II SA/Rz 213/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 213/11 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi A. spółki z o.o. z siedzibą w W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO) z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], którą: - uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "stacja bazowa telefonii UMTS [...]" na działce nr 1139 /kontur ABCDEFG/ obr. [...] przy ul. K. w R. i - odmówiono ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: Stacja bazowa telefonii UMTS [...] na działce nr 1139 /kontur CDEFG/ obr. [...] przy ul. K. w R. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 pkt 2a oraz art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., określanej dalej jako upzp). Z akt administracyjnych sprawy oraz z zaskarżonej decyzji wynika, że "A." sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika A. W. wnioskiem z dnia 19 grudnia 2006 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "stacja bazowa telefonii UMTS [...] na działce nr 1139 /kontur CDEFG/ obr. [...] położonej przy ulicy K. w R.". W niniejszej sprawie Prezydent Miasta [...] wydał cztery decyzje, które zostały uchylone przez SKO, a sprawa była przekazywana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po kolejnym rozpatrzeniu wniosku "A." sp. z o. o. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r., opisaną na wstępie umorzył postępowanie w zakresie "stacja bazowa telefonii UMTS [...] na działce nr 1139 w granicach oznaczonych konturem ABCDE, obr. [...] przy ul. K. w R." oraz ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Stacja bazowa telefonii UMTS [...] na działce nr 1139 (kontur CDEFG) obr. [...] przy ul. K. w R." w granicach konturu CDEFG, określonych na załączniku graficznym do niniejszej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskowaną inwestycję zaliczono do inwestycji celu publicznego. Prezydent wyjaśnił, że w dniu 17 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z dnia 7 maja 2010 r. (Dz. U. z dnia 16 czerwca 2010 r.). Naprowadził dalej, że na części wnioskowanej działki (kontur ABCDE) obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (nr [...] – uchwalony przez Radę Miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r.), dlatego w rozstrzygnięciu decyzji pojawił się zapis o umorzeniu postępowania dla tej części. Wskazując na art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1 upzp organ określił, że ustalanie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego w obszarze objętym w/w planem jest bezzasadne. Nadto podał, że część działki wnioskowanej (kontur ABCDE) objęta w/w planem nr [...] r. przeznaczona jest pod drogę publiczną klasy dojazdowej, stąd lokalizacja wnioskowanej inwestycji celu publicznego tj. stacji bazowej telefonii B. w tym konturze jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu. Prezydent stwierdził, że pozostała część działki objęta konturem CDEFG leży w terenie gdzie brak obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniósł, że ponownie przeprowadzono analizę urbanistyczną a wysokość wieży rurowej, na której miały zostać zainstalowane anteny należało obniżyć do 10 m, ze względów konserwatorskich. Określił, że lokalizacja wnioskowanej inwestycji uzyskała pozytywną opinię: Miejskiego Zarządu Dróg oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Jednocześnie wskazał, że decyzja nie wymaga uzgodnienia z Marszałkiem Województwa [...] i Wojewodą [...] w zakresie określonym art. 53 ust. 4 pkt 10 upzp. Odwołanie od tej decyzji wniosły B. K. i E. K. wskazując, że planowane przedsięwzięcie stanowi duże zagrożenie z uwagi na bliskie położenie względem ich miejsca zamieszkania. Podniosły, że inwestycja będzie bezpośrednio oddziaływała w sposób niekorzystny, zakłócając również układ przestrzenny, nadto nie będzie komponować się względem zabytkowej zabudowy dzielnicy. Odwołanie wniosła również L. B. wnosząc o ustalenie linii zabudowy dla wnioskowanej inwestycji od strony działek nr 1141 i 1140. Podniosła, że decyzja bez takich ustaleń narusza prawo własności. Zarzuciła nadto, że wnioskowana inwestycja stanowi zagrożenie dla środowiska. Pismem z dnia 19 listopada 2010 r. A. W., wskazał, że decyzja organu I instancji wymaga uchylenia ze względu na rozstrzygnięcie niezgodne ze złożonym wnioskiem. Dotyczyło to obniżenia wysokości wieży rurowej z 20 m do 10 m. SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r.: - uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: stacja bazowa telefonii UMTS [...] na działce nr 1139 /kontur CDEFG/ obr. [...] przy ul. K. w R. i - odmówiło ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: Stacja bazowa telefonii UMTS [...] na działce nr 1139 /kontur CDEFG/ obr. [...] przy ul. K. w R. W uzasadnieniu Kolegium oceniło, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa w zakresie umorzenia postępowania co do ustalenia lokalizacji inwestycji inwestycji celu publicznego pod nazwą: Stacja bazowa telefonii UMTS [...] na działce nr 1139 w granicach ustalonych konturem ABCDE, obr. [...] przy ul. K. w R., gdyż dla tego terenu obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] uchwalony uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Kolegium wyjaśniło, że przepis art. 1 ust. 2 upzp nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Określiło, że organ I instancji formułując rozstrzygnięcie w sprawie ukierunkował się formułą kompromisu między przepisami art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 9 i art. 2 pkt 1 i 4 upzp, a postanowieniami ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). Kolegium podniosło, że organ I instancji wydał rozstrzygnięcie nie odpowiadające istocie złożonego przez inwestora wniosku, gdyż wnioskowane zamierzenie obejmowało budowę masztu w wysokości około 20 m, zaś zaskarżona decyzja ogranicza zamierzenie inwestycyjne do wysokości 10 m (z tolerancją na odstępstwo 20 %). Kolegium zwróciło uwagę, że takie rozwiązanie normatywne podlega wyłączeniu z uwagi na unormowania środowiskowe. Dokonane bowiem w decyzji Prezydenta Miasta [...] obniżenie wysokości masztu do 10 m skutkowałoby bezpośrednim oddziaływaniem inwestycji na środowisko, a także może oddziaływać w przestrzeń wykorzystywaną i dostępną dla ludzi, co skutkowało częściowym uchyleniem decyzji organu I instancji. W końcowej części uzasadnienia Kolegium stwierdziło, że skoro projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego sporządza osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych związanych z gospodarką przestrzenną, to w pewnym sensie jej udział w postępowaniu można porównać do udziału biegłego, który dysponuje wiadomościami specjalistycznymi w sprawie. W związku z tym dokonane przez wskazaną osobę czynności uznanie, że przedmiotowa inwestycja narusza wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej i ład przestrzenny poprzez spowodowanie dysonansu przestrzennego jest zasadne. W skardze na powyższą decyzję "A." sp. z o. o. z siedzibą w W. reprezentowana przez radcę prawnego A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Rzeszowie o jej uchylenie w zakresie, w jakim odmawia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A. na działce ewidencyjnej nr 1139 /kontur CDEFG/, obręb [...] przy ulicy K. w R. oraz orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz od SKO zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy t. j.: - art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 pkt 2a oraz art. 56 upzp, poprzez ich błędne zastosowanie i wskazanie, jako podstawy prawnej decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, - art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 79, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a tym samym błędne ustalenie, że planowana inwestycja naruszy wymagania ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne i krajobrazowe, a także wskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji, iż okoliczność, że takiej oceny dokonał architekt przesądza o prawidłowości tych ustaleń, co zwalnia zarazem organ od dokonania wyczerpującej i wszechstronnej oceny dowodów, na podstawie których organ powyższe ustalił, jak też niewyczerpujące wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji oraz uniemożliwienie spółce A. udziału w postępowaniu dowodowym, a tym samym nie działanie przez organy zarówno I i II instancji w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa, II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, t. j.: - art. 56 upzp poprzez odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, mimo, że zamierzenie inwestycyjne A. jest zgodne z przepisami odrębnymi, - art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 2 pkt 1 i 2 upzp poprzez ich wadliwe zastosowanie, jako przepisów odrębnych samodzielnie uzasadniających odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, - naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 pkt 2a o4raz art. 56 upzp, art. 31 ust 3, art. 32 ust. 2 i art. 64 ust 3 Konstytucji RP oraz art. 6 i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), przez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że podstawą odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą być samodzielnie przesłanki wymienione w art. 1 ust. 2 upzp, - art. 52 ust. 1 upzp w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 61 § 2 k.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wniosek A. nie wiąże organu administracji publicznej rozpatrującego sprawę, który może zmieniać treść jego żądania bez zgody strony, a nawet uprzedniego zawiadomienia skarżącej w tym względzie. W obszernym uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła m.in., że wskutek błędnego przyjęcia przez Kolegium, że podstawą odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może być wyłącznie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 2 pkt 1 upzp, - nie uwzględniono wszystkich faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym nie przeprowadzono we właściwy sposób i w odpowiednim zakresie postępowania dowodowego. Zarzuciła, że organ w ogóle nie wskazał odrębnych przepisów o charakterze materialnoprawnym, których naruszenie, w myśl art. 56 upzp, mogłoby stanowić podstawę odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zamierzonej przez spółkę "A.". Skarżąca zarzuciła organowi błędne powołanie przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 pkt 2a upzp, jako podstawy prawnej wydanej decyzji, gdyż normy te nie stanowią przepisów odrębnych, które regulowałyby zasady i warunki zagospodarowania, bądź zabudowy terenu. W związku z tym skarżąca wskazała, że decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o przepisy, które nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto zarzuciła Kolegium brak należytego sporządzenia uzasadnienia faktycznego. Podniosła, że opinie wyrażone w uzasadnieniu decyzji przez osobę sporządzającą projekt decyzji wydanej w niniejszej sprawie nie mogą być uznawane za quasi opinie biegłego oraz zwalniać organu w spełnieniu obowiązku w postaci wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy. Wskazała na brak wyjaśnienia, na czym ma polegać istota dysonansu przestrzennego oraz w jaki sposób planowana inwestycja narusza ład przestrzenny, a także jakie przepisy z zakresu ochrony zabytków zostały naruszone. Skarżąca podniosła, że organ pominął walory społeczno-gospodarcze, funkcjonalne i środowiskowe. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga jest zasadna aczkolwiek przede wszystkim z powodów, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury oraz doktryny kontrola zgodności z prawem decyzji nie może odbywać się dowolnie, powinna być prowadzona przez sąd administracyjny powinna przebiegać w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad. W pierwszej kolejności przeprowadza się tę kontrolę z punktu widzenia istnienia wad powodujących nieważność decyzji. Dopiero po stwierdzeniu braku takich wad Sąd przystępuje do dalszego badania. Ponieważ ewentualne ustalenie naruszenia prawa materialnego, stanowiące w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a podstawę do uchylenia decyzji może być dokonane po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w następnej kolejności Sąd powinien przeprowadzić kontrolę przestrzegania przepisów o postępowaniu administracyjnym w zakresie przewidzianym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. Dopiero w ostatniej kolejności po stwierdzeniu, że brak podstaw do zakwestionowania legalności decyzji z tych powodów, można przystąpić do kontroli przestrzegania przez organy administracji norm prawa materialnego. W zasadzie nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja odbierana przez niektóre strony postępowania jako "słuszna" i zgodna z ich interesem, jeśli narusza ona normy prawne w sposób określony w art. 145 § 1 P.p.s.a. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (upzp). Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 upzp ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Stosownie do przepisu art. 2 pkt 5 upzp przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm. zwana u.g.n.). Wśród celów publicznych wymienionych w tym ostatnim przepisie w pkt 1 wymienia się m.in. obiekty i urządzenia (...) łączności publicznej. Wobec definicji zawartej w art. 4 pkt 18 u.g.n. oraz brzmienia przepisów art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171 poz. 1800 z późn. zm.) aktualnie w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, według którego stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego (tak m.in. NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 222/07 i z dnia 10 maja 2006 r.). W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że w przekazanych mu aktach sprawy administracyjnej znajdują się: załączona do wniosku kopia pełnomocnictwa udzielonego A. W. z dnia 2 listopada 2006 r., oraz poświadczona przez notariusza kopia pełnomocnictwa udzielonego tej samej osobie w dniu 1 marca 2007 r. W treści obydwu pełnomocnictw znajduje się zastrzeżenie o jego ważności przez okres 2 lat od daty wystawienia. Drugie pełnomocnictwo wygasło więc z dniem 1 marca 2009 r. i po tej dacie A. W. nie mógł być przez organy traktowany jako pełnomocnik skarżącej spółki, chyba że przedłożone zostałoby nowe pełnomocnictwo. Organ II instancji zauważył ten brak i pismem z dnia 17 listopada 2010 r. wezwał A. W. do przedłożenia w terminie 7 dni oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa udzielonego przez A. Sp. z o.o. w W. – pod rygorem pominięcia go w postępowaniu odwoławczym. Wezwanie powyższe zostało doręczone w dniu 19 listopada 2010 r. Pełnomocnictwo nie zostało jednak przedłożone. Pismem z dnia 19 listopada 2010 r. A. W. poinformował SKO, że w związku ze złożonym odwołaniem (przez L. B., B. K. i E. K.) uwagi wymaga, że decyzja Prezydenta Miasta [...] wymaga uchylenia ze względu na rozstrzygnięcie niezgodne ze złożonym wnioskiem. Planowana przez inwestora inwestycja miała mieć bowiem wysokość 20 m, a decyzją z dnia [...] października 2010 r. organ ten ograniczył wysokość wieży rurowej do 10 m z tolerancją 20 %. Nie zważając na wyżej wskazany brak aktualnego pełnomocnictwa organ II instancji wydał decyzję, której także nie doręczył spółce A. lecz A. W. Sąd zwraca uwagę, że od dnia 2 marca 2009 r. postępowanie przed organami obydwu instancji toczyło się więc bez udziału strony wnioskującej o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż dalsze pełnomocnictwo udzielone A. W. wygasło a mimo tego wszelkie pisma, w tym także decyzje doręczane były tej osobie. Opisana sytuacja wyczerpuje przesłankę wznowieniową przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co już obligowało Sąd do uchylenia decyzji organów obydwu instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela bowiem stanowisko reprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż w świetle wykładni przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nie ma znaczenia, iż wznowienie postępowania administracyjnego na tej podstawie następuje na żądanie strony. Przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. stanowi bowiem, że Sąd uchyla decyzje (...) jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Prowadzenie postępowania bez udziału strony w sytuacji gdy wygasło pełnomocnictwo jest naruszeniem prawa przewidzianym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe naruszenie prawa nie było jedynym, które stwierdził Sąd, na tym etapie badania zaskarżonej decyzji. Skoro inwestycja będąca przedmiotem postępowania jest uznawana za inwestycję celu publicznego, to ze wszystkimi wynikającymi z powyższego konsekwencjami. Z akt sprawy ani z wydanych w niej dotychczas decyzji nie wynika czy jest to inwestycja o znaczeniu krajowym, wojewódzkim czy też gminnym. Okoliczność ta nie była w ogóle przedmiotem ustaleń czy rozważań organów, a jest istotna, gdyż przesądza kwestie proceduralne przy wydawaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odniesieniu do takich inwestycji o znaczeniu krajowym i wojewódzkim konieczne jest bowiem dokonanie uzgodnień z marszałkiem województwa zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 5 upzp. Zgodnie z przepisem art. 50 ust. 4 upzp sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W tym zakresie Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z poglądami wyrażanymi w doktrynie (zob. m.in. T. Bąkowski, teza 6 do art. 50 [W:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Zakamycze 2004) jak i w orzecznictwie (tak m.in. WSA w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 27.03.2008 r. sygn. akt II SA/Gd 574/07 - LEX nr 486527) zarówno autorstwo urbanisty lub architekta w zakresie projektu decyzji, jak i dowód potwierdzający członkowstwo takiej osoby w samorządzie urbanistów lub architektów powinny być udokumentowane w aktach sprawy. W przedstawionych do skargi aktach brak takiego dowodu. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd orzeka w oparciu o akta sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 53 ust. 1 zdanie 1 upzp o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Użyte w w/w przepisie sformułowanie "a także" wskazuje na konieczność zawiadomienia stron w inny "zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości" sposób. Nie wystarczy poprzestać na obwieszczeniach. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy a w przedstawionych sądowi brak jakichkolwiek dowodów na okoliczność wypełnienia tego drugiego obligatoryjnego sposobu zawiadomienia stron przewidzianego w w/w przepisie. Na wydrukowanych tekstach obwieszczeń dokonanych przez organ I instancji brak także podpisanych przez osobę poświadczającą ten fakt adnotacji o dacie, okresie i miejscu dokonania obwieszczeń. W ocenie Sądu zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 upzp w zw. z art. 61 § 1 i 2 k.p.a. ale naruszenie to dotyczy decyzji wydanej przez organ I instancji. W sprawie, która toczy się na wniosek inwestora, w sytuacji gdy przepis art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c upzp przewiduje, iż wniosek powinien zawierać charakterystykę inwestycji obejmującą m.in. gabaryty projektowanych obiektów budowlanych oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych, organ jest związany wnioskiem w tym zakresie. Jeśli więc w wyniku rozpatrzenia sprawy dojdzie do przekonania, że wykonanie planowanej inwestycji - takiej jaką planuje wnioskodawca - nie jest możliwe wobec sprzeczności z przepisami odrębnymi – jak to stanowi art. 56 upzp - wówczas winien wydać decyzję odmowną jeśli uprzednio wniosek nie zostanie odpowiednio zmieniony przez inwestora. Wątpliwości Sądu budzi okoliczność czy postępowanie zainicjowane przez inwestora dotyczące środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczyło inwestycji o takich samych parametrach jak zostały podane we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. We wniosku złożonym w niniejszej sprawie podano bowiem, że inwestycja będzie miała wpływ na środowisko przy czym sumaryczna EIRP - izotopowa moc promieniowania elektromagnetycznego niejonizującego wypromieniowana przez wszystkie anteny stacji bazowej wynosi 5048,0 W; częstotliwość anten mikrofalowych wynosi 32 GHz, anten sektorowych wynosi 2000 MHz. Z uzasadnienia zaś decyzji Prezydenta Miasta [...] znak [...] z dnia [...] maja 2009 r. wynika, że tamto postępowanie dotyczyło stacji bazowej, której parametry zostały zupełnie inaczej określone a ponadto wniosek złożony w tamtej sprawie podlegał modyfikacji w zakresie specyfikacji technicznej przy czym podniesiono moc projektowanej stacji. W sprawie, która jest przedmiotem kontroli Sądu zmiany wniosku w tym zakresie nie było a podane we wniosku dane techniczne nie pozwalają na określenie czy w istocie obydwa postępowania dotyczyły tej samej inwestycji mimo tożsamego nazewnictwa i wskazanej lokalizacji. W oparciu o akta sprawy nie można ustalić (biorąc pod uwagę także przed chwilą wspomniane wątpliwości co do specyfikacji technicznej inwestycji) czy zasadnie odmówiono dopuszczenia do udziału w sprawie na prawach strony A. B. i F. D. W aktach nie ma bowiem mapy, która obrazowałaby kierunki i zasięg promieniowania o określonych wartościach. Ponadto umknęło uwadze organu II instancji, że zgodnie z art. 53 ust. 6 upzp odwołanie od decyzji o lokalizacji inwestycji powinno spełniać określone w tym przepisie wymogi. Z uwagi na brak udokumentowania w aktach sprawy członkowstwa w samorządzie urbanistów lub architektów, przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących braku podstaw do przyjęcia w oparciu o sporządzony projekt decyzji, że planowana inwestycja naruszy wymagania architektoniczne i krajobrazowe oraz w zakresie niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (naruszenia art. 7, 8, 10, 77 § 1, 79, 80, 81 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.) W ponownym postępowaniu organy przede wszystkim zapewnią inwestorowi czynny w nim udział przez doręczanie pism spółce, chyba że zostanie przedłożone aktualne pełnomocnictwo. Pełnomocnik jest bowiem uprawniony do reprezentowania strony tylko o tyle o ile legitymuje się stosownym, aktualnym dokumentem wyrażającym wolę strony w tym zakresie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy jakie są parametry techniczne planowanej inwestycji w zakresie jaki umożliwi stwierdzenie czy znajdująca się w aktach sprawy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r. znak [...] w istocie dotyczy tej inwestycji, której dotyczy postępowanie w niniejszej sprawie. Stosownie do wymogów art. 52 ust. 2 pkt 2 c upzp we wniosku powinny bowiem zostać określone charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Jeśli bowiem zmieniły się powyższe parametry i dane, powinien zostać także zmieniony wniosek w tym zakresie. Zgodnie z wymogami z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp we wniosku powinien zostać określony także obszar, na który będzie oddziaływać inwestycja przedstawiony na kopii mapy katastralnej w skali 1:500 lub 1:1000, co pozwoli organom na właściwą ocenę interesu prawnego osób, które powinny być stronami postępowania. Po dokonaniu obwieszczeń wymaganych przepisami ustawy okoliczność ta powinna zostać udokumentowana w aktach sprawy przez osobę, która fakt powyższy potwierdzi, wreszcie organy zadbają o udokumentowanie dokonania zawiadomień stosownie do treści art. 53 ust. 1 upzp - a więc także sposobu zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości. Przede wszystkim wobec stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także wyżej wskazanych naruszeń postępowania, z których część mogła mieć istotny wpływ na wynik postępowania, przedwczesne byłoby odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podst. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu II instancji na rzecz skarżącego zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości stosownej do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej z urzędu, kwotę 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz uiszczony wpis od skargi.