II SA/Rz 215/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia[...] stycznia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] wymierzającą M. S. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącego podkreślił zasadność skargi, wskazując na brak jednolitości stanowiska organów celnych co do charakteru gier na urządzeniach oraz wątpliwości dotyczące opinii biegłego w tych sprawach. Powołał również orzeczenia, w których Sądy w podobnych według pełnomocnika stanach faktycznych i prawnych wydały pozytywne dla skarżących rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004 to i pozostałe powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl ), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 ). Nie wystarczy ogólny wywód strony, tym bardziej powtórzenie treści przepisu. Twierdzenia skarżącego powinny zostać uwiarygodnione przez przedstawienie dokumentów potwierdzających sytuację skarżącego, bądź innych dowodów. Wniosku o wstrzymanie nie uzasadnia ewentualna zasadność skargi, której Sąd na tym etapie postępowania nie bada. Przekładając powyższe rozważania na realia sprawy stwierdzić należy, że okoliczności wskazane w treści skargi nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić o zagrożeniu jego sytuacji, czy to o charakterze majątkowym czy niemajątkowym. Wskazane argumenty odnoszą się wyłącznie do kwestii ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji, która na tym etapie nie podlega kontroli. Wstrzymania wykonania decyzji nie uzasadnia również wysokość nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.