II SA/Rz 215/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym postanawia skargę odrzucić. II SA/Rz 215/06 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Nr 61 z dnia 14 grudnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 135c ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7 po. 58 ze zm.) odmówił wyłączenia Komendanta Powiatowego Policji w S. W. jako przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu J. P. z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia, iż występują wymienione w powołanym przepisie obligatoryjne przesłanki za tym przemawiające. Postanowienie to wraz z pouczeniem, iż nie przysługuje na nie zażalenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 grudnia 2005 r. W terminie zakreślonym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., J.P. działający przez pełnomocnika - adw. J. L. złożył na opisane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając mu w niej naruszenie art. 135c ust. 1 pkt 1,4 i 6 ustawy o Policji. W udzielonej odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż skoro na wydane przez niego postanowienie nie przysługuje zażalenie, powinno ono być zaskarżone do Sądu w skardze od orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne, o czym stanowi art. 138 ustawy o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i orzekają w sprawach skarg objętych zakresem § 2 tego artykułu oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując środki określone w tych przepisach (§ 3). Taką szczególną regulacją jest art. 138 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Zaskarżone postanowienie wydane w kwestii wpadkowej wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego nie jest orzeczeniem dyscyplinarnym ani kończącym postępowanie dyscyplinarne. Skoro nie spełnia ono warunków określonych w tym przepisie, wyklucza to tym samym drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w § 1 pkt 1-5 tego artykułu (sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona lub zachodzą braki w zdolności sądowej lub należytej reprezentacji skarżącego). Skoro zatem brak jest przedmiotu zaskarżenia, tym samym wniesienie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne i skutkuje jej odrzuceniem. Ubocznie należy zauważyć, iż odrzucenie skargi na obecnym etapie postępowania nie przesądza kwestii właściwości Sądu do późniejszego rozpoznania sprawy, jeżeli przedmiot skargi będzie spełniał kryteria określone w powołanym przepisie art. 138 ustawy o Policji. Wraz z taką skargą kontroli Sądu będzie podlegało postanowienie w przedmiocie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego (sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a także stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga - art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a.). W związku z powyższym na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.