. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a podjętym decyzjom nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Nie stwierdzając zatem naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd skargę oddalił jako bezzasadną, na podstawie art. 151 P.p.s.a.