II SA/Rz 213/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Pismem procesowym z dnia 1 kwietnia 2010 r. (data wpływu 6 kwietnia 2010 r.) skarżący Prokurator Rejonowy w L. cofnął własną skargę. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę; cofnięcie to wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się żadnej z przeszkód wyłączających skuteczność cofnięcia skargi. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postępowanie sądowe podlega zatem umorzeniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.